Dé liefde is liefde en blijft liefde

Ik sta alleen tussen een grote menigte. Ik sta in een tent, te luisteren naar muziek. De hele week daarvoor had ik mij niet zo fijn gevoeld en als cadeautje ook weer een hele mooie verbinding mogen ervaren die daarna weer losgelaten moest worden. Maar nu stond ik daar, alleen tussen zoveel mensen. Even vrij van alles.

Een liedje was afgelopen en de muziek bleef stil. De zanger begon te vertellen.
“Mag ik een applausje voor mijn beste vriend en tevens broer die weer terug in mijn leven is gekomen”.

Dit raakte mij. De tranen stonden opeens weer in mijn ogen. Van ontroering.
Opeens besefte ik mij hoe simpel liefde kan zijn.

Liefde is er gewoon… Altijd…

Liefde is niet iets wat overgaat. Liefde is niet alleen geven als je het krijgt. Liefde is niet krijgen en als ruilhandel ook weer moeten geven. Liefde is liefde

Het maakt niet uit of je bij elkaar bent, of niet samen bent.

Liefde is niet iets wat je doet. Liefde is iets wat je voelt.

Liefde kan niet kopje onder gaan als de relatie zinkt.

Als “liefde” omslaat in haat, afgunst, ongenoegen en verwijt, dan is het geen liefde geweest. Dan heb je veiligheid willen hebben. Veiligheid om nooit verlaten te worden.

En zo stond ik te huilen, midden tussen zoveel mensen en tussen de mooie muziek.

Te huilen om dit mooie gevoel! Ik werd op dat moment geraakt door de liefde

Toen kwamen deze woorden van Aart van Wijk ook nog eens voorbij. Ik wil ze jullie niet onthouden. Lees ze, voel ze, adem ze.

❤ IK VERTROUW DE LIEFDE ❤

… zij is mijn gids…
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
jij bent niet van mij
ik ben niet van jou
wij zijn van de liefde
hoe kan ik mijzelf vertrouwen?
hoe kan ik jou vertrouwen?
IK VERTROUW ENKEL DE LIEFDE
… meer kan ik niet doen…
jij en ik, onze:
gedachten
gevoelens
emoties
wensen
grenzen
inzichten
ervaringen
en
verlangens
veranderen
wij:
leren
groeien
inspireren
ontmoeten
zien in
hebben nodig
wij leven in de duale wereld
van de derde dimensie
‘pantha rhei, kai ouden menei’
… alles verandert, niets staat stil…
als alles verandert, inclusief ikzelf
inclusief jijzelf, hoe kan ik dan weten
waar ik over een maand sta?
over een jaar?
over tien jaar?
hoe kan ik van jou verlangen
dat jij weet waar jij over een
maand staat, over een jaar
over tien jaar?
doe geen toezeggingen
alsjeblieft niet, net zomin
als ik die doe
luister enkel naar de liefde
voel waar de liefde staat
wat de liefde nodig heeft
alles verandert, behalve de liefde
mijn liefde verandert
jouw liefde verandert
maar dé liefde zelf verandert nooit
de liefde is de liefde
zij is
onwankelbaar
eeuwig
onveranderlijk
de liefde is het begin en het einde
zij is het fundament
de bron
het sluitstuk
IK VERTROUW ENKEL DE LIEFDE
… meer kan ik niet doen…
voel wat de liefde van jou vraagt
van jou nodig heeft, van jou verlangt
wees volledig eerlijk
wees volledig open
wees volledig naakt en kwetsbaar
laat al jouw angsten, dromen
verlangens en geheimen zien
dat zal ik ook doen
ik zou ontrouw zijn aan mijn ziel
als ik jou nu van alles toezeg over
de toekomst
ik zou vanuit angst jouw ziel willen
kooien als ik van jou toezeggingen
verlang over de toekomst
als wij elkaar vastpinnen
op uitspraken uit het verleden
doen wij dat vanuit angst
dan zijn wij ontrouw
aan de liefde
dan plegen wij verraad aan
ons beider ziel, en zijn daarom
onbetrouwbaar
IK VERTROUW ENKEL DE LIEFDE
… meer kan ik niet doen…
ik ken mijzelf niet, want ik
verander, leer en groei
elke dag
jij kent jezelf niet, want jij
verandert, leert en groeit
elke dag
ik heb liever dat je mij verlaat
als je daarmee trouw bent aan de liefde
dan dat je bij mij blijft en daarmee
de liefde verloochent
liever ontelbare tranen van verdriet
dan één verraad aan een ziel
want verdriet maakt deel uit van
de heelwording in de liefde
terwijl verraad aan een ziel
de liefde in tweeën splijt
geef als eerste liefde aan jezelf
daarin schuilt jouw grootste
dienstbaarheid aan de wereld
jij bent pas trouw aan mij als
jij eerst trouw bent aan jezelf
voor mij geldt hetzelfde
hoe kan jij mij liefhebben
als jij jezelf niet liefhebt?
hoe kan ik mijzelf en jou liefhebben
als jij mij vraagt om ontrouw te
zijn aan mijn verlangens?
IK VERTROUW ENKEL DE LIEFDE
… meer kan ik niet doen…
ik ben dienstbaar aan de liefde
want ik weet dat zij mij leidt
dat zij mij alles geeft wat
goed is voor mijn ziel
de liefde is mijn kompas
niet ikzelf
niet jij
niet de toekomst
niet het verleden
jij bent niet van mij
ik ben niet van jou
wij zijn van de liefde
de wereld heeft de liefde nodig
daarom kunnen wij niet anders
dan volledig trouw zijn aan onszelf
om van daar uit dienstbaar te zijn
aan de liefde voor elkaar
ik vertrouw de liefde
… zij is mijn gids…
daarmee heb ik mijzelf
en jou het meeste lief

