Comfortably Numb

Comfortably Numb

Letterlijk betekent dit comfortabel gevoelloos. Misschien denk je bij deze twee woorden dat dat best wel lekker kan zijn. Je voelt niks, en je hebt het comfortabel. Lekker toch?

Zo is het helaas wel vaak hoe we leven.

Als we worden geboren is dat een hele beangstigende ervaren. We weten hier zelf niks meer van. Eerst zit je veilig in een beschermde baarmoeder en zo kom je door een benauwd kanaal de wereld binnen. Opeens staan we in contact met geluiden, licht, onze moeder die we al heel lang “kennen”. Zodra we wat ouder worden gaan we op ontdekking uit. Wat is de wereld mooi. Maar we leren ook al snel om te voldoen aan al die normen die ons worden opgelegd. We passen ons aan. We willen geen schreeuwende moeder of een verontruste vader. We willen liefde, en liefde krijgen we als we doen wat ons wordt verteld.

Eigenlijk verliezen we al heel snel ons eigen ikje

We behalen goede cijfers, want dan zijn onze ouders trots. Of we gooien juist de kont tegen de krib, want wat als het niet lukt?

We gaan braaf vijf dagen naar school, ook al voelt dat niet goed. Ons wordt gevraagd wat we willen worden als de later groot zijn. We krijgen de vraag waar we zullen wonen als we zijn getrouwd. (het zijn allemaal indirect suggesties die ons klaarstomen voor het leven zoals het hoort te gaan). Leren, werken, huis kopen en trouwen.

Als dan de basisschool is afgerond, dan gaan we naar het voortgezet onderwijs. Weer vijf dagen naar school. Vaak met bergen huiswerk. Natuurlijk willen we nog iets bijverdienen, dus dat doen we er ook nog even bij. Want ja, je moet in deze maatschappij nu eenmaal werken voor je geld. Toch?

Het liefst moet je dan zo vroeg mogelijk het huis uit, want als je thuis blijft wonen, dan vervallen er toeslagen voor je ouders. Je denkt op dat moment dat je heel wat bent. Een eigen plek om te wonen, geld dat je verdient, misschien wel een kleine auto. Maar dit is waar we ons hele leven in blijven hangen.

We beginnen op maandag met klagen dat het maandag is. We leven naar het weekend toe. Dan kunnen we namelijk feesten zodat we de drukken week kunnen vergeten en ons voorbereiden op de komende week.

Ondertussen voldoen we wel aan het leven zoals het hoort. Of toch niet? Want er is ons ook nog verteld dat we een fijne relatie moeten hebben om ons compleet te voelen. Dus we gaan op zoek. Misschien denk je met je 15e al dat je dat hebt gevonden, en soms denk je dat je de eeuwige vrijgezel bent als je met je 33e nog single bent.

Och, en eigenlijk voelt alles wel comfortabel. Je hebt het goed. Je hebt iets om naar uit te kijken. Zolang er geen gekke dingen gebeuren, dan is het leven een feestje.

Maar we zijn gevoelloos. We zijn marionetten geworden van ons eigen schouwspel. We zitten in een groot web verstrikt, waar we niet uitkomen. Soms denk je ook helemaal niet dat je in een web zit. Het voelt niet als een pop die beweegt doordat iemand anders met de touwen speelt. Totdat je in een situatie komt, waar je leert om zelf te bewegen. Waar je leert je eigen keuzes te maken, onafhankelijk van de keuzes van een ander.

Gevoelloos zijn lijkt heerlijk, maar je voelt ook geen intense vreugde. Je moet vreugde uit situatie halen, uit je contacten met anderen, uit je kinderen, uit de voldoening van je werk, uit de dingen die je kan kopen met je geld. Maar het is één groot toneelspel.

We worden van kleins af aan al klaargestoomd om in het systeem te passen. We leren wat ze ons vertellen, maar mogen we ook leren wat we willen weten? Dat is wat ik mis in het schoolsysteem!

Om iets te zijn, moet je verder leren. Beroepsonderwijs noemen we dat. Dat geeft al meer voldoening, maar waarom moet je iets worden als je al iemand bent?

