Rennen of stilstaan

Bewust kijken naar gevoelens. Ik had er even geen zin meer in. Ik wilde leven! Ik wilde DOEN en niet voelen. Ik wilde mijn eigen gevoelens niet voelen. Ik wist het wel allemaal. Het had te lang geduurd. Nu was het tijd voor me los te maken.

En zo ging ik doen. Ik was druk. Cursus hier, huiswerk daar. Problemen met mijn zoontje en school. Op zoek naar ander werk. Daten, om maar niet alleen te zijn. Ik deed alles om die leegte niet te voelen. Die had ik toch ook helemaal niet meer? Kom op zeg! Ik ben al zolang bezig met bewustwording en bij mezelf blijven, mezelf liefde laten zijn. Hoe kon ik dan in vredesnaam een leegte ervaren? Toch maakte Facebook overuren, was Netflix weer mijn beste vriend en swipen van links naar rechts was ook wel een leuke bezigheid om mijn eigenwaarde op te krikken.

Ik wilde net zo zijn als “iedereen”. Die lach op mijn gezicht en gewoon leven. Iedereen lacht toch altijd? Iedereen heeft toch altijd plezier? Iedereen gaat naar feestjes, festivals, op stap! Dat is toch wat mensen doen? Die mensen hebben plezier. Toch?

Dus dat alles heb ik ook gedaan. En ja, het is ook leuk. Lekker doen, maar ik was niet trouw aan mezelf. Ik dacht dat ik gewoon door kon gaan, toch haalde het gevoel mij heel snel in. Vroeger kon ik het lang en goed wegstoppen, maar nu… Het kwam omhoog als een uitbarsting van een vulkaan en ik wist dat het pijn ging doen.

Pijn, verdomme weer die pijn. Hoe vaak moet ik nog pijn ervaren? Hebben die andere mensen ook zoveel pijn? Mensen die dat perfecte leventje hebben? Die doen toch alleen maar? Die hebben geen tijd voor pijn of verdriet. Werkt dat zo?

Ik was zo met “anderen” bezig, dat ik vergat wat belangrijk is. Mezelf!

Ik was bezig met rennen. Met het onderdrukken van mijn gevoel, gewoon omdat ik het niet wilde voelen. Het moest nu wel klaar zijn. Genoeg gehuild. Schop onder mijn kont moest ik me geven, maar zo werkt het dus niet. Gevoel wil gevoeld worden. Wat voor een gevoel het ook is.

Omdat ik het niet wilde voelen en er dus ook vanaf wilde, kwam ik in die beknelling. Ik begon mezelf af te wijzen. En toen zag ik het. Ik kwam weer in mijn ego-circuit terecht. Het circuit waar alleen maar kilometers worden gereden, maar waar je totaal niet vooruit komt.

Nu sta ik stil en ik omarm die leegte. Ik heb geen partner die mij die leegte opvult en dat zou ik ook echt niet willen. Mijn kind was weg, dus die kon ook niks opvullen. Het enige wat ik kon doen was delen. Ik liet mijn gevoelens en emoties toe. Ik voelde waar de pijn zat en dat stuk zal altijd een pijn in mij blijven. Het is alleen de manier waarop ik ermee omga, hoe anders het kan voelen voor mij.

Iris

Advertenties

Gevoel VS Denken

Blijdschap laten we toe. Dat is een fijn gevoel, maar verdriet en angst willen we vaak niet ervaren. We drukken deze gevoelens weg of we zijn altijd druk bezig om deze gevoelens te veranderen.

Je wilt niet weten hoeveel mensen rondlopen met angsten. Angst om het niet goed genoeg te doen, angst om niet geliefd te zijn, angst voor herinneringen, angst voor de herhaling van die herinneringen en zo kan ik nog wel even doorgaan.

In de wereld waarin we leven is dit zo normaal geworden dat we niet eens weten dat we deze angsten en de daarbij behorende gevoelens wegduwen en onderdrukken. Het is echter niet zo raar dat er zoveel mensen (spier)ziektes krijgen die geen aantoonbare oorzaak hebben, of waar burn-outs en depressies steeds vaker ervaren worden. We zetten onszelf vast. Letterlijk!

We zetten ons denken aan de slag en er worden 100 redenen bedacht waarom we iets niet mogen voelen.

Gevoel is het eerste wat we ervaren van binnenuit. Je kan het ook intuïtie noemen. Gevoel is daarom ook onze kern waar we door handelen. We denken dat we soms een beslissing weloverwogen nemen door er goed over na te denken, maar dat zijn onze altijd denkende gedachtes die ons dat laten denken. 😉

Als je dan merkt dat het denken jou op een dwaalspoor zet door jouw gevoel, dan weet je eigenlijk al dat je jouw gevoelens aan het onderdrukken of aan het ontkennen bent.

