Een bewuste man

Een bewuste man is zich bewust van zijn gevoelens.
Hij heeft passie, is authentiek, geeft om mensen en heeft diep respect voor gevoelige vrouwen. Hij bewondert een vrouw die zijn ziel weet te raken. Hij weet hoe hij moet luisteren naar een vrouw en met haar kan praten door haar hart te raken.

Hij stelt zich kwetsbaar op en laat zijn vrouwelijke kant zien. Hij zoekt de antwoorden bij zichzelf en is niet bang om zich over te geven aan de waarheid.
Hij leert van de pijn die iedere les met zich meebrengt, geeft toe als hij fout zit en neemt de verantwoording voor zijn eigen daden.

Een bewuste man rent niet gelijk weg als hij aangeraakt wordt door een gevoelige vrouw.

Een gevoelige vrouw kan en mag zich ook overgeven aan een bewuste man die haar lief heeft en bemint met respect.
Een gevoelige vrouw mag zich overgeven aan de emotie en energie die loskomt als ze gekust wordt door een bewuste man.

Er wordt niet alleen gesproken, maar er wordt echt gepraat. Alle gevoelens die naar boven komen mogen benoemd worden.
Alle emoties mogen er gewoon zijn. Eerlijkheid staat op nummer één, ook als dat een ander kan kwetsen.
Er worden geen verwijten meer gemaakt. Alles draait om respect en het tonen van je gevoelens – goed of slecht.
Niemand is sterker of zwakker. Er is gelijkheid.
Alles kan gezegd worden zonder boosheid. Het is één groot feest van het delen van gevoelens en gedachtes en hier geen oordeel aan vast te plakken.

Het is niet – Ik heb je lief als jij mij ook lief hebt.
Het is – Ik heb je lief met heel mijn hart en ziel, waardoor ik open blijf staan voor mezelf en voor jou en ik daarom vanuit overvloed mijn liefde kan delen en kan ontvangen.

Ieder kan zichzelf ontplooien. Ieder kan zich persoonlijk ontwikkelen.
Eerlijkheid, openheid, oprechtheid en vrijheid.
Er hoeft niet gelijk een oplossing bedacht te worden voor een probleem. Gewoon alles kunnen delen. Het ZIJN voor elkaar. Dat is mooi.

Samen groeien door alles te delen. Door je open te stellen en niet bang te zijn om gekwetst te worden.
Zo naast elkaar te blijven lopen zolang het mag duren.

Iris

Advertenties

Zielsliefde is Zelfliefde

Zielfsliefde – Toch?

Vorige week had ik een blog geschreven over zielsliefde. Een vriend zei toen voor de grap dat al die soorten liefde wel een SITO-toets leken. Ergens heeft hij ook gelijk.

Tegenwoordig praten we ook veel vaker over verschillende soorten liefde. Ook ik schrijf erover en zo ben ik eigenlijk ook deze pagina begonnen.

We noemen zielsliefde ook vaak in één zin met een tweelingziel, zielenmaatje of welke naam je degene ook geeft. Een tweelingziel wordt gezien als jouw essentiële andere. Poeh, maar wat een hel is het dan als die essentiële andere niet bij jou wilt zijn. Toch?

Liefdesverdriet is al een hele pijnlijke situatie, maar de wond wordt nog meer opengetrokken als je ook nog eens denkt dat de ander jouw andere “ik” is en dat je nooit meer iemand zoals hij/zij zal tegenkomen.

Mij is altijd de vraag blijven spelen of iemand wel jouw essentiële andere kan zijn. Dat diepe gevoel van liefde is namelijk iets wat ik al eens vaker heb ervaren. Zou die diepe liefde niet het gevoel zijn wat je diep van binnen voor jezelf ervaart en doordat het juist wordt aangeraakt door de ander, dat we dat projecteren. Nadat de liefde niet beantwoord kan worden blijf je achter in een leegte. Nu zie ik pas dat ik daardoor de ander zag als de “brenger” van dat mooie gevoel, terwijl het eigenlijk diep in jezelf zit…! Als de ander de liefde niet kan beantwoorden, dan blijft jij achter met de wond. Je moet gaan afkicken van dat fijne gevoel. Opeens voel jij je weer incompleet, waardeloos of gewoon zoals we het noemen “leeg”. Juist dit is weer de zelfafwijzing die je ervaart, die eerst best redelijk bedekt was, maar nu des te harder aan het licht komt.

De ontmoeting met die ander wordt beschreven als de weg naar jezelf. En dat is het ook wat het is. Het is gaan kijken naar die gevoelens van leegte.

In mijn ogen hoeft het niet persé met die “essentiële” andere te zijn. Die weg kan je ook zelf maken met iedereen die jou diep weet te raken. Maar hoe komt het dan dat je zo geraakt kan worden? Hoe komt het dat je juist bij die ene het gevoel krijgt dat het zo bijzonder is?