 

Iris ❤

Advertenties

Je kent mij niet – Het spijt me

Je kent mij niet, maar ik heb een lange tijd naast jou gelopen.
Je kent mij niet, maar de man waar jij mee leeft, die ken ik heel goed.
Je kent mij niet, jij weet niet wie ik ben, maar ik weet dat des te meer.

Je lijkt best wel veel op mij en dat zal geen toeval zijn.
Ik ken je niet, en toch weet ik hoe je bent.

Ik heb een hele lange tijd samen met jou in jullie huwelijk gezeten. Dat klinkt gek hè. Zeker als jij er niks van weet. Of heb je het ergens wel aangevoeld, maar wilde je het nooit zien? Heb je altijd de andere kant opgekeken?

Vaak heb ik mij wel eens afgevraagd of jullie wel getrouwd waren. Uren achter elkaar appte ik met jouw man. Waar was jij? Ik weet het niet.

Jouw man is fysiek altijd bij jou geweest, maar geestelijk was hij vaak bij mij. Ik heb hem horen twijfelen. Ik heb hem zien stoeien met zijn gevoelens. Ik heb zijn stem horen beven. Ik heb zijn tranen gezien. Heb jij daar ooit iets van gemerkt?

Ik weet zeker dat jij hem een keer in elkaar hebt zien vallen. Die tranen, die leegte… Het kwam niet alleen van het druk zijn. Heb je hem toen gezien?

Jij hebt al die tijd gewoon doorgeleefd. Gedacht dat je in het mooiste huwelijk aller tijden leefde. Waarschijnlijk voelde dat voor jou ook zo, Hij doet nu eenmaal veel voor jou. Zo is hij. Dat voelt voor jou als heel veel liefde krijgen.

Jouw man, ik ken hem nu een aantal jaar. Ik ben van hem gaan houden en zonder dat hij het wilde houdt hij ook van mij.
Het is nooit mijn bedoeling geweest. Het spijt me dat je dit nooit geweten hebt. Het spijt me want ik zou het zelf wel willen weten.

Ik weet dat hij ook van jou houdt. Daarom gaat hij weer helemaal voor jullie huwelijk. Je zal het wel gemerkt hebben. Hij is minder met zijn telefoon bezig. Het voelt weer fijn voor jou.

Het spijt me dat ik mee heb gelopen zonder dat jij het wist. Ik had geen idee wat mij overkwam. Ik had eerlijk willen zijn, maar het is niet aan mij om het te delen.

