De stilte valt zo hard

De eerste keer dat je echt alleen bent… Niet voor een uur, niet voor een halve dag, maar echt langer. Ken je dat gevoel? Dat gevoel dat je heel hard valt in de stilte.

Dat gevoel had ik toen ik tijdens de relatie alleen zat in een huisje.Ik had tijd voor mezelf nodig. Ik moest er gewoon even uit. Even alles op een rijtje zetten. Was het einde van de relatie dan daar? Wilde ik dit? Wat ging er verder gebeuren? Hoe had ik het zover kunnen laten komen of was het eigenlijk een opluchting? Rust, ik wilde rust. Even geen mama zijn, even geen “vriendin van” zijn, maar even mezelf zijn. Maar wie was ik? Dat alles op een rijtje krijgen was een mega opgave. Mijn hoofd maakte overuren. Ik ging van links naar rechts, draaide rondjes en sprong in de lucht om telkens weer keihard neer te vallen. Te vallen in de stilte want het was te stil. Ik was niet gewend om alleen te zijn. Alleen met mezelf. Ik werd gek van alle gedachtes die kwamen en gingen. Ik wilde rustig worden om na te kunnen denken en dat lukte juist niet… door de stilte…

Ik was natuurlijk wel vaker alleen geweest tijdens de relatie, maar dan vulde ik de stilte al snel op met andere dingen. Met avondje stappen, vrienden, tv kijken, appen, facebook en alle andere dingen. Nu stond ik alleen. Geen kind bij me, relatie afgelopen, vrienden die mij niet begrepen, echt geen zin om iets te delen of om dingen van anderen te lezen. Ik kwam voor mij, maar ik werd ook gek van mij. Het eerste wat ik de dag erna dus deed was een fiets huren en een draagbare radio kopen. Gewoon om niet alleen te zijn met mezelf, want van mezelf werd ik helemaal gek. Na 2 dagen zat ik ook weer thuis. Thuis wat niet meer als thuis voelde, maar alles beter dan alleen te zijn. Alleen zijn was niks voor mij.

Het is heel makkelijk om de relatie te worden en niet meer weten wie je bent. Zeker als er een kind of kinderen zijn. Je leven is druk. Je bent bezig met alles om jou heen. Als dan het moment daar is dat je stil mag staan bij jezelf dan valt de stilte hard. Daarom blijven we ook liever druk.

Emoties kun je wel wegduwen en proberen te begraven, maar ze zijn niet dood. Op een dag wordt het allemaal teveel. De stapel wordt te hoog. Wankelen is nog niet erg, maar er komt een moment dat de wind harder waait dan je hebben kan en dan valt de stapel om. Jezelf tegenkomen wordt daarom ook vaak gezien als iets wat niet fijn is. Alle pijnlijke gevoelens en emoties zijn in één keer teveel. Het kan je doen beslissen om nog harder je best te doen om alles te begraven en er niet naar te kijken. Je kan er ook voor kiezen om alles er te laten zijn. Jezelf tegenkomen is het mooiste dat er is. Er is namelijk geen mooier wezen dan jezelf.

De stilte valt heel hard tot dat je merkt dat er niks mooiers is dan rust te ervaren in de stilte.

Iris

 

Advertenties

Echte liefde begint met loslaten!

Leuk was het al lang niet meer, fijn voelde het wel.

We leven zo vaak niet meer in een open en vrije ruimte, dat we onszelf laten verstikken in een gesloten cocon. We doen het op vele manieren. We leven een goed leven, terwijl een fantastisch leven om de hoek ligt. We hebben een fijne baan, terwijl die geweldige baan niet wordt gezien. We hebben een goede relatie, maar de magie is eruit.

We vinden dit allemaal heel normaal. Goed is goed genoeg. Fijn is vertrouwd. Dat het dan soms niet meer echt leuk is, nemen we op de koop toe.

Als je liefde ervaart die “niet mag” omdat één iemand of beide al in een relatie zit, dan begint de liefde al in die gesloten zeepbel. Je kan er niet uit. Je mag er niet uit. Stel je voor dat de zeepbel knapt! Dan verlies je alles wat je hebt opgebouwd. Je doet jouw partner verdriet en dat wil je allemaal niet. In die zeepbel voelt het dan wel fantastisch, maar de zuurstof zal langzaam opraken. Je laat je zelf langzaam stikken. Leuk is het dan niet meer, maar de verbinding voelt fijn.