En na al dat leren, gaan we werken. Waarschijnlijk eerst om de studieschuld af te betalen. En dit riedeltje blijven we iedere week herhalen tot we mogen stoppen met werken. Yep, die leeftijd wordt ons ook nog eens netjes verteld. En in al die tijd zijn we afhankelijk van geld. We durven geen andere stappen te zetten, want stel dat je een tekort krijgt. We denken dat we het goed voor elkaar hebben als we een huis kopen, maar we zitten nog dieper vast in dat systeem. Geld lenen voor een auto? Ja, geweldig. Die getallen worden wel gecreëerd op jouw bankrekening, want wees eens eerlijk, zo verdienen ze veel aan jou.

Gevoelens en emoties voelen we wel, maar laten we alleen niet echt toe. Laat ons maar dat masker dragen. Het masker dat alles oké is. Maar is alles oké als je uitkijkt naar dat verzetje in het weekend? Moet je bijtanken op vakantie om vervolgens weer in die ratrace mee te moeten draaien.

Het leven is er om gevoeld te worden. Je mag het ervaren. Je mag je eigen weg volgen. Je mag je eigen touwtjes in handen nemen. Gevoelloos zijn is pijnvrij, maar je hebt pijn nodig om te ervaren dat je leeft! Alle emoties laten jou namelijk iets ervaren en willen gevoeld worden. Juist om te leren!

En ja, soms zullen de touwtjes vallen, maar het doek blijft omhoog. Kleur je eigen leven. Dan maar soms met tegenslag. Alleen zo zal je leren wat het echte leven is. Dat leer je niet in boeken, dat leer je niet op je werk. Voel, soms ongemakkelijk en soms heel comfortabel, maar voel. Dat is leven.

Er zijn zoveel mensen die na een heftige gebeurtenis even stilstaan, maar dan gelijk weer doorgaan. Want we moeten! Dat wordt ons verteld. Dat kan een half jaar goed gaan, een jaar of misschien wel een paar jaar, maar er komt een moment dat het gevoeld moet worden. Je kan jezelf niet voor de gek houden. Geloof me. Dan is het niet meer comfortably numb, Dan is het oncomfortably chaos. En juist dan kan je weer beginnen met het opnieuw opbouwen. Als je gaat opruimen, dan wordt het eerst ook een ongelooflijke chaos. Alle kasten trek je leeg. Je wilt overzicht. Het kan even duren voor je dat overzicht weer krijgt, of zin om alles uit te zoeken. Als je dan klaar bent, dan heb je veel rotzooi de deur uit gedaan en je hebt weer overzicht. Dat voelt fijn. Dus voel je maar eens niet comfortabel. Juist dan kan je beginnen met “opruimen”.

Iris ❤ 

VERANDERING

Verandering is eng. Het is onbekend. Daarom houden we vaak maar vast aan wat er is. Misschien is dat niet altijd wat je echt verlangt, maar het is wel waar je weet waar je staat en wat je hebt. Als verandering vanuit jouw eigen diepe verlangen komt, dan is dat een mooie transformatie, maar vaak zitten we vastgeroest. Daarom is een crisis vaak zo belangrijk om toch tot verandering te komen.
 
Mama, waarom moeten we vijf dagen naar school? En waarom hebben we maar twee dagen weekend? In mijn hoofd had ik gelijk het antwoord klaar. Namelijk omdat als je ouder wordt, je gaat werken. Een werkweek heeft ook vijf dagen. Het is daarom wel makkelijk dat kinderen op school zitten als wij moeten werken.

Lees verder

Wat is nou ZELFLIEFDE

Voor de zoveelste keer hoor je dan weer dat “het” gaat om van jezelf te houden. Voor de zoveelste keer denk je dan: “Maar dat doe ik toch? Ik vind mezelf toch leuk?”

Alles gaat erover dat je van jezelf gaat houden

Ik was na een tijdje totaal klaar met die zin! Ik hield van mezelf, ik deed wat ik wilde. Dat was toch zelfliefde? Waarom verloor ik mij dan toch in een ander?

Tot ik erachter kwam dat dat voor mij geen zelfliefde was. Iedere situatie kan ook weer een andere vorm van zelfliefde zijn.

Zelfliefde is niet iets wat je doet om zo van jouw problemen af te komen. “Als ik nu genoeg van mezelf houd, dan komt de man van mijn dromen ook vanzelf naar mij toe”.

