Gebroken hart syndroom

Dat vrouwen gevoelig zijn is geen nieuw feit wat je van je stoel laat rollen van ongeloof. Maar wat wel een nieuwtje is dat veel vrouwen een gebroken hart syndroom  kunnen krijgen. In gedichten wordt er vaak geschreven over een gebroken hart. Zelf zeg je het misschien ook wel eens. Jij laat je hartje echt niet meer breken. Het voelt ook echt alsof je hart is gebroken. Het voelt alsof je hele waarheid onder je voeten wordt uitgeslagen. Alles waarin jij geloofde blijkt een kaartenhuis te zijn geweest. Je wordt meegezogen in al die emoties. Je bent terecht gekomen in een donkere draaikolk en de enige weg is de weg omlaag richting die bodem.

Als je een gebroken hart syndroom hebt dan heeft dit veel weg van een hartaanval, maar is het dus niet. Het is een signaal van je eigen lichaam dat je je gevoelens hebt onderdrukt. En niet zo’n beetje ook. Soms sluiten we liever onze ogen voor de waarheid omdat de realiteit te pijnlijk lijkt. Stel dat je weet je dat jouw partner iemand anders heeft, dan kan je makkelijk oogkleppen opzetten. Zolang je het niet ziet hoef je het niet onder ogen te komen. Je wilt het helemaal niet weten. Het leven wat je hebt wil je niet kwijt. Je hebt het goed, dus sluit je je ogen. Maar je geest en je lichaam werken heel nauw samen. Je kan je ogen sluiten voor de dingen die je niet wilt zien, maar je kan je gevoel niet uitschakelen voor de dingen die je niet wilt voelen.

En waarom ik nu dit voorbeeld aanhaal? Juist omdat vrouwen heel gevoelig zijn en hormonen beschermen in bepaalde mate, het hart van de vrouw. Echter zijn vrouwen hierdoor niet onkwetsbaar. Na een bepaalde leeftijd valt deze bescherming zelfs weg en zo wordt je kwetsbaarder voor stress en angst.

Als je dan al een hele tijd wegloopt voor je eigen gevoelens dan ben je ook al een hele tijd je eigen lichaam aan het vergiftigen. Dan heb je de kans dat als je op een dag een bericht krijgt te zien of te horen wat je liever niet wilt zien of horen, dat je valt. Je hart valt als een glazen beeld op de grond, in duizend stukken. Er komt in jouw lichaam een hele dosis catecholamines vrij. Dit lijkt op adrenaline maar is net iets anders. Je hartslag neemt hierdoor enorm toe en kan een kleine beschadiging veroorzaken of een misvorming in de hartspier. Je hart breekt niet, maar je zit wel dicht in de buurt. Het voelt letterlijk dat alles teveel wordt en het voelt alsof je dood gaat. De symptomen lijken dus op die van een hartaanval, maar het is het dus niet. Het hart krimpt en schreeuwt als het ware om hulp. En hier herstel je zonder problemen van.

Vrouwen hebben vaak één probleem. Wij geven niet gelijk gehoor aan ons echte gevoel. We verlenen anderen voorrang en zetten onszelf op een parkeerplaats. Vrouwen willen het gezin “beschermen”. Al de energie gaat naar de partner, het kind of de kinderen en dus de relatie. Als de boot dan dreigt om te slaan dan voelt het dus ook alsof je wordt meegezogen in de draaikolk. Je komt in een zwart gat terecht. En dit komt dus meer bij vrouwen voor dan bij mannen, maar hele gevoelige mannen kunnen hetzelfde ervaren.

Cijfer jezelf niet weg voor wat je denkt dat je dat vast moet houden.
Lach niet alles weg, maar praat over jouw gevoelens.
Krop het niet op, maar gooi het eruit. Als je dit geleidelijk doet dan explodeer je niet in 1x en is het niet te laat.
Jij bent niet degen die alle ballen hoog moet houden. Stop met jezelf deze taak toe te delen
Zorg dat je lief bent voor jezelf zodat je niet breekt als je alleen wordt gelaten (of alleen maar al denkt dat dit kan gebeuren).
Zet jezelf op de eerste plaats, niemand anders doet dat voor jou!
Je kan buigen, maar je hoeft niet te breken.
Voel je emoties maar weet dat je ze niet bent.

