Is er een waarheid over tweelingzielen?

Ik begrijp alle gevoelens die je ervaart als je je hebt verloren in die ander. Het aantrekken en afstoten. Het willen helpen. Hoop houden dat hij kiest voor jou. Ik ken het van voor tot achter.

Maar wat is de waarheid over het verhaal van de tweelingziel? Je kan ook heel veel innerlijk werk te verrichten hebben en hierdoor niet veel van jezelf houden. Onbewust kan jij je vast blijven klampen aan die ander.

Misschien is het nodig om te vallen. Om jezelf uit elkaar te laten vallen en jezelf dan weer in elkaar te zetten, maar dan anders. Dan vanuit jouw eigen kracht, met zelfliefde. Durf te sterven zodat je weer geboren kan worden!

Je kan open staan voor elkaar waardoor je al die diepe gevoelens ervaart. Je ziet in elkaar alle mooie eigenschappen en alle mooie gevoelens. De ander vindt jou mooi zoals je bent en andersom. Hierdoor hoef je jezelf niet te beschermen met allemaal jassen en maskers die je normaal gesproken aandoet en opzet. Je mag jezelf zijn. Je hoeft je niet stoerder voor te doen, je hoeft je niet mooier te voelen, je hoeft je niet slimmer voor te doen, je hoeft niks van dat alles. Hierdoor ben je ook heel kwetsbaar. Normaal wordt je beschermd door die maskers en jassen (of muurtjes), maar nu sta je naakt tegenover elkaar. Je zal pijnen ervaren. Verlatingsangst is de grootste. Het is nodig om al die pijnen te ervaren. Je kan namelijk pas groeien en helen als je alles onder ogen komt. Wegduwen werkt niet meer.

Wat wil je in jouw leven? Wat wil je met je leven? Nu is het de tijd om daar keuzes in te maken. Hoe komt het dat je hebt gekozen voor jou huidige partner? Waarom ben je niet alleen gebleven? Hoe komt het dat je zwanger bent geworden? Waarom heb je samen een huis gekocht? Welke gedachte zat daar achter? Was dat nu echte liefde of heeft de ander jou geholpen? Zat je vast in een oude relatie? Was je verslaafd? Was je depressief? Heeft de ander jou geholpen en heb je liefde verwart met aandacht?

Het is moeilijk om op dat punt te staan. Je voelt je wild. Je gaat alle kanten op. Je voelt dat je weg wilt waar je zit, ook al wil je dat met jouw verstand niet. Jouw gevoel schreeuwt iets heel anders uit. Van binnen springen duizend sprinkhanen rond, van buiten laat je niks merken. Je luistert niet. Alle argumenten om niet te luisteren moeten rechtvaardigen wat je voelt voor die ander. En je gaat weer door alsof er niks aan de hand is.

Durf je niet eerlijk te zijn? Als je dat niet bent ga bij jezelf na waarom niet! Als je niet eerlijk bent tegen jouw partner, ben je ook niet eerlijk tegen jezelf. Wow! Waarom heb je dat respect niet voor jezelf en jouw partner? Wil je niet aan de kant gezet worden? Angst om niemand meer te vinden? Ga op onderzoek uit. Waar zit de grootste weerstand? Daar zit namelijk de mooiste les.

Je hoort ook altijd iedereen zeggen dat de ontmoeting met een tweelingziel iets is om naar jezelf te gaan kijken. In het begin heb je daar A) geen behoefte aan B) Je vindt dat iedereen maar wat zegt want je voelt toch wat je voelt?! C) Je houdt genoeg van jezelf en jouw leven is superfijn. Je hoeft niet naar jezelf te kijken!

Er is echter geen betere manier om jou “wakker te schudden” dan door de liefde. We halen zoveel liefde, waardering en erkenning bij anderen dat we vergeten wie we zelf zijn. Als je dan zo’n verbinding voelt met een ander en die verbinding blijft op afstand of bestaat alleen maar uit afstoten en aantrekken, dan ervaar je telkens zulke diepe pijnen dat je wel naar jezelf moet gaan kijken. Als de ontmoeting oppervlakkig zou zijn geweest, dan was je gewoon weer doorgelopen zoals altijd.

Ik zeg niet dat je geen energie van iemand anders kan voelen en ervaren. Nee, dat hoor je mij niet zeggen.
Ik weet wel dat ikzelf deze heftige gevoelens eerder in mijn leven heb ervaren. Dan kan je zeggen dat het een soulmate was en geen tweelingziel. Dat zou kunnen. Echter weet je niet of er verschil was in het gevoel. Dus als je alleen maar jouw eigen waarheid ziet, dan ben je nog steeds versmolten met die ander. Je gelooft niemand anders behalve wat je leest en je haalt jouw kracht uit verhalen van anderen. Je bent niet gek geworden. Het bestaat! Maar daar stopt het dan bij. Je hebt een soort excuus gevonden om je ook zo vast te blijven klampen.

Dan kom je op het punt dat je de ander letterlijk uitkotst. Dit uit je dan ook. Helemaal in de stress stoot je de ander af. Alleen probeer je dan iets te vermoorden wat eigenlijk een natuurlijke dood moet zijn. Wat vermoord wordt blijft onderhuids doorleven. Je blijft ermee bezig.

