Mijn woorden… Hoeven niet jouw waarheid te zijn

Ik schrijf vaak over “kiezen voor jezelf” of “lief zijn voor jezelf”. Als ik hier over schrijf dan beschrijf ik ook vaak dat je eerst los mag komen van een situatie of van iemand. Het is niet mijn opzet om heel Nederland single te maken, het is juist mijn opzet om heel veel liefde in jezelf te ervaren zodat liefde gedeeld kan gaan worden in plaats van dat we het allemaal bij iemand anders zoeken of in bepaalde situaties / relaties. Dat de relaties die we mogen ervaren dat die vol met liefde mogen zitten en niet met verwachtingen. Dat we geen angst meer hebben om iemand anders te verliezen omdat het mooiste mens wat je kent al bij je is… JEZELF! Als je die echt lief hebt, en er niet voor wegloopt, dan ben je compleet. Lees meer

Advertenties

Liefde

In heb in vorige relaties vooral gezocht wat ik mezelf niet kon geven. Wat ik miste in mezelf. Ik zocht geborgenheid, zekerheid, vastigheid, iemand die er voor me was, iemand die ik kon vertrouwen, Iemand waar ik oud mee kon worden. Ik zocht veiligheid. Dat huis om in te schuilen. Deze veiligheid heb ik altijd verward met liefde. Ik kwam wel altijd “liefde” tegen, alleen toen durfde ik niet te kijken.
Zeker was er natuurlijk ook liefde
in mijn relaties, maar de veiligheid zorgde ervoor dat ik mij durfde te geven. Ik moest eerst die behoefte gevuld hebben in mij voor ik mij open kon stellen. Dat muurtje durfde ik dan pas af te breken. Maar ik brak het niet af. Ik stelde (onbewust) voorwaarden aan de liefde. Hij deed geven en dan kon ik ook terug geven. En zo bestond de relatie meestal uit behoeftes opvullen en voorwaarden scheppen. Echte diepe liefde heb ik hierdoor nooit ervaren.

Juist nu loop ik op een weg waar ik ervaar dat liefde niks heeft te maken met veiligheid. Alles waar ik ooit nooit naar verlangde is niet binnen handbereik en toch ervaar ik heel veel liefde. Liefde is niet je vertrouwd voelen bij iemand, het is niet iemand leuk vinden of weg kunnen kruipen in dat veilige huis. Liefde is niet iets over iemand vinden. Er is namelijk nooit een reden waarom we iemand leuk vinden. Als die er is dan is de liefde behoeftig en voorwaardelijk. Liefde overstijgt dit alles. Liefde is er gewoon.

Juist nu ervaar ik dat ik niet altijd krijg wat ik diep van binnen verlang. Iets wat ik mezelf (nog) niet kan geven. De ander raakt iets aan in mij en het is aan mij om te voelen wat dit met mij doet. Het zijn dingen die ik juist niet wil voelen. Dingen die ik altijd heb opgevuld met “de liefde” van een ander. Juist nu voel ik mij alleen, niet goed genoeg, dus onveilig. En dat terwijl er heel veel liefde is.

Juist wat ik niet wil ervaren daar heb ik weerstand tegen. Dan begint het gevecht in mij. Dit onveilige gevoel geeft die ander natuurlijk niet, maar zit nog diep in mezelf. Alleen zit ik nu in een situatie waar we beide niet wegrennen. Normaal rende ik weg als ik mij onveilig voelde. Ging de ander vreemd of dacht alleen maar dat hij contact had met een andere vrouw… Dan kwam er ruzie. Veiligheid was de basis van de relatie en diepe angst kwam omhoog als dit op instorten stond. De ander mocht mij nooit verlaten en dat is de grootste voorwaarde die je maar kan bedenken.
Nu “blijf” ik en de ander ook. Juist hierdoor doorvoel ik deze emoties en gevoelens. Ik bespreek ze en hierdoor wordt het zoveel lichter. Ze worden wel vaker aangeraakt, maar ik schiet niet meer gelijk in die weerstand.
Ja, soms voelt het nog makkelijker om de ander te wijzen op zijn “fouten”. Dus zijn gedrag waar ik mij onveilig bij voel.
Dat doorzie ik nu ook heel snel. En nee, ik oordeel niet over mezelf. Ik vind mezelf niet stom. Ik ben mens en ik leer. Iedere dag.