We zeggen wel eens dat iets tijd nodig heeft om te slijten, maar we doen dan eigenlijk niks anders dan zoveel mogelijke gedachtes te creëren die we als een berg over het gevoel heen gooien. Hoe meer gedachtes, des te minder gevoel. Het denken verdoofd het gevoel.

Je doet dan echter niks anders dan jezelf op slot zetten. Het is een beschermmechanisme wat we ons aanleren.

Het enige wat we doen is ervoor zorgen dat we onszelf bedekken, want gevoel wilt gevoeld worden. Gevoel dat ben jij. Dat is jouw kern, hoe jij bent. Er is geen goed of fout wat gevoel betreft. Het wil alleen maar ervaren worden en niet afgewezen, niet verstopt of bedekt worden.

Hoe mooi is het als jij van binnenuit weer kan gaan schijnen?

Als jij de hele dag al denkt aan een lekker snoepje, maar iedere keer zeg je tegen jezelf dat je dat niet mag van jezelf (om welke reden dan ook), dan bouw je een spanning op. Die spanning komt na velen keren tot een uitbarsting. Zo gaat dat ook met ons gevoel. Als jij veel blijft onderdrukken, dan barst een keer die vulkaan.

Misschien verwijt je het dan aan je werk, je conflict met een instantie of een andere externe aangelegenheid. Maar als je eerlijk durft te kijken dan is het niks anders dan dat jij je eigen gevoelens onderdrukt.

Emoties die wij ervaren zijn niks anders dan gevoelens met “een verhaal”. We hebben in het verleden iets meegemaakt en nu bedenkt ons denken dat aan dat gevoel die herinnering hangt. Als de tandarts jou een keer flink pijn heeft gedaan tijdens een behandeling, dan ervaar jij waarschijnlijk telkens heel veel stress als je weer naar de tandarts moet. Gewoon omdat je denkt dat je nu weer pijn gaat ervaren. Dat is wat jouw denken jou laat ervaren. Maar waarschijnlijk weet je uit ervaring dat dit niet zo hoeft te zijn.

Emoties zijn maar emoties. Het is een gevoel. Het zijn onze gedachtes die ons vastzetten. Het zijn onze gedachtes die de verhalen verzinnen.

Je hebt alles al lang gevoeld met je gevoel voor je iets deed met je verstand. Het is daarom mooi als je naar je gevoel durft te luisteren. Dat is namelijk hoe je echt bent van binnen. Dat laat jou voelen waar jouw verlangen is. Gevoel is jouw kompas is deze wereld waar het denken het heeft overgenomen. Vertrouw op jouw kompas. Vertrouw op jezelf. Laat alles weer stromen.

Iris

Opgeven is geen optie, of juist de beste?

Opgeven is geen optie. Klinkt stoer hè, deze woorden. Ik zag deze woorden ook vermeld als een website waar ik graag aan wilde deelnemen. Toen voelde ik al wat weerstand tegen de woordkeuze, want waarom zou opgeven geen optie mogen zijn? Omdat je anders jouw doel niet bereikt?

Er wordt vaak gedacht dat als je opgeeft, dat je dan niet de top bereikt. Dat je dan niet je doel behaalt. Maar wat als al jouw kracht uit je is getrokken? Wat als je nog doorgaat op dat kleine beetje wat je nog in je hebt? Je komt dan wel vooruit, maar niet zo goed, zodat je de top ook niet kan halen. Je mist die vechtersbaas die je eerst was, maar vechten kost zoveel energie dat het jou uitput.

Opgeven is vaak juist de enige optie die er is. De enige optie die jou de weg laat zien naar jezelf. Als je stopt met vechten, dan kan je gaan leven vanuit vertrouwen. Je neemt het leven dan zoals het komt, in plaats van zoals je vindt zoals het zou moeten gaan en daar altijd voor blijven te vechten. Juist door te vertrouwen kom je ook leuke mogelijkheden tegen. Je krijgt vrijheid in keuzemogelijkheden. Je mag zelf bepalen welke kant je op wilt gaan, in plaats van dat ene doel te moeten volgen. Je kan juist meer om je heen kijken en genieten van was er is.

Als je niet meer kan, dan is opgeven de enige optie. Juist dan kom je in een nieuwe fase terecht. Je gaat anders voelen en denken. Je kan al heel je leven doen wat je wil en je eigen weg volgen, maar er is een subliem verschil. Je kan leven van het ene weekend, naar het andere. Je kan je gevoel vermijden en doorgaan, want opgeven is geen optie. Of je kan onderuit gaan en merken dat thuis geen plaats is maar een gevoel in jezelf.

Je kan leven in volle vaart, maar niet echt het idee hebben dat je leeft. Of je kan leven in rustig vaarwater en je diep verbonden voelen met ‘het leven”.

