Het mooiste kado

Het mooiste kado is de weg naar jezelf. Ik hoorde het iedereen roepen die ik ontmoette op mijn weg naar antwoorden op mijn vragen. Ik werd er een beetje ziek van. Begreep dan niemand dat ik deze weg niet wilde bewandelen?

Ik had maar één vraag en dat was de vraag of dit het leven was wat ik leefde. En die vraag die kreeg ik ook kado. Die vraag was verpakt in omhulsel van een man. Ik had alles wat mijn hartje begeerde en toch begreep ik het leven opeens niet meer. Om die vraag te mogen beantwoorden werd ik verrast.

Maar dit was toch geen kado? Een kado krijg je met een mooi papiertje erom heen. Als je het papiertje eraf haalt dan krijg je een glimlach op je gezicht of een warm gevoel van binnen. Dat is een kado. Wat had ik nu aan die weg naar mezelf. Ik wist toch wie ik was!? En hoe moest ik nu in vredesnaam bij mezelf komen? Was er een routebeschrijving? En waar was “mezelf” dan? Stond ik ergens gemarkeerd met een kruis op een kaart? Jeetje, ik had geen zin in dit gedoe. Laat me toch gewoon leven. Ow, daar was dat “leven” weer. Het leven waarvan ik niet wist of het dat was wat ik had. Ja, het begon een beetje te dagen.

Ik maakte mij los van wat ik dacht dat dat het was, maar nog steeds voelde het niet goed. Had ik het fout gedaan? Het was zwaar. Beslissingen nemen in je eentje, alles regelen in je eentje, mama zijn van een afhankelijk kindje, een bedrijf draaiende houden en dan ook nog eens adem halen tussen al die golven door. Maar dat kado… Ik zag het echt niet. Moest ik beter kijken? Had ik een verrekijker nodig?

Opeens vond ik toch zomaar dat kado. Nou ja kado… Het was niet ik die ik vond, maar het was die ander. Tuurlijk, dat kon er ook nog eens bij. Wat moest ermee? Was het een mooie ziel of een tweelingziel? Een wat? Och, ik zou dat kado kunnen uitpakken en dan aan de kant kunnen leggen. Weer hoorde ik dat dit een mooi kado zou zijn. Een kado op weg naar jezelf. Hoe kan een ander kado nu een kado naar jezelf zijn? Ik begreep het even niet. Ik was toch al op weg naar mezelf? Waarom nu dit weer? Had ik niet genoeg aan alles?

Toch vond ik het kado wel leuk. Het was even iets anders dan mijn eigen kado. Dat dacht ik althans, maar wat had ik het mis. Het leken wel twee dezelfde. In het leven krijg je een kado als iemand jou leuk vindt. Dit was een kado dat er opeens was en het moest ervoor zorgen dat ik mezelf leuk ging vinden. Dus was het een kado of was het mezelf wat ik uit moest pakken? Dit kado droeg ik overal met mij mee. Als ik ging slapen vroeg ik mij af wat er nu precies in zou zitten en als ik wakker werd zag ik het gelijk op mijn nachtkastje staan. Ow wat wilde ik het uitpakken en vastpakken en bij me houden. Het was echter niet een kado om uit te pakken en naar te kijken en dan een glimlach op mijn gezicht te krijgen. Nee, dit kado bezorgde me zelfs tranen. Tranen die diep waren verstopt in mij. Daar was die “”mij” weer. Zouden met die tranen dan ook een stukje “mij” mee omhoog komen? Zou ik mezelf eindelijk gaan zien? Ik moest hard werken om het kado uit te mogen pakken.

Ik kon niks anders dan het kado te aanvaarden. Ik besefte zo dat ik eigenlijk niet het kado deed aanvaarden maar dat ik mezelf deed aanvaarden. Eindelijk zag ik die weg naar mezelf. Jippie, de weg had ik gevonden! Dat wandelen was echter lastig. Ik moest uitkijken voor die valkuilen. Die obstakels waren niet zo het probleem. In de loop der jaren had ik al ondervonden dat ik sterk genoeg was om erover heen te springen. Soms ging dat bijna vanzelf, de andere keer misschien kruipend, maar het lukte. Nee, de uitdagingen waren die valkuilen. Die valkuilen waren een verborgen route naar een andere weg. Niet de weg die ik mocht lopen, maar de weg van het andere kado. Ook al leken die wegen erg op elkaar en was het soms fijn om niet over mijn eigen hobbels te klimmen, het was niet mijn weg.

Langzaam en stukje bij beetje kon ik genieten van mijn kado. Het waren kado’s die ik nooit wilde ontvangen. Return to sender was een stuk makkelijker geweest, maar dat was niet mijn weg. En zoals vele wegen zijn ze lang. Ik ben er dan ook nog lang niet, of misschien toch wel? Soms wordt ik blij van die kado’s en soms stop ik even met uitpakken met het besef dat het mooiste kado ikzelf ben. Ik kan ook niet zeggen dat die ander zijn kado moet uitpakken. Ieder doet het op zijn eigen manier en heeft zijn eigen weg te lopen. Maar ow, wat ben ik een mooi kado!

Iris

Advertenties

Vrij voelen

Net zoals velen van jullie heb ik ook iemand waar ik een hele sterke verbinding mee heb. Iemand waarvan ik de energie kan voelen en ervaren. Iemand die mijn ziel weet te raken. En omdat ik zoveel liefde voelde voor deze mooie ziel wilde ik heel graag mijn inzichten delen in de hoop dat hij er iets aan had. Ik ging geven, heel veel geven. Het voelde niet als geven omdat ik genoeg had om te delen.

Toch ben je hierdoor niet echt met jezelf bezig. Telkens is jouw aandacht naar buiten gericht. Je kan hierdoor veel te ver over je eigen grens heen gaan. Door de zielsverbinding kan je vast willen blijven houden aan dat mooie gevoel, maar dat mooie gevoel is van jezelf en voor jezelf. Lees meer

Ik geloof in die magie

Ik dacht dat jij me kon zeggen wat ik moet doen Iris!
Ik krijg veel berichten van mensen die in contact zijn gekomen met hun tweelingziel of in ieder geval met iemand die hun leven overhoop heeft gehaald. Of je het nu een tweelingziel noemt of een mooie ziel. Dat maakt niks uit. Sommigen hebben alleen maar oogcontact gehad. Anderen lopen al een hele tijd langs elkaar. Anderen zien opeens dat hun ex-partner al die oude wonden open trekt en ze komen niet los van elkaar. Lees meer

Diep van binnen

Jij mooie ziel

Mijn hart gaat sneller kloppen als ik weet dat ik je ga zien.
Mijn lichaam hunkert naar je aanraking.
Jouw lippen wil ik proeven. Ze smaken naar jou en jij stroomt door mij heen.
Ik heb verdomme geen idee wat je met me doet!
Hoe kan ik nou verlangen naar jou met heel mijn ziel?
Lees meer