Toch is het IK die dit ervaart en die dit “toelaat”. Je komt niet voor niks iemand tegen. Alles is een spiegel. Ik kom steeds dieper tot bepaalde gevoelens. Als ik denk dat ik het nu wel “begrijp” dan komt er weer een diepere laag omhoog. Juist hierdoor leer ik mezelf heel goed kennen. Alles waar ik eerst maar vluchtig naar durfde te kijken wordt nu uitvergroot. Ik word me bewust van mijn eigen gevoelens. Daarom heet het ook het bewustwordingsproces. Door en met de ander leer ik mezelf kennen. Eigenlijk groeien we beide, maar ieder op afstand. Want ja, die fysieke veiligheid die ik altijd wilde ervaren is er gewoon niet. Ik moet het echt alleen doen. Die diepe angst komt telkens even omhoog. Maar ik leer hierdoor ook zoveel meer van mezelf te houden. Ik voel met ook steeds mooier worden van binnen. Telkens als ik denk dat ik niet meer dieper in mezelf kan graven, krijg ik weer een situatie voor mijn kiezen die mij weer laat wankelen. Weer verdriet en pijn komen omhoog. En de uitdaging is dan om nog dieper in mezelf te gaan kijken. Mijn schaduw in het licht gaan zetten.

Hierachter ligt liefde. Als die er niet was waren we al lang weggerend. Hadden we deze confrontaties niet aangekund. Het heeft niks te maken met die projecties. Ook niet met de projectie dat je in de ander een mooie versie van jezelf ziet. De ander raakt alleen dat mooie gevoel in jezelf aan. Hierdoor voel je de liefde voor jezelf stromen. Als je denkt dat de ander jou dit geeft dan kun je juist angst creëren voor de ander. Dan wil je de ander juist op afstand houden omdat het misschien “niet mag”.

De laag die hieronder ligt is pure onvoorwaardelijke liefde. Liefde waar je samen kan zijn zonder verwachtingen en oordelen. Zonder de behoefte in jezelf op te willen vullen. Liefde is een hele mooie verbinding van ziel tot ziel dat gevoeld wordt met het hart.

Iris

Een ontmoeting op zielsniveua

“Goedemorgen” ziet Mirthe opeens op haar telefoon staan. “Jij wilt mij zeker leren kennen omdat ik de vriend ben van Mike of niet?” Goedemorgen? Wie was dit denkt Mirthe bij zichzelf? Ze kent degene niet die ze nu op haar messenger ziet staan. Ze gaat even kijken wie het is. Tot haar verbazing is het een vriend van haar ex-vriendje. Wat moet die nu? En waarom leren kennen? Wat had ze gemist? Toch reageert ze beleefd en tot haar verbazing kwam ze erachter dat ze gisteren per ongeluk op het knopje “toevoegen” had geklikt i.p.v. gewoon te swipen.
Mirthe bood haar excuses aan en wilde het er verder bij laten. Mike was haar vriendje niet meer, dus om nu vrienden te worden met een goede vriend van Mike dat was wel raar.
Mike had niet genoeg gevoelens voor haar gehad. Dus ze hoefde ook geen contact met Jeroen, de vriend van Mike. Jeroen dacht er anders over. Hij wist blijkbaar helemaal niet dat het over was met Mike. Hij vond het wel gezellig. Och, dacht Mirthe, ik heb verder ook niet veel te doen. En zo kwam het dat het een gezellige chat werd. Al snel kwam Mirthe erachter dat ze veel gemeen hadden. Het was niet alleen gezellig, er was ook nog eens een enorme klik.

De dagen gingen voorbij en opeens zat Mirte uren te chatten. Iedere vrije minuut was opeens voor de telefoon waar Jeroen aan de andere kant zat. En toch zat Mirthe iets niet lekker. Jeroen was getrouwd. Ze maakte kenbaar dat ze het heel fijn vond, maar dat ze toch minder op de chat zou zijn. En daar ging het al fout. Het lukte gewoon niet. De aantrekkingskracht was zo groot dat ze geen afstand konden nemen. Och ja, het is gewoon gezellig zeiden ze tegen elkaar.

