Inside – out

Vanuit het niets is er een zwarte schaduw over ons heen gevlogen. Een schaduw die er eigenlijk altijd al was, maar altijd op de achtergrond. Ergens verstopt in een klein hoekje. Nooit echt gezien.

“Zolang ik niet kijk naar die schaduw is er niks aan de hand”.

Deze schaduw wat nu over ons allen rust, zie ik als onze eigen innerlijke pijnen, trauma’s en kindpijnen. We kunnen er niet meer voor wegkijken. Het is er gewoon, alleen is nu de vraag hoe ga je ermee om?

Lees verder

Grenzen stellen

Grenzen stellen.Dat horen we nu zoveel om ons heen. Waar ligt jouw grens?

Maar is een grens stellen wel wat me moeten doen?
Met een grens stellen, blokkeren we onze eigen ruimte. Want wat ligt er achter die grens?
De volgende grens? En daarachter weer de volgende?

Je kan niet vliegen in een lucht waar grenzen zijn.
Je kan niet zwemmen in het water waar grenzen liggen.

Alles is grenzeloos! Je kan zo hoog en zo ver vliegen omdat er geen grenzen zijn.
Het is onuitputtelijk!

Vele mensen zijn snel tevreden. Tevreden binnen hun eigen kleine wereldje. Als ze maar hun natje en hun droogje hebben. Geen gedoe. Binnen die grens is geen “laag”, maar dan is er ook geen “hoog”. De vreugde die je ervaart als je snel tevreden bent is dan beperkt. Je houdt jezelf klein. Je blijft klein. Je vreugde is klein. De blijdschap is klein. De stilte is klein. Je hele wezen is dan klein.

Maar dat hoeft niet. Je kan ook bij jezelf blijven, zonder een grens.
Niet ergens tegen zijn, maar voor jezelf zijn
.Je kan zeggen: Ik laat jou niet over mijn grens heen gaan. Maar voel eens wat dat doet?!
Dan ben je een grens aan het bewaken. Met wapens sta je klaar om toe te slaan.
De hele tijd ben je alert. Je staat op de uitkijk wanneer iemand te dichtbij komt.

Je kan ook zeggen: Ik blijf bij mezelf. Die toestand is super relaxed. Je hoeft geen grens te bewaken.
Je hoeft alleen maar te luisteren naar jezelf.
Daarom is het ook zo belangrijk om te weten “wie” je bent.
Blijf bij jezelf, en je hoeft geen strijd meer te leveren.

Two can play that game

 
Ik ben moe van de spelletjes die gespeeld worden. Moe van hoe mensen met elkaar omgaan.
Moe dat mensen tegen zichzelf liegen.
 
Het spel begint in de liefde.
Het spel om geliefd te worden en vooral om geliefd te blijven bij de ander.
Het is een spel, maar weten de spelers wel dat ze het spelen?
 
En dat spel kan lang gespeeld worden. Elkaar liefde geven, maar jezelf niet liefdevol voelen. Jezelf zelfs minder voelen, en het fijn vinden dat de ander jou lief heeft.
 
Als je het spel eenmaal doorhebt, dan zie je opeens hoeveel mensen het spelen. Het is een spel om geen pijn te willen ervaren.
 
En toch kom je dan iemand tegen die jou laat voelen wat jouw eigen pijn is. Het wordt aangeraakt, gevoeld en beleefd. Je kan je hele leven lopen op een eksteroog en er weinig last van ervaren, totdat je op iets stapt dat precies daar drukt op die pijnlijke plek. Je schreeuwt het uit!
 
Het spel van ontkennen, dient gespeeld te worden met twee wil je dit alles niet ervaren. Alleen zijn is geen optie, dus een nieuw speelmaatje wordt gezocht, of je trekt nog vaker naar de oude.
 
Liever die zeurende pijn, dan die steek die door merg en been gaat!
 
En nu lijkt het wel alsof zelfs het universum al jouw kindpijnen helder laat zien. Het spel heeft zich uitgebreid naar vele spelers.
En dit is veel.
 
Je hoeft echter niet mee te spelen. Maar ook dan komen oude pijnen omhoog. De tijd van verstoppen is voorbij.
 
En dat is juist wat er mag gebeuren. Verstoppen is een spel. Fijne gevoelens creëren in een relatie is een spel.
 
De tijd van spelen is klaar. Er is serieus werk aan de winkel.
De tijd van alles aankijken is aangebroken. Je kan dan letterlijk alleen komen te staan, of je alleen gaan voelen. Soms is het nodig om vanaf nul te beginnen. Chaos is nodig om uit het spel te stappen. Je zal pas uit je fijne huis stappen als het in de fik staat! Anders is de noodzaak niet groot genoeg.
 
Je kan in het spel van de liefde soms hebben gewonnen. Dat voelde fijn.
Je kan in het spel van de liefde soms hebben verloren. Dat voelde intens pijnlijk.
Maar liefde is geen spel. Het begin van een relatie is vaak al het einde en daarvoor hoef je niet eens te spelen.
 
Toch is het begrijpelijk dat je altijd verder bent gaan spelen met de intentie om altijd te willen winnen, want dat is een fijn gevoel.
Maar wat als je eruit stapt? Wat als je nu eens uit die sluimerstand zou stappen…?
 
Je hoeft niet goed, beter of best te zijn om je fijn te voelen. Je hebt niemand anders nodig om dat te ervaren.
 
Je hoeft niks te doen. Je mag ontvangen. En waarschijnlijk heb je die liefde al eens gevoeld doordat je het kreeg, maar vond je het eng omdat je opeens niks hoefde te doen. Dat zijn we namelijk niet gewend. Maar je mag ontvangen zonder iets ervoor te doen. Kan je dat?