Alleen komen te staan na een lange relatie lijkt eng, maar je hebt het eerder ervaren. Toen lukte het je ook. Hou niet krampachtig vast omdat je denkt dat dit jouw leven is.

Ik deel dit omdat veel vrouwen wel eens hebben gevoeld hoe het is om bijna diepe pijn te ervaren. Om bijna geen lucht meer te krijgen van alle stress. Om het idee te hebben (in je hoofd) dat je sterft. Dat je niet zonder die ander kan. Dit gevoel is heel heftig. En het kan dus zelfs ook de lichamelijke symptomen laten ervaren van een echte hartaanval. Zo heftig kan het zijn. Er is al onderzoek gedaan naar het gebroken hart syndroom maar wetenschappelijk kan er niet veel “bewezen” worden.
Het wordt ook wel Takotsubocardiomyopathie genoemd. Het gevoel hebben velen dus al gevoeld, echter wat Takotsubocardiomyopathie veroorzaakt is veel diepgaander en complexer.

Symptomen van het gebroken hart-syndroom

  • Bij Takotsubocardiomyopathie zijn er vooraf geen symptomen te merken. Het treedt op als een hartaanval met dezelfde intensiteit en pijn.
  • Mensen krijgen er altijd last van als ze veel stress ervaren. Zoals wanneer ze slechts nieuws te horen krijgen of als je je overrompelt voelt.
  • De symptomen zijn onder andere hartritmestoornissen, hartfalen, duizeligheid en een hele erge druk op de borst.

Dus luister goed naar jezelf. Ben lief voor jezelf. Heb geen angst om iemand te verliezen en als je dit wel ervaart laat het dan gewoon toe dit gevoel. Weet dat je dit ook weer te boven komt. Je kan weg blijven lopen voor je angsten door weer te vluchten in je gezin, je relatie en je kind(eren). Je kan ook kiezen voor jezelf en voor je mooie hart.

Iris

 

 

Advertenties

Heb de liefde lief

Begin met lief hebben alsof de ander morgen niet meer komt.
We bouwen relaties op die zo vanzelfsprekend zijn. Alles gaat volgens dat boekje en als we onze eigen pagina’s willen gaan schrijven dan stoten we op weerstand. Nee, nee… regels zijn regels horen we iedereen, inclusief jezelf, roepen. Dit is zoals het moet. Relaties zijn voor altijd, anders moet je maar alleen blijven. Dus als we (voor de zoveelste keer) “de ware” hebben ontmoet dan kan het soms heel snel gaan. Wow, zulke diepe gevoelens heb je nog nooit eerder ervaren. Het besluit om samen te gaan wonen wordt snel gemaakt. Dit moet wel liefde zijn (en dat is het ook, maar het is niet de ander die jou dit geeft). De grote veldslagen worden bevochten. Wie zeurt er niet meer over de WC-bril, wie doet braaf het dopje op de tandpasta als de ander het vergeet (of je koopt een andere tube met die makkelijke dop), wie blijft zeuren over het opruimen en wie neemt een diepe zucht en doet het zelf maar? Wie blijft vechten of wie amputeert uiteindelijk een stukje van zichzelf door “toe te geven”?
Lees meer

De liefdesrelatie een stukje uitgelicht

Steeds meer word ik mij bewuster hoe wij naar liefdesrelaties kijken. Steeds helderder zie ik waarom ik mij nooit zo heb kunnen settelen. We denken vaak dat we pas echt gelukkig kunnen zijn als we iemand naast ons hebben lopen. Het niet hebben van een relatie wekt altijd de vraag op of je al iemand hebt! Het traditionele beeld van een relatie wordt ons ook heel snel ingeprent. Ouders vindt het maar wat leuk als hun kleuter een vriendje of vriendinnetje heeft. Als ze iets ouder zijn wordt er vaak gevraagd of ze al verliefd zijn. En dan hebben papa en mama al vaak de hoop dat hun kind op zijn/haar 14e een leuk iemand tegenkomt zodat “de ellende” van de pubertijd hun bespaard blijft. lees meer

Hoe vertel je iemand dat het leven dat je leefde…

Wat is dat moeilijk hè om afstand te nemen van degene waar je toch een hele mooie tijd mee hebt gehad. Vaak wordt het ook nooit gezegd dat het over is. Meestal kom je tot een punt dat je merkt dat het over is, zonder woorden.