Bedenk nu eens wie het woord tweelingziel verzonnen zou kunnen hebben. Dat is iemand geweest die zichzelf bijna heeft verloren in die gevoelens van “liefde”. Ik heb een ziel, jij hebt een ziel, maar wat als er eenzelfde ziel rondloopt zoals die van jou of mij? Een tweeling heeft hetzelfde DNA, maar ze hoeven echt niet hun hele leven samen door te brengen. Er bestaat wel zoiets als harmonie. Ying en Yang. Er is rust. Je vult elkaar aan en niet op. Je bent twee aparte zielen die samen in een hele mooie, open en eerlijke verbinding kunnen zijn. Dan bedoel ik niet dat het een rustige verbinding hoeft te zijn waar nooit ruzie is ofzo, maar waar je jezelf durft te zijn. Je mag en kan jouw diepste gevoelens bespreken en je hebt geen angst dat de ander jou afwijst en wegrent of teveel wordt zoals bij het aantrekken en afstoten.

Als twee mensen zich bewust zijn van zichzelf en ook nog eens open staan voor zichzelf en willen leren en groeien dan kan je op een mooie manier samenkomen. Niet als er eentje altijd angst ervaart, niet als de ander altijd maar wil helpen, niet als de ander wel gevoelens uit maar er vervolgens niet naar durft te kijken uit angst voor de “gevolgen”.
Besef dat het leven een mooie rivier is die blijft stromen. Soms stroomt het water rustig, de andere keer gaat het in een stroomversnelling. Het is de kunst om erop te vertrouwen dat je komt waar je mag zijn. Je bent eigenlijk altijd al waar je mag zijn. Of het een opstap is voor iets nieuws of even een korte pitstop of die lang verdiende vakantie…. Alles heeft een reden en niks is voor altijd. Laat je meevoeren. Als je je krampachtig blijft vasthouden aan de ene tak na de andere dan leef je met beperkingen. Je leeft dan niet uit volle glorie! Het betekent niet dat je niet voor altijd ergens op 1 plek blijft drijven. Het betekent wel dat als je verder de stroming af zal gaan en doorgaat, dat je daar vrede mee hebt. Je laat jezelf los. Je voelt je vrij!

Waar het om gaat is dat je wakker bent geworden. Ga met iemand praten. Ja een psycholoog zal jouw rustig proberen te krijgen, een (bewustzijns) coach helpt jou op een andere manier. Die helpt jou niet om je weer aan iets anders vast te klampen zoals misschien die rustige baai. Het zal even fijner voelen ja, maar dan kijk je nog niet naar jezelf.

Waarom ik dit schrijf? Omdat er steeds meer mensen mij benaderen die “niet spiritueel” zijn. Ze geloven niet in dit alles en dan gaan ze speuren en komen uit bij de verhalen over tweelingzielen. Opeens is daar erkenning voor wat er gevoelt wordt en dat is zo mooi dat je daar helemaal in op kan gaan. Je geeft jezelf niet alleen toestemming om maar te voelen wat je ervaart, je wordt erin meegezogen. En juist hierdoor ga je juist weglopen van jezelf i.p.v. kijken naar jezelf. Je gaat als een dolle om je heen slaan. Je weet niet meer waar je het zoeken moet. De ene medium na de ander ga je aanspreken. “Je gaat alles buiten jezelf zoeken. Is de ander mijn tweelingziel”? Dat is het enige wat je wilt horen en weten, want dan “mag” het. Je laat kaarten leggen, je gaat een healing doen, maar niks lijkt te helpen. Je voelt je niet lichter. Je kan zelfs bozer worden, gefrustreerder. Het kan zelfs zijn dat je na 2 rustige jaren weer helemaal terug bij af bent. Lieve mensen, het zit allemaal in jezelf. Alles wat je mag voelen, weten en ervaren mag jezelf bij en met jezelf ontdekken. Het wil niet zeggen dat je niks van die gevoelens mag voelen, nee juist niet. Je mag jezelf zien zoals je bent. De pijn zit hem juist in het willen afstoten en dan toch weer willen aantrekken omdat je je eenzaam voelt. “Liever die onbereikbare liefde dan niets”. Of je blijft maar in je huidige relatie zitten omdat het zo moet, want dat is toch wat je altijd gewild hebt?! Maar voelt het daarna fijn? Wees voor jezelf eerlijk.

Werk aan jezelf zodat je niet meer zo hard valt. Vallen en opstaan hoort erbij, pijnlijke gevoelens ook, het zal alleen zachter worden.

“Denkt de ander ook zo vaak aan mij als ik aan hem? Is dan weer een strohalm waar je je aan vast wilt klampen. Het gaat niet om de ander. Het gaat om jou. En dat is heel lastig als je net erin zit, maar het is echt. Blijf bij jezelf. Telkens weer. Het is niet erg als je vaker valt want iedere keer sta je makkelijker op. Leer wat liefde is. Liefde voor jezelf!

Is er een waarheid over tweelingzielen? Ieder heeft zijn eigen waarheid. Als jij erin wilt geloven dan zal je dat blijven doen en stuit je nu op heel veel weerstand op wat ik schrijf. Maar voel je dat er meer is? Dat stukje in jezelf wat nu heel erg verlangt om echt tot zichzelf te komen? Dat kleine kindje dat zo graag getroost en omarmd wilt worden? Dan ga je de angst voorbij. Dan wil je leven in die grote vrije ruimte. Voorbij alle illusies. Niks is goed of fout. Het is een weg die we lopen en ik heb hem ook bewandeld. Ik heb ook mezelf proberen te redden door me overal aan vast proberen te houden. Maar door het hele domino-effect in mijn leven ben ik voor mijn gevoel letterlijk alles kwijtgeraakt en toch heb ik nu zoveel meer. Namelijk mezelf!

Als je vragen hebt mag je altijd contact met mij opnemen.

Liefs Iris

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.