Ik bleef

Ik wilde liefde. Ik wilde geluk.
Al heel mijn leven zocht ik het op de verkeerde plaatsen.

Tijdens mijn eerste “echte” relatie werd ik verliefd op iemand anders. Maar ik bleef. Ik bleef, want die ander was niet beschikbaar en degene waar ik bij was wees mij niet af voor mijn gevoelens voor de ander. Heel mijn gevoel wilde weg, maar ik kon in die periode niet kiezen voor mijn gevoel.

Ik bleef vaak.
Ik bleef. Ook al kusten ze niet lekker.
Ik bleef Ook al voelde ik dat ik mis(ge)bruikt werd. Ik liet het toe.
Ik bleef. Ook al was ik niet echt aanwezig.
Ik bleef. Ook al werd ik verliefd op een ander.
Ik bleef. Ook al vond ik “de broer van” of beste vriend, altijd leuker.

Ik begreep nooit waarom ik nooit helemaal in een relatie stond. Hoe kwam het dat ik altijd al “verder” aan het kijken was? Waarom kon ik nooit eens echt genieten van wat er was?

Ik moest mezelf niet zo aanstellen zei ik dan. “Overal is wel iets”, dacht ik. Ik moest maar genoegen nemen met wat er wel was. Zo slecht was dat helemaal niet. Het was altijd wel leuk. Dat wel, maar er was ook altijd iets wat mij wat anders liet voelen.

Nu besef ik mij dat ik mij nooit helemaal deed openstellen. Onbewust had ik angst om alweer pijn te ervaren. Dan maar die oppervlakkige relatie, zolang ik maar niet diep geraakt kon worden.

Nooit luisterde ik naar dat gevoel dat maar bleef roepen.
Nooit luisterde ik naar mezelf.

Ik bleef, en ik keek nooit naar die angst. Ik bleef en speelde het spel mee. Die rollen kon ik goed vervullen. Ik had nooit anders geleerd, maar ik zag niet dat ik mezelf verloor.

Totdat ik iemand wilde, maar die kon niet fysiek in mijn leven zijn.
En weer maakte ik die keuze.

IK BLEEF!

Toen kwam het moment dat ik alleen nog maar mijn gevoel had. Er was niks fysieks, alleen gedachtes en gevoel. Ik kon het niet meer negeren. Mijn eigen gevoel dit keer. Nog nooit had ik het zo sterk ervaren. Maar dat gevoel was nog steeds niet mijn eigen gevoel. Het was nog steeds een verlangen naar een ander. Het was een projectie.

Ik bleef, maar nu ook met mijn gevoel.
Tot het moment dat ik niet meer kon blijven. Niet fysiek, niet met gevoel. Ik werd weggeduwd.
Het enige wat er toen nog was, was bij mezelf blijven.

En ik bleef.

Deze keer bij mezelf, met al mijn emoties, gevoelens, angsten en onrust.
De enige weg die er is om bewust te worden.
Steeds een beetje meer.

❤

Iris
MooiMens

Ik deel graag mijn woorden in blogs en gedichten. Ik hoop dat je kracht en inspiratie haalt uit mijn woorden. Waardeer jij mijn woorden? Dan ben je vrij om een donatie naar keuze te doen. Ik ben je hiervoor heel dankbaar.Je bent welkom om een donatie te doen via 1 van de onderstaande linkjes.
Tikkie: https://tikkie.me/pay/b7gr1s5bcv8cbb2dd01g
PayPal: https://www.paypal.me/MooiMens

De diepste angst doorstaan

Er is veel aan de hand op zielsniveau. Ik hoor de verhalen om mij heen en ik heb het zelf ook ervaren de laatste weken. Er is verschuiving. Er is een kracht die je anders laat voelen.

Ergens las ik laatst een reactie wat dan überhaupt het nut was van deze verbinding als het enige wat je moet ervaren die afwijzing is. Wat is de les van zoveel pijn? Waarom al die angsten onder ogen moeten zien?

Lees verder

Een mooi stukje om te delen…

Nuchter blijven Iris. Het is nu niet de tijd om al jouw gevoelens te voelen. Ik zat mezelf rustig te houden, maar dat lukte natuurlijk niet echt. Eindelijk zou ik hem zien. Eindelijk zou ik hem ontmoeten. Hoe zou hij ruiken? Hoe zou zijn stem klinken? Als ik er zo bij stil sta is het toch wel raar dat hij zo belangrijk voor mij voelt, maar dat ik nog niet eens weet hoe zijn stem klinkt.

Lees verder

Het verhaal van de tweelingziel

Als je gaat lezen over tweelingzielen dan wordt er altijd gezegd dat het een opsplitsing is van één ziel. En juist als je dat andere deel van jouw ziel tegenkomt, dan is daar het gevoel van thuiskomen.

En wat voelde dat verhaal altijd als mijn waarheid. Ja, ik voelde mij thuis bij de ander. Er was rust. Ik voelde mij compleet. Of… Of was dat een verhaal? Was dat juist wat ik wilde ervaren, maar had ik het nooit in mezelf gevonden en kon ik het nu juist ervaren omdat ik nu opeens wel openstond voor mezelf?

Ergens heb ik ook altijd een aversie gehad tegen dit verhaal. Ik zag teveel vrouwen in de wachtkamer zitten. Ik zag teveel vrouwen zich op de tweede plaats zetten. Ja, ik deed dat ook. We weten allemaal de reden. Meestal is dat de hoop dat de ander… (vul maar in)

Lees verder