Ik ben altijd het woord zielsliefde blijven gebruiken, meer om een verschil aan te kunnen geven tussen de liefde die je beleeft vanuit een behoefte en aan de andere kant de liefde die je ervaart als je open blijft staan voor jezelf en ook voor de ander. Liefde is namelijk altijd liefde, alleen in een andere vorm, vanuit een ander gevoel of vanuit een ander perspectief.

Er is maar 1 ware liefde en dat ben je zelf. Zelfliefde, de enige liefde die er echt toe doet en van waaruit je in je eigen waarheid leeft. Die liefde kan je delen. Die liefde heb je niet nodig. Jij bent al compleet. Jij bent al heel. Daar is niemand anders voor nodig om dat te ervaren.

Het begint allemaal heel mooi. Je staat open voor elkaar. Alleen juist dan kan je ook geraakt worden. Als jij al jouw beschermingsmechanisme laat vallen, dan kan je ook gekwetst worden. Jouw veilige muur is even weg. Het samenzijn voelt dan enorm fijn, maar als je dan na zo’n moment weer ieder zijn eigen weg gaat, dan moet je even afkicken. Dan komt dat sterke gevoel van “missen” en “nodig hebben” omhoog. En eigenlijk is dat niks anders je eigen gevoelens van “niet compleet” zijn te voelen. Je gaat dan al snel denken dat je de ander nodig hebt om dat gevoel te ervaren. Maar eigenlijk is het niks anders dan je eigen gevoel te voelen zonder die muren van bescherming. Als de ander dan zegt “ik kan niet zonder jou”, dan voelt dat als liefde krijgen. Als jij zegt “ik blijf bij jou tot de dood ons scheidt” dan denk je dat je liefde geeft. Eigenlijk doe je niks anders dan elkaar geruststellen. Je zegt hiermee dat je elkaar nodig hebt om dat gevoel te blijven ervaren.

Stel je eens voor dat je die geruststelling niet nodig hebt! Stel je eens voor dat je open kan blijven staan voor jezelf en durft te kijken naar die leegte in jou. Naar dat gevoel van afhankelijkheid. Dat is de laag waar we onszelf mee bedekken. Als je dat gevoel gaat omarmen zonder jezelf af te wijzen, dan kan je gaan groeien. Dan kan je dat aangeleerde zelfbeeld gaan zien als “niet waar”.

Jouw diepste kern is namelijk dat je mooi en goed bent zoals je bent. Dat is zielsliefde. Dat is de liefde voor JOUW EIGEN ziel. Voor je eigen mooi zelf. Zelfliefde.

Liefde is liefde. Liefde IS. Liefde is gevoel. Liefde is niet iets nodig hebben of verwachten. Liefde is een staat van zijn!

Iris

ik BEN

Mijn leven is niet rustig. Dat is het eigenlijk nooit geweest. Ik heb vele relaties gehad, of ik was wel op zoek naar eentje. Mijn CV staat vol met banen die totaal niet op elkaar aansluiten en ik noem mezelf ondertussen maar een wereldreiziger omdat ik nu ook weer ergens woon wat niet mijn voor altijd huisje is.

Als ik het moeilijk had dan vervloekte ik mezelf altijd. Waarom kon ik niet zo’n rustig leven hebben? Waarom moest mij altijd alles overkomen? Waarom zelfs weer veel op één moment? WHY ME? Juist door die onrust, had ik onrust.

Nu zie ik eindelijk pas waarom ik dit allemaal heb mogen meemaken. Juist hierdoor kan ik delen. Juist hierdoor kan ik mijn lessen delen, mijn ervaringen, mijn visie. Hierdoor kan ik mensen inspireren.

Het mooiste is om mijn visie over liefde te delen. Door alles wat ik heb meegemaakt, weet ik nu eigenlijk dat ik nooit echte liefde heb ervaren ook al dacht ik dat dat wel zo was. Ik werd wakker gekust! En nu voel ik pas hoe anders liefde kan zijn.

De keerzijde hiervan is wel dat mijn reis vaak alleen is geweest. Ik heb me ook vaak eenzaam gevoeld. Dit moest ik juist ervaren om tot mijn diepe pijnen te komen.

Dit is mijn passie. Ik wil mensen gaan helpen om weer diep lief te gaan hebben. Helpen om in verbinding te komen met je eigen ware ik. De liefde die ik in mezelf voel wil ik delen. Het is zo mooi om te kunnen delen. Je hoeft er alleen maar voor open te staan. Je hoeft alleen maar te willen ontvangen.

De weg is zwaar, de weg is pijnlijk, maar de weg ik ook zo bijzonder en mooi. Je komt jezelf tegen en dat is het mooiste cadeau wat je ooit kan ontvangen. Ik dacht altijd dat ik al wist wie ik was, maar nu zie en voel ik wie ik ben.