En hoe beter ze elkaar leerde kennen, des te meer kwam er toch een ander gevoel omhoog. Het gevoel om elkaar te zien. Wie zit er nu echt aan de andere kant van die telefoon? Dat was het eerste verlangen. En natuurlijk was het voor Jeroen niet makkelijk om iets af te spreken. Hij kon niet zomaar even zeggen dat hij Mirthe ging leren kennen. En Mirthe had maar 1x per 2 weken ”vrij”. Dan is haar zoontje weg. Toch kwam er een moment dat het kon. Mirthe vond het wel leuk. Het was gewoon iemand leren kennen waar het goed mee klikte. En daar stond hij. Hij was niet de man die ze zou aanklikken op Tinder, maar hij was wel de man bij wie ze zich gelijk op haar gemak voelde. Een man die ze niet in de ogen durfde te kijken omdat ze nu al wist dat ze zichzelf ging verliezen. Ze wilde hem aanraken, ze wilde tegen hem aankruipen. Jezus, wat was dit voor een gevoel?
Lang konden ze in ieder geval niet zitten. Hij was op doorreis. Dus al snel moest het afscheid komen. En daar begon het eerste gevecht tegen het woord “moeten”. Want ze wilde niet weg. Ze wilde blijven zitten. Ze wilde voelen wat ze voelde. En dat kon helaas niet. Dus ze namen afscheid. Haar voeten liepen weg, maar haar ziel rende terug. En toen was het duidelijk. Dit kon niet.

Ondanks het weten dat dit eigenlijk niet “goed” was, ging het appen door. Mirthes telefoon bleef haar grootste afleiding. Ze zaten soms uren achter elkaar door te appen. Ze vroeg zich wel eens af of hij wel echt getrouwd was. Hij had namelijk heel veel tijd om met haar door te brengen. Toch was die vraag niet belangrijk. Ze vond het allang fijn dat hij “er was”. Maar haar verlangen werd steeds groter. Het verlangen om hem te zien. Ze wilde hem strelen, hem liefkozen. Ze wilde hem vastpakken en nooit meer los laten. Ze wilde weten of hun lippen zouden samensmelten. Ze wilde zijn stem horen. Ze wilde alles wat niet kon. Hij bleef op veilige afstand. Hij bleef eerlijk. Hij zei heel vaak dat hij van zijn vrouw hield, maar Mirthe geloofde het niet. Hoe kan iemand nu zoveel tijd met haar doorbrengen en dit voelen en van zijn vrouw houden? Dat klopt toch niet?
Deze gedachtes speelde heel erg omdat Mirthe in een soortgelijke situatie had gezeten. Ze wist ook hoe het was om iemand anders leuk te vinden. Iemand anders dan degene die je partner is.
Mirthe voelde zich net zo’n blije puppy. Eentje die kwispelend naar de deur rende als ze het baasje hoorde aankomen, maar dat de deur dan dicht bleef. Ze knalde dus telkens tegen een dichte deur. En het deed pijn. Iedere keer deed het pijn, maar het leek ook net af ze het nonchalante van een puppy in zich had. Ze bleef maar doorgaan zonder uitgeput te raken.

Op zielsniveau, qua gevoel deed Jeroen echt geen deur dicht. Dat was er en dat bleef er. Het niet kunnen / willen afspreken was een ander verhaal. Dat was voor Jeroen gewoon geen optie. Hij was getrouwd. En natuurlijk respecteerde Mirthe dit. Het was ook niet haar bedoeling geweest om gevoelens te krijgen voor Jeroen. Dus ze nam zich voor om te genieten van wat was en niet verlangen naar wat er niet kon zijn.
Telkens werd ze voor haar gevoel teruggeduwd. Telkens viel ze. En telkens moest ze terug naar zichzelf. Weer die kracht vinden om alleen door te gaan. Om de liefde die ze zocht bij Jeroen, om die bij haarzelf te vinden.

Maar hoe mooi het ook allemaal was, er kwam een moment dat ze besloten om ieder hun eigen weg weer te gaan. De gevoelens werden teveel. Uit respect voor elkaar wilde ze dat niet via de telefoon doen. Er werd besloten elkaar dan toch nog een keertje te zien en dan voor goed alleen verder te gaan. Eigenlijk was alles al gezegd, dus toen ze elkaar zagen was het raar. Ze voelde zich ook allebei raar. Dit was het dan en het voelde alsof ze een blok beton in hun maag hadden. Mirthe kon het niet laten om over de tafel heen te kruipen en Jeroen een zoen op de lippen te geven. Ze deed het in een opwelling en schrok van zichzelf. Bij het gedag zeggen kwamen de tranen. Ze had nog gehoopt dat hij terug zou komen. Dat hij niet in zijn auto zou stappen. Dat hij zich om zou draaien en haar vast zou pakken en zou zeggen dat hij niet weg kon gaan. Ze had het gehoopt, maar hij ging.