Opgeven betekent vaak dat je een mooiere en fijnere weg vindt om te bewandelen. Een weg die jou rust geeft in plaats van dat je wordt geleefd door het leven. Na het opgeven ga je verder, alleen op een mooiere en liefdevollere manier. Durf de controle te laten vallen en ga eens kijken wat het leven brengt. Als je de controle niet los kan laten, dan komt vroeg of laat het moment dat opgeven de enige optie is. Geef je dan over en ga eens kijken wat het leven te bieden heeft.

Leer te vertrouwen op jezelf en het leven te nemen zoals het komt. Juist dan bereik je fluitend te top terwijl je daar helemaal niet mee bezig was.

Iris

Verwachtingen en seks

Hoe vaak kus jij je partner nog als je in een lange relatie zit? Niet die kus op de mond bij het afscheid of bij het weerzien, maar die heerlijke lange tongzoen! Doe je dat als je ‘s avonds samen op de bank zit of als je samen ergens naar toe gaat? Of gebeurt dat alleen nog als je samen in bed ligt? En blijft het dan vaak bij die heerlijke tongzoen of wil je dan ook meer? Of denk je dat je partner uit is op seks en schiet je gelijk in verzet omdat je toch echt geen zin hebt of gewoon moe bent?

Die heerlijke intieme zoenen die je in het begin van de relatie graag deed delen, dat verdwijnt na verloop van tijd, wat natuurlijk wel zonde is. Ik zal hier nog een aparte blog over schrijven. Vaak wordt er niet lekker gezoend omdat de vrouw denkt dat de man uit is op seks. Na die lange dag heeft ze echt geen zin om dan ook nog eens seks te hebben. Gelijk schiet de vrouw in verzet of ze bedenkt zich dat het alweer twee weken geleden is en “geeft maar toe”. Draait de vrouw zich om, dan voelt de man zich zwaar afgewezen. Het kan natuurlijk ook andersom. De man heeft in de ogen van de maatschappij (dus ook in de ogen van de vrouw) altijd zin in seks. Als de vrouw de man wilt verleiden en hij heeft geen zin, dan voelt de vrouw zich al snel te min. Ze gaat twijfelen aan zichzelf.

Al die twijfels, gevoelens van afwijzing, dat toch maar toegeven, al dit samen zorgt ervoor dat we dichtslaan. Het kan voorkomen dat elkaar verleiden er helemaal niet meer inzit. Liever geen poging wagen, dan die afwijzing te ervaren.

Maar wat als we eens zouden beginnen met praten in plaats van te denken wat de ander denkt! Als we eens zouden delen wat voor een gevoel opkomt en verder niet willen dat de ander er iets mee moet doen om jou van dat gevoel af te helpen. Gewoon delen.

Vaak durven we echter onze gevoelens niet te delen met degene waar we van zeggen van te houden. Als je niet kan delen, hoe kan je dan wel van de ander houden? Je houdt namelijk helemaal niet van jezelf als je niet je diepe gevoelens voelt en deelt. Je kropt die gevoelens juist op of je doet iets wat je eigenlijk niet wilt. Of je geeft de ander de schuld omdat jij niet krijgt wat je wilt. Je luistert dan niet naar jezelf. Je

gaat niet naar jezelf kijken en op zoek waarom jou dit allemaal raakt.

Je voelt je dan juist boos, verdrietig of gefrustreerd. Er wordt er echter niet meer over gesproken. Misschien maak je zelfs wel ruzie. Hiermee is dan de kous af en de dag erna wordt er niet meer over gesproken. De orde van de dag is er weer. Je moet met elkaar praten over de praktische kanten van de dag. Wie zorgt voor de kinderen, wie doet boodschappen, wie regelt vanuit het werk die monteur? En zo bedek je die gevoelens met de beslommeringen van de dag. Die dagelijkse dingen kunnen jou een veilig en vertrouwd gevoel geven, maar hoe zit het met die gevoelens van de dag ervoor?

Er kan echter zoveel meer gehaald worden uit de liefde. We hoeven geen genoegen te nemen met die kus op de mond of met die verplichte en snelle vrijpartij standaard op zondagochtend.

Als je niet durft te delen hoe jij je voelt of wat je ervaart, dan doe je dat omdat je angst hebt. Je denkt dan dat de relatie beter is dan jezelf. Hoe mooi zou het zijn als je durft te staan voor je eigen gevoelens. Dat je vanuit jezelf kan delen wat er in jou speelt. Dat je kan delen vanuit je eigen liefde. Wat is een relatie als jij niet jezelf mag zijn? Ieder mag zichzelf bewust zijn van zijn of haar eigen aandeel in de relatie.

Iris