IK BEN

Onvoorwaardelijk lief hebben

“Ik hou onvoorwaardelijk van jou”. Dat is een zinnetje wat we vaak delen, maar weten we eigenlijk wel wat onvoorwaardelijk betekent? Letterlijk betekent het dat je geen voorwaarden hangt aan de relatie. We denken ook vaak dat we dat niet doen, maar is dat ook echt zo? Als ik dit schrijf voel ik gelijk dat dat niet waar is, want we verwachten binnen een relatie altijd dat de ander ons ook lief heeft.

Als de liefde wederzijds is en pas nieuw, dan komt de liefde voor elkaar heel dicht in de buurt van onvoorwaardelijk. De liefde stroomt dan ook gewoon. Als je verliefd bent dan straal je van geluk. Dat is heel fijn en heel mooi, maar we vergeten vaak één ding. Omdat we dit fijne gevoel pas ervaren nadat we de ander hebben leren kennen, denken we dat de ander ons ook dat geluk geeft. Eigenlijk is het echter niks anders dan dat de ander jou ziet zoals je echt bent, en andersom. Je hoeft je niet ander voor te doen dan je bent, want de ander vindt jou mooi zoals je bent. Je kan dus jezelf zijn, zonder jezelf anders voor te doen. Je staat in contact met je ware ik.

Vanaf dit punt gaan we heel veel doen om dat fijne gevoel van het begin vast te willen blijven houden. We willen die zekerheid van de relatie houden. We willen dat de ander zegt dat we onmisbaar zijn. We zweven weer even als de ander ons de liefde verklaart. We hebben telkens die liefde van de ander nodig om ons fijn en gewaardeerd te voelen.

Het begint altijd klein. In het begin van de relatie doe je iets omdat je het leuk vindt om te doen. Later merk je dat je dit moet blijven doen om elkaar gerust te stellen. Vond je het in het begin leuk om een lief en geruststellend appje te sturen naar je partner als je op stap was met vrienden? Later merk je dat als je dat niet meer doet, je partner heel onzeker wordt en zich niet veilig voelt. “Zal hij/zij bezig zijn met iemand anders?”

Ging je eerst nog mee naar een wedstrijd of een concert wat je eigenlijk niet zo leuk vindt, maar het toch deed “uit liefde”. Nu voelt de ander zich afgewezen als je niet meer meegaat. En de grootste voorwaarde is uiteraard seks. Monogamie is vaak de grootste voorwaarde voor allebei de partners om zich veilig te voelen in de relatie. Als je ook maar iets te lang kijkt naar een ander, dan kan je die dag al flinke ruzie hebben. De ander voelt zich namelijk niet goed genoeg, onzeker enz.

Eigenlijk zeg je niks anders dan dat je bang bent de ander te verliezen. Je gaat twijfelen of je wel mooi genoeg of goed genoeg bent enz. Dus alles wat ook maar iets in de buurt komt is een taboe. Een grote voorwaarde waar je samen aan moet voldoen.

Dus is een relatie onvoorwaardelijk? Nee, dat is zelden zo. Je gaat daardoor wel dingen blijven doen om de ander maar gerust te stellen. Je stuurt een appje, je gaat mee naar je schoonouders en je kijkt niet naar een ander (of je doet het alleen als je partner er niet bij is). In het begin is dit allemaal nog te doen, maar langzaam verdwijnt de liefde in die veiligheid en geruststelling.

De grootste voorwaarde bij een liefde die wederzijds is, dus een relatie, is wel dat de ander voor jou kiest en moet blijven kiezen. Vaak beseffen we hierdoor niet dat relaties ook “klaar” kunnen zijn. Soms voelen we nog een houden van voor elkaar, maar is de liefde weg.

Een relatie is niet alleen het goed laten verlopen van alles wat geregeld moet worden. Een relatie is niet een samenwerking van twee “halve” mensen die samen een eenheid vormen. Een “goede” relatie is natuurlijk heel erg fijn. Het geeft namelijk die veiligheid waar we zo aan gehecht zijn. Echter is een relatie ook je diepste pijnen ervaren, te delen en te helen. Het is niet alles toedekken met rozengeur en maneschijn. Het zijn echter ook niet die ups en downs.

Het is jezelf verliezen en weer op eigen kracht bovenkomen. Het is zien dat er iemand voor jou is, maar dat degene jou niet kan redden. Een relatie is jezelf zijn op eigen kracht en deze kracht delen met de ander.

Een relatie is de ander niet geruststellen. Het is niet iets verzwijgen. Het is niet iets doen of laten om de ander te sparen. Liefde is delen en helen en groeien vanuit je eigen kracht en dan samen.

Dus hoe intens je ook liefhebt, het is nooit helemaal onvoorwaardelijk. Onvoorwaardelijke liefde vind je alleen in jezelf, in wie je werkelijk bent. Onvoorwaardelijke liefde is jouw eigen emoties zien en die niet veroordelen, maar omhelzen. Verlang niet van de ander dat die jou gerust moet stellen om alles te doen wat voor jou onveilig voelt en doe het andersom ook niet.

Heb gewoon lief en blijf open voor jezelf zodat jouw liefde gedeeld kan worden vanuit jezelf.