De stilte valt zo hard

De eerste keer dat je echt alleen bent… Niet voor een uur, niet voor een halve dag, maar echt langer. Ken je dat gevoel? Dat gevoel dat je heel hard valt in de stilte.

Dat gevoel had ik toen ik tijdens de relatie alleen zat in een huisje.Ik had tijd voor mezelf nodig. Ik moest er gewoon even uit. Even alles op een rijtje zetten. Was het einde van de relatie dan daar? Wilde ik dit? Wat ging er verder gebeuren? Hoe had ik het zover kunnen laten komen of was het eigenlijk een opluchting? Rust, ik wilde rust. Even geen mama zijn, even geen “vriendin van” zijn, maar even mezelf zijn. Maar wie was ik? Dat alles op een rijtje krijgen was een mega opgave. Mijn hoofd maakte overuren. Ik ging van links naar rechts, draaide rondjes en sprong in de lucht om telkens weer keihard neer te vallen. Te vallen in de stilte want het was te stil. Ik was niet gewend om alleen te zijn. Alleen met mezelf. Ik werd gek van alle gedachtes die kwamen en gingen. Ik wilde rustig worden om na te kunnen denken en dat lukte juist niet… door de stilte…

Ik was natuurlijk wel vaker alleen geweest tijdens de relatie, maar dan vulde ik de stilte al snel op met andere dingen. Met avondje stappen, vrienden, tv kijken, appen, facebook en alle andere dingen. Nu stond ik alleen. Geen kind bij me, relatie afgelopen, vrienden die mij niet begrepen, echt geen zin om iets te delen of om dingen van anderen te lezen. Ik kwam voor mij, maar ik werd ook gek van mij. Het eerste wat ik de dag erna dus deed was een fiets huren en een draagbare radio kopen. Gewoon om niet alleen te zijn met mezelf, want van mezelf werd ik helemaal gek. Na 2 dagen zat ik ook weer thuis. Thuis wat niet meer als thuis voelde, maar alles beter dan alleen te zijn. Alleen zijn was niks voor mij.

Het is heel makkelijk om de relatie te worden en niet meer weten wie je bent. Zeker als er een kind of kinderen zijn. Je leven is druk. Je bent bezig met alles om jou heen. Als dan het moment daar is dat je stil mag staan bij jezelf dan valt de stilte hard. Daarom blijven we ook liever druk.

Emoties kun je wel wegduwen en proberen te begraven, maar ze zijn niet dood. Op een dag wordt het allemaal teveel. De stapel wordt te hoog. Wankelen is nog niet erg, maar er komt een moment dat de wind harder waait dan je hebben kan en dan valt de stapel om. Jezelf tegenkomen wordt daarom ook vaak gezien als iets wat niet fijn is. Alle pijnlijke gevoelens en emoties zijn in één keer teveel. Het kan je doen beslissen om nog harder je best te doen om alles te begraven en er niet naar te kijken. Je kan er ook voor kiezen om alles er te laten zijn. Jezelf tegenkomen is het mooiste dat er is. Er is namelijk geen mooier wezen dan jezelf.

De stilte valt heel hard tot dat je merkt dat er niks mooiers is dan rust te ervaren in de stilte.

Iris

 

Advertenties

Highway to hell… and back

Ik dacht dat ik gelukkig was… maar ik was het niet

Als vrijgezel kan je een leuk leven hebben. Werk, vrienden, sport, soms een avondje thuis en je vindt het prima. Je hebt dan weliswaar geen partner, maar het is oké.

Dan ontmoet je iemand. Je vlinders beginnen te fladderen. Bij iedere ontmoeting begin je te blozen. Je zoekt telkens contact. Je voelt je iedere dag fijn en het geeft jouw leven iets meer kleur en dan… Dan beken je jouw gevoelens. Maar de ander voelt niet hetzelfde. De ander is getrouwd. De ander zoekt geen vastigheid en het voelt alsof je met een vliegenmepper uit de lucht wordt geslagen. Lees meer

Magie

Toevalligheden bestaan voor mij al lang niet meer. Al snel ben ik erachter gekomen dat het synchronisaties zijn. De dubbele getallen die ik zie. Even snel op de telefoon kijken en daar staan ze weer. Het klokje in de auto laat mij ook vaak lachen. De screenshots die ik heb gemaakt met de minuten die te zien zijn, zijn ontelbaar.

Midden in de winter toch een wit veertje zien liggen en als je de radio aanzet net dat ene liedje horen. Je bent ergens en de eerste naam die je iemand hoort noemen doet jou denken aan een speciaal iemand.

Ik noem het magie. Ik laat mij iedere keer weer verwonderen.

Voor mij zijn het tekens dat ik leef vanuit mijn hart. Dat mijn ziel mij steeds de goede kant opstuurt. Ook al is het nu misschien nog niet helemaal zoals ik zou willen, mijn leven is wel goed en ik weet dat ik iedere dag een stukje meer in mijn eigen magische wereld stap.

Telkens als ik die “toevalligheden” tegenkom dan sta ik even stil en bedenk mij hoe bijzonder het leven is.

Iris

Liefde – en mijn gevoel hierbij

Liefde – Als we het woord liefde horen dan denken we aan een relatie.
We koppelen de fijne dingen van het leven aan een relatie.
Iemand hebben die naast jou staat.
Iemand hebben waar je seks mee hebt.
Je veilig voelen naast iemand.
Je goed voelen door iemand.
Geluk ervaren door de relatie.

Vaak verwarren we liefde met geven (en nemen).
Vaak verwarren we liefde met klaar staan voor de ander.
Vaak verwarren we liefde met rekening houden met de ander.

We doen dingen voor liefde en hebben het idee dat dat liefde is.
Voor liefde iets doen, is zo anders dan door liefde te delen.

In mijn ogen is liefde niet iets wat ik met iemand moet hebben.
Liefde is niet het liefhebben van iemand.
Liefde is een gevoel. Ik hoef niks te doen of te krijgen.
Liefde is een ervaring zonder een verwachting.
Liefde is soms zelfs maar één ogenblik, met een eeuwig gevoel vol liefde.

Liefde is alles in jezelf

Iris