Het is van te voren nooit gepland dat het zo zal lopen. Je had samen een andere verwachting. Waarschijnlijk om gewoon een mooi gezinnetje te zijn met leuke vrienden en fijne familie. Toch kan er iets veranderen. Dat kan veel zijn, en wat de reden ook is maakt eigenlijk niet uit. Maar dan? Soms denk je dat het je nooit zal lukken. Hoe vertel je iemand dat het leven dat je leefde en de liefde die je voelde binnenkort verdwijnt? Marco heeft er ooit al een liedje over gezongen. Je wilt ook niet zomaar “opgeven”. Je denkt vaak dat het niet zal lukken om los te komen. De pijn zal ondragelijk zijn of je bent bang de ander pijn te doen. En dit is meestal het punt dat je blijft zitten waar je zit. Het is echter helemaal niet erg om pijn te hebben. Dat hoort erbij. Laat de pijn ook gewoon toe.

Twee halve mensen werden één en als die met elkaar vergroeien dan is loskomen niet zomaar geklaard. Ik zie het als twee bomen waarvan de takken in elkaar gegroeid zijn. Loskomen is pijnlijk. Takken buigen niet zomaar. Takje voor takje losmaken is ook zo lastig. Het zal nog pijnlijker zijn.‘

Maar hoe komt het toch dat het zo lastig is?
Vaak wil je de ander geen verdriet doen. Je hebt misschien zelf al eens ervaren hoe het voelt om weer alleen te staan en dat wil je eigenlijk niet voor de ander.
Je houdt heel veel van je partner. Natuurlijk doe je dat. Anders was je nooit samengekomen, echter kan jezelf soms zo’n noodzaak hebben om zelf te groeien dat je meer van jezelf gaat houden dan van je partner. En dat is heel mooi, echter pas je dan negen van de tien keer niet meer bij elkaar.

Je droom… Je eigen bedrijf, je eigen huis. Je hebt het allemaal dankzij jouw partner. Althans je hebt het samen met je partner. Als je afscheid neemt van jouw partner dan valt jouw droom ook in duigen.
Zijn of haar ouders zijn ook een soort vader en moeder van jou geworden en andersom. Hoe kun je die “pap en mam” gedag zeggen?
Je hebt samen een kind of kinderen. Koste wat kost moet je bij elkaar blijven om die geen “verdriet” te doen.
De ander is een heel mooi mens met het hart op de goede plaats. Je gaat weer terug naar het verleden. Vastgrijpend aan hoe het toen was.
Levens vergroeien. We zien dit vaak als houden van. Toch is vergroeien heel pijnlijk. Je hebt zelf geen bewegingsruimte meer. Maar wat als je vast lijkt te zitten? En wat als je los wilt komen?

Vaak is het lastig omdat ons ego roept van de hoogste toren. Hoor je hem wel eens roepen?
Zie je wel dat je een mislukkeling bent. Het lukt je weer niet om liefde te hebben.
Wat een egoïst ben je toch dat je voor je eigen geluk gaat.
Denk je nu echt dat je het beter gaat krijgen?
Je partner zal de pijn niet kunnen verdragen. Dat doe je hem/haar toch niet aan! Je bent waardeloos!
Je bent echt minder dan je broer of zus, die hebben het perfecte gezinnetje. Waarom lukt jou dat nu niet?
Wat ben je toch raar… Heb je alles en nu wil je wat anders.
Je hebt zo beloofd om bij jouw partner te blijven en nu wil je gaan. Wat ben je een slecht mens.

