Ik bleef

Ik wilde liefde. Ik wilde geluk.
Al heel mijn leven zocht ik het op de verkeerde plaatsen.

Tijdens mijn eerste “echte” relatie werd ik verliefd op iemand anders. Maar ik bleef. Ik bleef, want die ander was niet beschikbaar en degene waar ik bij was wees mij niet af voor mijn gevoelens voor de ander. Heel mijn gevoel wilde weg, maar ik kon in die periode niet kiezen voor mijn gevoel.

Ik bleef vaak.
Ik bleef. Ook al kusten ze niet lekker.
Ik bleef Ook al voelde ik dat ik mis(ge)bruikt werd. Ik liet het toe.
Ik bleef. Ook al was ik niet echt aanwezig.
Ik bleef. Ook al werd ik verliefd op een ander.
Ik bleef. Ook al vond ik “de broer van” of beste vriend, altijd leuker.

Ik begreep nooit waarom ik nooit helemaal in een relatie stond. Hoe kwam het dat ik altijd al “verder” aan het kijken was? Waarom kon ik nooit eens echt genieten van wat er was?

Ik moest mezelf niet zo aanstellen zei ik dan. “Overal is wel iets”, dacht ik. Ik moest maar genoegen nemen met wat er wel was. Zo slecht was dat helemaal niet. Het was altijd wel leuk. Dat wel, maar er was ook altijd iets wat mij wat anders liet voelen.

Nu besef ik mij dat ik mij nooit helemaal deed openstellen. Onbewust had ik angst om alweer pijn te ervaren. Dan maar die oppervlakkige relatie, zolang ik maar niet diep geraakt kon worden.

Nooit luisterde ik naar dat gevoel dat maar bleef roepen.
Nooit luisterde ik naar mezelf.

Ik bleef, en ik keek nooit naar die angst. Ik bleef en speelde het spel mee. Die rollen kon ik goed vervullen. Ik had nooit anders geleerd, maar ik zag niet dat ik mezelf verloor.

Totdat ik iemand wilde, maar die kon niet fysiek in mijn leven zijn.
En weer maakte ik die keuze.

IK BLEEF!

Toen kwam het moment dat ik alleen nog maar mijn gevoel had. Er was niks fysieks, alleen gedachtes en gevoel. Ik kon het niet meer negeren. Mijn eigen gevoel dit keer. Nog nooit had ik het zo sterk ervaren. Maar dat gevoel was nog steeds niet mijn eigen gevoel. Het was nog steeds een verlangen naar een ander. Het was een projectie.

Ik bleef, maar nu ook met mijn gevoel.
Tot het moment dat ik niet meer kon blijven. Niet fysiek, niet met gevoel. Ik werd weggeduwd.
Het enige wat er toen nog was, was bij mezelf blijven.

En ik bleef.

Deze keer bij mezelf, met al mijn emoties, gevoelens, angsten en onrust.
De enige weg die er is om bewust te worden.
Steeds een beetje meer.

❤

Iris
MooiMens

Ik deel graag mijn woorden in blogs en gedichten. Ik hoop dat je kracht en inspiratie haalt uit mijn woorden. Waardeer jij mijn woorden? Dan ben je vrij om een donatie naar keuze te doen. Ik ben je hiervoor heel dankbaar.Je bent welkom om een donatie te doen via 1 van de onderstaande linkjes.
Tikkie: https://tikkie.me/pay/b7gr1s5bcv8cbb2dd01g
PayPal: https://www.paypal.me/MooiMens

Ik dacht dat ik het kon

Ik dacht dat ik het kon. Onvoorwaardelijk liefhebben.
Ik dacht dat ik het kon. In liefde vrijlaten.

Een aantal jaren lang had ik geleerd om bij mezelf te blijven. Ik had geleerd om telkens weer los te laten. Ik dacht ik de lessen wel geleerd had.

En toen was daar “de liefde”. Hij was beschikbaar en bereikbaar.
Ik hoefde niet meer los te laten. Ik hoefde niet meer terug naar mezelf. Ik wilde alles ervaren wat er die jaren ervoor wel was gevoeld maar niet ervaren.

Als het dan eenmaal mag, dan ga je diep in verbinding. Waar je je eerst vast moest houden om niet te vallen in “de liefde”, is niet meer, en je geeft je over. Het was heftig. Het ging diep. Niet alleen de liefde maar ook de pijnen werden zichtbaar, en al snel werd de rem erop gegooid.

Lees verder

Omarm jouw verhaal

Ik een open boek. Ik heb geen geheimen, maar ik voelde nooit echt mijn eigen verhaal. Ik vertelde de woorden, maar als ik mijn verhaal vertelde dan was ik altijd met mijn gevoel ergens anders. Die gevoelens van toen, daar had ik mij voor afgeschermd. Vele jaren wist ik zelfs niet dat mij iets was overkomen.
 
Als ik zo mijn verhaal vertelde dan leek het wel alsof er respect kwam van de ander uit. Of een soort van… ik wil jou redden. Ik zal jou nooit laten ervaren wat jij hebt meegemaakt. Maar ik besefte nooit dat ik het verhaal zelf telkens weer deed herhalen.
 
Zie je wel, hij is net zo.
Hij weet helemaal niet hoe ik mij voel. Wat een eikel.
 

Lees verder

“Fijne” relatie

Na heel veel meegemaakt te hebben in relaties, had ik rond mijn 35e levensjaar dan eindelijk die veilige relatie. De relatie die goed voelde, met een fijne man waarvan ik geen angst hoefde te hebben dat hij mij zou verlaten. Hij had namelijk “zijn leven” opgegeven om bij mij te zijn. Voor mij voelde het alsof ik eindelijk eens een keer op adem kon komen.

Niet dat de relatie op een fijne manier was begonnen. Nee, bij lange na niet. Hij zat in een relatie die ten einde liep, maar hij durfde er niet uit te stappen. Er was veel mee gemoeid. Hij zag mij echter als zijn reddende engel en ik speelde die rol graag mee. Door die andere relatie verliep ons nieuwe begin niet geheel rooskleurig. Hierdoor leek onze band echter wel heel sterk te zijn. We hadden dit samen overleefd. We konden na dat alles aan en niks zou ons uit elkaar kunnen drijven. Lees meer