Het spijt me ook dat ik niet eerder ben gestopt met het contact. Je vraagt je waarschijnlijk af waarom het dan zolang heeft geduurd als ik het niet wilde. Een echte uitleg heb ik er niet voor. Ik heb eerst al mijn pijnen mogen doorvoelen voor het helder werd.

Jouw man heeft angst dat je hem verlaat als hij zijn gevoel zal delen. Hij kan niet alleen zijn. Dat heeft hij nooit geleerd. Nu doet hij dus wat hij denkt dat het beste is, maar als hij op een dag iets deelt, veroordeel hem dan niet. Luister dan naar hem, al zeg ik niet dat je het moet accepteren. Ik was echter nooit een keuze. Hij heeft mij nooit iets beloofd. Probeer hem te begrijpen. Je weet dat hij het hart op de goede plek heeft zitten.

Het spijt me echter niet dat ik met hem heb gezoend. Dat had ik niet willen missen. Ik voelde mij thuis bij hem. Zonder woorden konden we praten.

Ik zou het niet fijn vinden als mijn man een geheim zou hebben voor mij. Maar nogmaals, het is niet aan mij om eerlijk te zijn, maar het is nu wel tijd om voor mezelf te kiezen.

Ik vind het fijn dat jij je gelukkig voelt met hem. Je hoeft geen angst meer te hebben. Ik heb afstand genomen en hij van mij. Hij heeft mij nooit gezegd dat hij voor mij zou kiezen. Kiezen was geen opzet. Kiezen was niet de bedoeling. Ik ben er alleen geweest.

Het spijt me dat je het niet weet. Het spijt me dat je zelf niet je mening hebt kunnen geven. Het spijt me dat jouw man niet alles durft te delen. Dat hij een geheim heeft voor jou. Ik kan hem echter niet iets laten doen waar hij angst voor heeft. Deze is heel erg dubbel. Hij voelt ook angst om mij te zien, maar ook angst om jou onder ogen te komen. Ik hoop dat hij ooit rust hierin krijgt door te delen.

De keuze is gemaakt om hieruit te stappen. Meerdere keren…. Het is geen gemakkelijke keuze, als er zoveel gevoel bij zit. Nobody said it was easy. Ik lees dat iedere dag en zal dat de rest van mijn leven blijven zien.

Ik wil echter geen geheim meer zijn.

Iris

Een bijzonder fenomeen

Ik kom ze tegen, ik trek ze aan. De mensen die niet zo gelukkig zijn in de relatie. Ze delen hun verhaal, en ik hoor het aan. Ze hebben altijd hun eigen visie. Ik zie het hele plaatje voor me. Soms geef ik wel eens een visie van mijn kant. Ik vlieg altijd als een vogel boven het verhaal en neem waar wat er speelt.

Toch gebeurd er altijd iets heel raars.

De mensen die iets delen die willen graag gehoord worden. Eigenlijk willen ze helemaal niks veranderen. Het enige wat ze willen is weten dat ze “gelijk” hebben. Ze willen klagen. Ze willen weten dat ze niet de enige zijn.

Als ik mijn visie dan deel, dan vinden ze dat mooi. Ja, dat zou wel eens zo kunnen zijn of ik heb het in hun ogen juist helemaal fout. Lees meer

Je kan nog altijd dieper vallen

En als je denkt dat de les nu wel geleerd is, dan kom je erachter dat een bladzijde dubbel zat.

Werken aan jezelf. Iedereen die hier leest die weet wel wat het is. Er is bewust of onbewust iets op jouw pad gekomen waardoor je niet anders kan dan te gaan luisteren naar je eigen gevoel. Voor mij is de les “de liefde”. Al vrij jong “gaf” ik mezelf om geliefd te worden. Al vrij jong overkwam het mij dat ik mijn lichaam als ruilmiddel zag. Al vrij jong leerde ik dat ik geen macht over mijn eigen lichaam had als ik werd overmeesterd. Al vrij jong zocht ik mijn rust en zekerheid in een relatie. Ik kwam erachter dat zekerheid een schijn van zekerheid was. Ik leerde om te vrezen voor mijn leven omdat ik iemand mezelf niet meer kon geven.

Daarna begon een nieuwe zoektocht naar liefde. Altijd onderweg naar liefde ook al dacht ik dat ik niet op zoek was.