Vaak luister je daarom naar je ego. Je wilt niet die egoïst zijn of die zwakkeling of die mislukkeling. Vaak ga je zelfs in therapie omdat je denkt dat jij de “schuldige” bent. Je wilt jezelf “beter maken” zodat je weer past in wat was gepland of in “zoals het had moeten zijn”. Je relatie is waarschijnlijk ook heel veilig. Je weet wat je hebt en waar je aan toe bent. Ook dat is lastig om los te laten. Iets anders of echt alleen zijn is gewoon ook spannend en onzeker. Toch is niks zeker in het leven.
Je kent je partner door en door en je weet waar je aan toe bent. Dat is best fijn. Althans vaak denk je dat, maar is dat ook zo als je alleen maar goede “zakenpartners” bent en het huishouden draaiend houdt? Ben je ook emotioneel met elkaar verbonden. Weet je wat er echt in jouw partner speelt? Praat je met elkaar over gevoelens en niet alleen wat je de komende week gaat koken en wie de kinderen naar sporten brengt? Weet jouw partner jouw diepste geheim of verzwijg je iets? Ben je misschien de relatie al ingestapt en had je iets verzwegen omdat je dacht dat het niet nodig was om te delen? Uit angst dat de ander jou niet leuk genoeg zou vinden of uit angst de ander te verliezen…

Weet je nog wel wie jezelf bent of ben je helemaal opgegaan in je relatie? Heb je dingen gelaten omdat jouw partner dat wilde? Misschien deed je het uit liefde voor je partner, maar een deel van jezelf amputeren is niet echt zelfliefde. Geef je graag omdat je dan ook iets terug krijgt of geef je gewoon graag uit pure liefde? Laat je de ander maar omdat je dan ook een stuk vrijheid krijgt of voelt het gewoon fijn om elkaar vrijheid te geven?

Vaak zit je zo verstrengeld in een relatie dat je er niet eens uit durft te stappen ook al zou je het diep van binnen willen. Toch is dit allemaal je ego die roept. Weet je dat jouw ego van twee walletjes eet? Want stel nu voor dat je in je relatie blijft en je je op een dag daar niet zo lekker in voelt, dan zet jouw ego even een andere hoed op. Dan ben je opeens een zwakkeling omdat je niet voor jezelf kiest. Dan ben je opeens een loser omdat je maar doet wat je partner zegt. Dan ben je een waardeloze zoon of dochter omdat je je eigen ouders niet vaak ziet. Dan ben je een sukkel omdat je niet voor je eigen geluk gaat.

Dus neem dat ego met een korreltje zout. Hij is alleen maar bang om alleen te staan. Je ego wilt die liefde en waardering krijgen van anderen en zal er alles aan doen om dat ook zo te behouden.
Het enige wat je kan doen is je ego die pet afnemen. Hij hoeft geen politieagent te zijn want jij mag zelf je eigen regels en wetten bepalen. Ga niet in opstand tegen de politieagent. Als de politieagent zegt dat je zwak of egoïstisch bent dan laat hem maar praten. Als jij jezelf in bedwang moet houden, dan komt er een uitspatting. Juist dan wordt alles erger gemaakt.
Ga niet in discussie met je ego. Je verliest. Je kan verhalen blijven verzinnen waarom je wel gelijk hebt, maar al die tijd staat jouw ego nog steeds toe te kijken en lacht zichzelf dood.
Ga niet mee in het spel van de regels. Je verliest jezelf en je gaat in die slachtofferrol zitten. Je geeft de politieagent gelijk. Je bent een klootzak, zwakkeling, egoïst enz.

Ontsla je ego. Ontsla die politieagent. Hij mag medeburger worden maar hij heeft geen recht om jouw leven te willen bepalen. Je mag je gevoel volgen. Je mag bij jezelf blijven. Zo ontneem je hem het recht om regels op te stellen. Je hoeft jezelf nooit in de steek te laten. Waar het om gaat is dat je jezelf nooit meer bewust doet afwijzen. Dan zal je uiteindelijk jezelf terugvinden en zal je het leven kunnen hebben wat jouw werkelijkheid is en niet jouw schijnwerkelijkheid.

Als jouw ziel roept, dan mag je gaan luisteren.