Een “gewone” relatie is in het begin altijd geweldig, maar dat diepe gevoel ebt langzaam weg. Normaal toch?! In mijn komende blogs zal ik hier verder op ingaan, maar de basis is eigenlijk heel simpel. Wij houden nu eenmaal van zekerheid, van vastigheid, van veiligheid. We willen die diepe liefde niet kwijtraken en bouwen veiligheidsregels in. Heel normaal. Je begint in die mooi grote en open ruimte, maar dat voelt niet veilig genoeg. Je gaat langzaam muurtjes bouwen om jouw relatie. Samenwonen, kinderen krijgen, beloftes afleggen. En dat alles natuurlijk uit liefde. Echter het onderliggende gevoel is altijd de zekerheid zodat je weet dat de ander je niet zal verlaten. En dat is fijn. Dat is vertrouwd. Toch doe je niks anders als de relatie in die “veilige” zeepbel te zetten. De relatie begin dan mooi, maar zal altijd een fijn samenspel worden waar die diepe echte liefde niet meer vaak wordt gevoeld. De sleur komt erin. Als de zeepbel eenmaal is gesloten zal je ook langzaam geen lucht meer krijgen.

Een relatie kan magisch blijven als je juist in die open ruimte kan zijn. Die ruimte die niet verstikkend is. Die ruimte die jou als persoon kan laten groeien en bloeien. Echte liefde begint met loslaten!

Iris

Transformatie

Kijk eens goed naar dit plaatje

Het figuur zit bovenop een bloem van leegte en heeft de symbolen van transformatie in zijn hand. De bloem is opengebroken. Door de groei is hij gaan bloeien. Het figuur staat symbool voor de bloeikracht.

Hij heeft een zwaard vast. Het zwaard dat de illusie doorprikt. De slang die zijn huid afwerpt en zich zo vernieuwt. De gebroken keten die symbool staat voor het loskomen uit oude beperkingen en conditioneringen. Het yin yang symbool dat de dualiteit weergeeft.

Eén van zijn handen rust op zijn schoot. Er is rust en openheid. De andere hand reikt uit naar het gezicht. Hij raakt de mond aan van het slapende gezicht. De stilte die je ervaart als je rust hebt. In deze stilte zal je eerst pijn ervaren. Je voelt verdriet of je ziet je problemen. Nu is het de tijd om deze te accepteren. Het is tijd om te stoppen met vechten. Laat alles er gewoon zijn. Niet alleen denken dat het nu eenmaal niet anders is. De “maar ja…”, want dan houdt je het nog steeds in stand. Voel gewoon alles.

Vaak zoek je zo lang naar antwoorden, maar krijg je ze niet. Iedere dag is een gevecht. Tot de dag dat je uitgeput bent. Je bent klaar met het zoeken, je kan niet meer. Juist die dag zal je rust ervaren. Juist die dag zal je stoppen met het niet willen voelen en dan zal je beseffen dat het voelen een bevrijding is.

Ik ben geen leraar die jou met mijn woorden iets wilt laten geloven. Ik beschrijf dingen die jij waarschijnlijk niet kent. Het is niet zo omdat ik het zeg. Spiritualiteit is het zelf ontdekken. Spiritualiteit is voor waaghalzen, voor de ontdekkers, voor de gelovers en voor de twijfelaars. Het gaat verder dan het denken. Het gaat om het denken los te laten en je over te geven aan je gevoel. Het is geen les die je moet leren, het is een avontuur waar je voor open mag staan.

Juist dan ga je transformeren.

Het is de taal van het open hart en niet het verhaal van het verstand. Soms hoef je alleen maar te luisteren zonder te willen weten of iets waar of niet waar is. Juist dan krijg je opeens een inzicht wat jij je hele leven nog niet hebt gezien. Opeens gaan alle deuren open. De deuren naar die open ruimte waar jij kan vliegen. De rups wordt een vlinder en de vlinder gaat waar de rups niet komen kon.

Iris

Highway to hell… and back

Ik dacht dat ik gelukkig was… maar ik was het niet

Als vrijgezel kan je een leuk leven hebben. Werk, vrienden, sport, soms een avondje thuis en je vindt het prima. Je hebt dan weliswaar geen partner, maar het is oké.

Dan ontmoet je iemand. Je vlinders beginnen te fladderen. Bij iedere ontmoeting begin je te blozen. Je zoekt telkens contact. Je voelt je iedere dag fijn en het geeft jouw leven iets meer kleur en dan… Dan beken je jouw gevoelens. Maar de ander voelt niet hetzelfde. De ander is getrouwd. De ander zoekt geen vastigheid en het voelt alsof je met een vliegenmepper uit de lucht wordt geslagen. Lees meer