Het enige wat je hiermee doet is jezelf een worst voorhouden en nooit tot zelfliefde toekomen, omdat de worst voor jou blijft bungelen. Je gaat de “strategie” van zelfliefde gebruiken, om van jouw probleem af te komen. Hiermee richt jij je weer op iets buiten jou, en niet naar binnen toe. Daar waar die liefde zit.

Het echte houden van jezelf is niet een fijn gevoel dat jij jezelf waardig voelt. Zelfliefde is het besef dat je waardevol bent zoals je bent. Of jij jezelf nu fijn voelt of diep ongelukkig. Het maakt niet uit. Zolang jij het besef hebt, diep van binnen, dat jij er ook mag zijn met jouw verdriet, angsten, stress, vreugde, genot en alles meer, dan hou je van jezelf.

Houden van jezelf kan je alleen als je leert door op te houden met jezelf af te wijzen.

Wil je hiermee aan de slag gaan? Ik kan je hierin begeleiden. Vraag naar de mogelijkheden.
Stuur mij dan een pb of een mail naar iris@mooimens.info

Dansen zonder mij

Je hebt het niet kunnen negeren. Marco Borsato, de man met die liedjes die jou zo kunnen raken, gaat scheiden. Heel Nederland stond even op z’n kop, want “hoe dan?”

We horen het zo vaak… die en die gaan scheiden. Alleen zijn dat vaak woorden die niet veel met ons doen. Vaak wordt gedacht dat het voorbij is na die keuze, maar dan begint het eigenlijk pas.

Daar wil ik even bij stilstaan, want scheiden doe je niet zomaar even. Of het overkomt jou plotseling of je loopt er waarschijnlijk al lang mee rond. Dan knaagt het aan je. Waarschijnlijk heb je ook al geprobeerd dat gevoel te negeren. Misschien begrijp je jezelf niet. En als je dan eenmaal de woorden hebt gedeeld, en denkt dat dat het moeilijkste was, dan merk je pas dat dit het begin van een lange rit kan zijn.

Degene waar je veel met hebt meegemaakt, recht in de ogen kijken en samen beslissingen nemen, los van elkaar. Je houdt je groot, maar van binnen ben je heel klein.

Je komt in zwaar weer. Mensen hebben hun mening klaarstaan. Ze vinden het dapper van je, of juist roekeloos. Had je niet meer je best kunnen doen? Och, misschien ben je wel beter af is ook zo’n zinnetje. Maar alles gaat langs je heen.

Je begint te twijfelen aan jezelf, maar de stap is gezet. En wat als je nu spijt krijgt? Had je het wel zo slecht?

Toch is dit jouw beslissing geweest en diep van binnen weet je dat je achter jouw keuze staat, alleen deze beslissing zorgt voor een achtbaan aan emoties. Ga je eerst rustig omhoog… daarna lijkt het alsof je te pletter zal vallen.

Maar je gaat door, want diep van binnen weet je dat deze weg, jouw weg is. Iedereen kan wel zeggen dat het goed komt, maar als je voor de zoveelste keer verscheurd wordt door emoties, dan betwijfel je dat toch echt.

De ander was zo vanzelfsprekend, dat het heel lastig is om uit deze samensmelting los te komen.

Dus je gaat lopen, vallen, struikelen en weer opstaan. En langzaam zal je merken dat je de weg naar jezelf aan het bewandelen bent.

Het is niet fout om een relatie te beëindigen. Het is ook niet goed om ten koste van jezelf maar door te gaan.

Niks is voor altijd, dus de tijd dat er een einde is, zal er zeker zijn. Op welke manier dan ook.

Kijk hoe het danst zonder mij

Dat liedje was er niet voor niks. Toch?

Iris

Vind je deze tekst inspirerend of gewoon mooi? Haal je kracht uit mijn blogs? Dan ben je vrij om MooiMens te supporten. Dat kan door een donatie naar keuze te doen. Ik ben je hiervoor heel dankbaar 💞🙏
Een donatie kan je doen via 1 van de onderstaande linkjes.

Tikkie
https://tikkie.me/pay/aiqrd4qrhn2458d6jt6d

PayPal
https://www.paypal.me/mooimens