Toen ik door iemand het vuur weer in mij voelde branden, kwam het besef dat ik iets miste in mij. Dat vuur had ik al lang niet meer ervaren. De waakvlam stond wel altijd aan, maar dat intense warme gevoel was er zelden. Ik kon dit blijven ontkennen en het blijven wegstoppen en genoegen nemen met die waakvlam. Ik kon de warmte bij anderen blijven zoeken of ik kon dat vuur wat ik had ervaren willen blijven voelen. Ik kon uit die cirkel komen door te werken aan mezelf. Uiteindelijk was het geen keuze. Het overkwam me.

Ik kon het echter niet even fixen. Die harde laag die ik om mij heen had getrokken mocht iedere dag een beetje zachter worden. Zacht, zodat de lagen vanzelf oploste. En voor ik er erg in had stond ik voor de grootste uitdaging. Het liefhebben van iemand die op afstand bleef. Door relaties werd altijd mijn behoefte gevuld, nu was daar de afstand.

De afstand was lichamelijk. De zielsverbinding was heel sterk. Alle pijnen die ik normaal zo uit de weg zou gaan kon ik niet meer ontlopen. Ik werd ernaar toe getrokken. Letterlijk en figuurlijk. Ik wist dat ik er nu doorheen moest. Ik werd gezien, maar niet met de ogen. Ik werd geliefd, maar niet in de open mooie ruimte. Ik werd vastgehouden, maar tevens ook afgewezen. De woorden waren altijd hard en het gevoel liet altijd anders ervaren. Toen uiteindelijk de woorden te hard werden om te horen, had ik de kracht om voor mezelf te kiezen.

Maar voor jezelf kiezen lukt niet op wilskracht. Je moet het van binnen dat vuur voelen branden. Je leert dat niet uit boeken en een cursus kan je er ook niet voor volgen.

Als je dan denkt dat je er eindelijk bent, dan kan er nog een lesje bij. Als je denkt dat je niet dieper kan vallen, dan zakt de grond nog een stuk onder je voeten weg. Door iets wat je ziet of wat je leest.

Het afgewezen voelen. Het genegeerd worden. Het altijd niet genoeg zijn. Die diepe innerlijke (kindpijn) die werd nog meer aangeraakt. Soms lees je dingen die je liever niet wilt weten. Je weet het wel, maar je wilt het nooit zien. Maar ik zag en ik voelde weer die pijn. De pijn waar de hele reis door was ontstaan. Het ging door heel mijn lijf. Ik moest bijna overgeven. Ik voelde me klein en niet gezien. Vooral niet bemind. Ik kon het niet uitschreeuwen dat hij nog maar pas geleden tegen mij zei “ik hou van jou” en dat hij nu zo de andere kant op keek. Ik moest mezelf klein blijven houden terwijl liefde gewoon gezien en gedeeld mag worden. Het voelde zo niet eerlijk. Ik dacht dat ik alles al gevoeld had, maar deze bladzijde was nog niet opengeslagen. Toch was er een merkbaar verschil. Waar ik een paar jaar geleden bijna aan onderdoor zou zijn gegaan, was nu opeens anders.

Deze weg had ikzelf afgelegd. Deze lange weg. Het was de weg naar mezelf en die kon niemand mij afnemen. Ik voelde wat ik voelde. Even stond ik stil. Stil bij mijn emoties.. Het verdriet en de pijn. Ze waren goed. Ik heb ze gevoeld. Zonder oordeel. En toen kwam mijn innerlijke stem weer terug. “Iris, je bent het wel waard”.

Iedereen die deze weg bewandelt weet dat iedere dag een les of een geschenk is. Je zal nooit klaar zijn met deze weg.

Ik besef me dan ook heel goed dat deze les nog niet over zal zijn, want straks komt er wel iemand dichtbij. Leren blijven we altijd doen. Als je steeds meer tot jezelf komt, verandert ook je perspectief. Alles blijft veranderen en verschuiven. En net zoals de bloemen blijven groeien, zo zal jij dat ook blijven doen totdat je de mooiste versie van jezelf bent. Mooi in bloei door groei ❤

Niemand anders kan jou heel maken, alleen jij hebt die superkracht!

Iris ❤