Verlatingsangst en Bindingsangst – Zit er meer achter?

Ik heb jarenlang geworsteld met verlatingsangst. Althans, toen wist ik dat niet en nu “zie” ik het. Maar WTF? Ik kwam er ook achter dat ik bindingsangst had. Als iemand echt dichtbij kwam, dan was ik weg. Niet lichamelijk, maar in mijn hoofd en met mijn gevoel was ik al weg aan het rennen.

Maar… Is dat wel echt zo? Zijn die 2 termen niet gewoon woorden waar we ons achter kunnen verschuilen? Want wat ligt er nog achter verlatingsangst? Wat ligt er nog achter bindingsangst? Als je dieper gaat voelen, wat kom je dan tegen?

Bij beide angsten loop je op je tenen. Je houdt jezelf groot. Je doet je anders voor dan wie je bent. Je ademt niet door, je gevoel blijft steken. Het voelt als een beknelling, maar stel je eens voor als je dieper zou gaan? Wat kom je dan tegen? Je komt in een leegte, een plek waar het donker en koud is. De plek die je wilt blijven bedekken. Dus je bent altijd bezig met liefde en waardering te krijgen van anderen om die koude, donkere leegte niet te ervaren.

Je wilt niet verlaten worden! Daardoor geef je geen grenzen aan. Ze moeten je leuk blijven vinden, want zelf vind je je maar waardeloos. Je graait naar liefde, en ondertussen zie je niet meer wat je eigen behoeftes zijn. En die verlatingsangst is echt. Die angst gaat diep, maar het is jezelf die je al misschien bijna heel je leven voorbij bent gelopen. Je hebt jezelf al lang geleden verlaten!

En wat als iemand nu eens die koude leegte in jou zou zien? Dan zal die ander jou niet meer leuk vinden toch? Dus iedereen die ook maar iets te dichtbij komt, die duw je weg. Je laat de hele wereld zien hoe sterk je bent. Dat je het wel redt in je eentje. Jij bent die zelfstandige persoon die niemand nodig heeft. En als je dan de warmte voelt van iemand anders, dan is jouw kou opeens weer zo voelbaar. En dat wil je niet. Die kou die doet verdomde pijn. Dus je duwt af. Je zet weer een masker op en je gaat door. En met dat masker, zie je ook jezelf niet meer.

En het is zo makkelijk om mee te gaan in die verlatingsangst en bindingsangst. Het lijkt wel of iedereen het heeft. Dan zal het wel normaal zijn toch? Als je eerlijk bent hoef je ook niet eens die angsten te zien. Er is afleiding genoeg. Voel je je even niet geliefd? Tinder staat vol met aandacht. Komt iemand te dichtbij? Een leuke avond stappen, een nieuwe cursus of wat dan ook. Het ligt allemaal voor het oprapen.

De enige vraag is…Hoe is het nu ECHT met mij?

Gooi je maskers af. Kijk in je eigen ogen. Richt je niet op anderen.
Ga naar binnen. Voel die leegte. Ervaar die kou. Die kan niemand anders voor jou vullen. Huil je eigen warme tranen zodat je van binnenuit smelt.

Juist dat ben jij! Dat is jouw ziel. Sta open voor jezelf en juist pas dan zal je vol vertrouwen in een verbinding met iemand anders kunnen stappen. Dan hoef je je niet meer anders voor te doen, dan hoef je geen angst meer te hebben dat de ander jouw leegte ziet. Je kan dan jezelf zijn en je omarmt je eigen leegte. Ook die mag er zijn.

Dat kleine mensje in jou wat ooit de weg is kwijtgeraakt, mag weer thuiskomen.

Die termen, daar hoef jij je niet achter te (ver)schuilen. Ga jezelf zien

Iris ❤

Vindt je deze blog mooi of waardevol?
Vanaf nu kan je MooiMens supporten door een donatie naar keuze te doen. Ik ben je hiervoor heel dankbaar 💞🙏
Je bent welkom om een donatie te doen via 1 van de onderstaande linkjes.

Tikkie

PayPal

Ik denk dat ik voel

Ik blokkeer
Ik scherm me af
Ik wil meer, ik wil anders, ik kan dit niet
Ik denk dat de liefde over is

Allemaal zinnetjes die in ons hoofd rond kunnen spoken. We gaan twijfelen. We zijn even zo uit verbinding dat we ieder “iets” gaan overdenken.
Ik moet de ander toch missen, anders is het toch geen liefde?
Ik kan toch niet genoegen nemen met dit wat is? Hij moet maar veranderen!
Ik vind hem / haar helemaal niet aantrekkelijk. Waarom voel ik dit dan zo sterk?
Zie je wel, hij/zij is net zo als al die anderen. Wat hij/zij kan, kan ik ook (of nog beter).