En wat de afspraak ook was, het lukte niet om afstand te bewaren. Alles begon weer van voor af aan. De tranen waren voor niks geweest, want het was een afscheid dat er niet was.
Waarom lukte het haar toch niet om gewoon te stoppen met deze onzin? Ze werd kwaad. Mirthe merkte dat ze kwaad op zichzelf werd en dat ging ze projecteren op Jeroen.
Ze wilde dat ze hem nooit had ontmoet. Ze wilde rust. Waarom lukte haar dit niet ?En hij wilde zo graag van haar af. Althans, hij bleef maar zeggen dat ze lekker op stap moest gaan en iemand anders moest tegenkomen. En dat maakte haar niet alleen boos maar ook heel verdrietig. Want diep van binnen wilde ze niet dat hij dit zei. Ze wilde dat hij zou zeggen dat hij zijn verlangen naar haar niet meer kon bedwingen. Ze wilde horen dat hij haar wilde zien. Dat hij haar wilde kussen. Dat ze de hele nacht buiten zouden zitten en naar de sterren zouden kijken. DAT wilde ze dat hij zou zeggen. En het enige wat hij zei was dat ze plezier moest maken. Fuck hey, wat nou plezier maken?! Ze was gaan houden van een getrouwde man. Ja, ze hield van hem! Verdomme
Hij had makkelijk praten. Hij had een leuke avond met haar op de app en dan kroop hij lekker bij zijn vrouw in bed. Hij deed leuke dingen met zijn vrouw, niet met haar. Mirthe wilde ook met hem uit eten gaan. Hem in de ogen kunnen kijken. Ze wilde dat mooie gevoel weer ervaren. En nu botste alles. Ze merkte dat het echt tijd werd om zelf een keuze te maken.
Mirthe bestond niet in zijn leven. Ze was onzichtbaar. En dat gaf een heel laag gevoel.

Maar Mirthe kon geen keuze maken. Ze wist ook dat dit een hele grote les voor haar was. Alle angsten die ze in zich had werden aangeraakt. Bespeeld, gezien, ervaren.
Maar ze wilde rust. Dus in plaats van zelf een keuze te maken zei ze tegen Jeroen dat hij haar maar los moest laten. Hij moest maar eens duidelijk zijn, want dit kon gewoon zo niet langer. Maar wat kon eigenlijk niet langer? Mirthe was zelf degene die meer verlangde. Owww en Jeroen ook hoor. Dat wel. Ze voelde elkaar al zonder iets te hoeven zeggen. Als ze hun ogen dicht deden dan ging er een energie door hun lichaam dat niet te beschrijven was. Zelfs zo’n energie dat die zonder woorden heel veel passie opwekte. De aantrekkingskracht was op een gegeven moment enorm.

Mirthe begon te schreeuwen van binnen. Ze stond in brand en ze kon niet geblust worden. Er was zoveel onmacht. Telkens werd ze afgewezen. Ze was telkens niet goed genoeg, anders had hij haar wel vaker willen zien. Ze kon hem er niet meer gewoon laten zijn, zonder het verlangen. Haar ego werd te groot. Het kostte Mirthe zoveel energie om telkens terug naar zichzelf te moeten gaan dat ze op raakte. Privé gebeurde er ook nog eens zoveel. En ook daar kon hij haar niet mee helpen. Toch was het oké, want hij had haar nooit iets beloofd. Hij had haar nooit gezegd dat hij voor haar zou kiezen. Alleen was hij ook van haar gaan houden. Hij was te ver over zijn drempel gegaan, maar hij kon Mirthe niet over zijn drempel binnen laten stappen.

 

Ik hou van een getrouwde man

Wat riep deze titel bij je op? Voelde je afgunst? Heeft jouw partner je bedrogen? Schrok je? Zit jezelf in zo’n situatie? Werd je nieuwsgierig? Wat zal Iris erover te vertellen hebben? Want het is een taboe om te houden van iemand die in een relatie zit. Toch is het mij overkomen. En ik heb er geen spijt van, zeer zeker niet. Ik merk zelfs dat er heel veel vrouwen in een soort gelijke situatie zitten. Daarom heb ik dit stuk ook geschreven.
Lees meer