En zo ebt de liefde langzaam weg. Het stroomt niet meer. We blokkeren, maar is dit nodig?
En natuurlijk is het dan niet gelijk over. We blijven, maar we blijven met terughoudende gevoelens. Dit is vaak al het begin van het einde, en dat einde maken we zelf in ons hoofd.

Liefde gaat om gevoel. Liefde gaat niet om het denken.

Als je op dit moment in een verbinding bent met iemand, maar je bent niet samen, wat ervaar je dan? Als het even “niet lekker loopt” of je ligt in de knoop met je eigen gevoelens, dan schiet je in dat denken. Toch is de plek waar je op dat moment bent helemaal oké. Je bent oké. Het is alleen jouw denken wat jou iets anders laat ervaren. Het denken laat jou denken dat er iets moet veranderen. Dat de ander moet veranderen, of dat jezelf niet goed genoeg bent.

En dan zie je elkaar. Je voelt hoe de ander voelt. Je komt weer tot rust. Niet omdat nu alles is opgelost in jouw denken, maar de verbinding voelt fijn. Sommigen denken dan gelijk weer dat de ander jou geruststelt. Ow en dat mag niet. Je moet het allemaal zelf kunnen.

Er is echter een verschil in het denken dat de ander jou geruststelt, en het ervaren wat er IS. Wat er is, dat voel je, dat beleef je. Wat je daarna gaat denken, is allemaal in je hoofd. We maken ons druk over onze “oude wonden”, over bindingsangst en verlatingsangst. We gaan onszelf en de ander analyseren.

Maar wat als je dat denken nu eens uit je hoofd laat. Denk, maar deel wat je denkt. Krop het niet op. Ga daarna luisteren naar jezelf. Is het wel “echt” wat je denkt? Want als je oké bent alleen, waarom zou het door het denken dan opeens anders zijn?

Telkens als je gaat denken, dan blokkeer je de liefde. Je bouwt weer een stukje van die muur. Dus probeer telkens terug te gaan naar het ervaren, naar het voelen. Voelt dat oké? Dan geniet ervan. Voelt dat niet oké, dan verander iets.

Ga van denken, naar voelen. We willen graag alles analyseren, maar wat je ook bedenkt, het zal voor jouw ego nooit goed zijn. “Had ik maar”, “Ja maar”, “En wat als ik nu eens”

Dus voel en blijf dicht bij jezelf. Blijf openstaan. Blijf delen.

Iris

Vindt je deze blog mooi of waardevol?
Vanaf nu kan je MooiMens supporten door een donatie naar keuze te doen. Ik ben je hiervoor heel dankbaar 💞🙏
Je bent welkom om een donatie te doen via 1 van de onderstaande linkjes.

Tikkie
https://tikkie.me/pay/sno4bkmqhr45qc0oica2

PayPal
https://www.paypal.me/mooimens

Angst voor mij

Je hebt angst voor mij. Angst om mij in de ogen te kijken. Angst dat jij en ik één worden. Angst voor jouw gevoelens.

Als jij jouw gevoelens volgt, dan heb je angst jezelf te verliezen.

Je hebt nu zekerheid. Je krijgt nu liefde en dat voelt fijn. Het geeft jou rust.
Als je mij in de ogen kijkt, dan voel je zoveel meer dan rust. Lees meer

Zwijgen

Vanuit mijn eigen angst wil ik jouw ziel gevangen zetten
Vanuit mijn eigen pijn wil ik dat jij zegt “tot de dood ons scheidt”

De liefde wordt dan geboeid
Onze zielen worden geketend

Dat is niet wat liefde is
Dat is ontrouw aan onszelf
Dat is juist leven in angst en later in pijn

Monogamie is in bijna alle relaties de meest belangrijke voorwaarden waar aan moet worden voldaan. Iedereen vindt dit ook heel normaal. Dit is ons met de paplepel ingegoten. Toch komt het dat we ons door deze afspraak klem gezet voelen. Natuurlijk wordt er in het begin van de relatie gehoor aan deze afspraak gegeven. Dit doe je als vanzelf. Je hebt geen behoefte aan iemand anders. Het is zo vanzelfsprekend dat je bij elkaar blijft, dat je hier helemaal naar gaat leven. Lees meer