Samen één

Er volgen steeds meer mannen mijn pagina. Heel mooi vind ik dat. Want er wordt wel veel geschreven over de bewuste vrouw, maar er zijn natuurlijk ook bewuste mannen. Het is niet dat vrouwen “voorlopen”. Het is meer dat de bewuste man zich vaak zelf nog niet echt bewust is van zichzelf. Of de man weet het wel dat hij anders voelt, maar hij denkt nog steeds dat mannelijke imago te moeten hoog houden. Lees meer

Advertenties

Liefde [langzaam] vermoorden

Langzaam vermoorden wij telkens die onvoorwaardelijke liefde. Het rare is dat we dat ook nog eens allemaal heel normaal vinden. “Het gebeurt overal”

Dat is het vergelijkingsmateriaal wat we hebben, dat het bij vrienden ook zo gaat, maar wil dat perse zeggen dat dat fijn is? Of vinden we dan maar dat we niet moeten zeiken en blij moeten zijn met het totaalplaatje. Het huis, het gezin, de samenwerking…

Maar hoe wordt die liefde dan vermoord? Die wordt vermoord door zelf geen verantwoordelijkheid te nemen over je eigen gevoelens. Je vindt dat de ander maar moet veranderen en daardoor ga je de ander “straffen”.

Er is trouwens wel een groot verschil tussen grenzen aangeven en “straffen”. Daarover meer.

Stel jij vindt het niet fijn dat jouw partner een avondje op stap gaat met vrienden omdat jij samen naar de bios wilde. Stel jij vindt dat jouw partner jouw bloemen had moeten geven voor een “speciale” dag. Je vindt dat jouw partner teveel met de telefoon bezig is of dat de ander de hele dag thuis is geweest en er nog niet eens is afgewassen. Het zijn kleine en simpele voorbeelden, maar jij kan de ander verantwoordelijk stellen dat jij je dan afgewezen voelt, dat jij niet serieus wordt genomen enz.

Wat gebeurd er dan? We gaan de liefde vermoorden. We gaan de ander negeren, we zwijgen, we luisteren niet meer naar de ander, we stoppen met delen en verbinden en we stoppen met onszelf te delen. Seks is opeens geheel verboden terrein. Zie het als de man telkens castreren (straffen) en dan vragen waarom jullie geen seks meer hebben

De liefde is opeens verandert in voorwaarden. In manipuleren. Hoe kan dit gebeuren? Hoe kan jij jezelf zo afsluiten voor degene waar je van houdt? Is het dan wel onvoorwaardelijke liefde?

Ja maar… soms doet de ander ook echt iets wat niet door de beugel kan”

Dat kan, maar dan kan je altijd nog je eigen grens aangeven in plaats van de ander langzaam de keel dicht te knijpen. Je kan met je ogen draaien en zuchtend jouw partner een leuke avond wensen of zelf de afwas doen, maar ondertussen jezelf staan op te eten. Of je kan aangeven dat je het niet fijn vindt dat de ander zoveel op de telefoon kijkt. Je kan beschrijven wat voor een gevoel jou dat geeft. Als er liefde is, dan zal de ander luisteren en hier iets mee doen (of niet). Dat is aan de ander, maar dan heb jij jouw grens aangegeven en dan mag jij daar jouw eigen plan uit trekken.

Waarom zien we seks als een ruilmiddel? Schijnbaar is en blijft de ander “jezelf geven”, iets om macht mee uit te oefenen. Macht is totaal het tegenovergestelde van onvoorwaardelijke liefde. Het heeft zo’n grote impact op de relatie, dat de relatie langzaam een werkstuk wordt in plaats van een mooie documentaire.

Velen blijven werken en zwoegen om te (over)leven. En meestal loopt het wel lekker en worden die situaties alweer vergeten. We denken dat de liefde dan weer stroomt, maar het zijn allemaal kleine handelingen die we vaak goed doordenken. We lopen op onze tenen door een mijnenveld en hebben angst om een stap verkeerd te zetten.

Liefde is alles delen, openheid, eerlijkheid. Leven vanuit jezelf en zelf verantwoording nemen voor jouw gevoelens. Voel hoe mooi het kan zijn. Er is zoveel meer dan waar we nu vaak onszelf aan vasthouden omdat we denken dat het zo hoort en goed is.

Wat is jouw diepste gevoel!?

Ik zou jou gelukkig maken

Ik zei dat ik van je zou houden tot de dood ons van elkaar zou scheiden.
Ik zei dat ik je nooit in de steek zou laten.
Ik zei dat je op mij kon bouwen.
Ik heb het gezegd, ik heb het beloofd, ik heb het getekend.
Ik weet het, maar er is opeens een besef in mij.

Ow, ik hou van jou, maar op de manier zoals ik altijd heb gedacht dat dat houden van was. Begrijp mij niet verkeerd… Jij bent een heel mooi mens!

Jij hebt mij gegeven waar ik naar verlangde. Jij was er voor mij!

Jij hebt mij uit de shit getrokken. Door jou kon ik weer gaan dansen en echt genieten van het leven. Ik zag alleen niet dat ik van jou mijn hele leven aan het maken was.

Niet dat we elkaar geen vrijheid meer gunde. Die vrijheid was er zeker. Alleen lag achter die vrijheid altijd de angst op de loer. Ik wilde jou niet kwijt. Wat had ik een angst om jou te verliezen. Ik zei tegen mezelf dat ik dat niet zou trekken. Ik kon niet zonder jou!

In plaats van die angst onder ogen te zien ging ik juist onze liefde veilig stellen. Samenwonen, trouwen, kinderen krijgen. De veilige haven was gebouw. Nu zou je mij echt niet meer verlaten. Niks kon dit schip nog laten zinken. Ik had jou nodig en jij mij. Ik roeide rechts en jij roeide links.

Het spijt me dat ik jouw nodig had. Het spijt me dat ik dacht dat tot de dood ons scheidt een belofte van liefde was. Het spijt me dat toen ik zei dat ik niet zonder jou kon en wilde, dat ik dacht dat ik zo mijn liefde deed geven. Het spijt me dat ik jou ook echt jou nodig had om me staande te houden in deze wereld. Samen sterk. Dat is wat een relatie behoort te zijn… En het spijt me dat ik nu besef dat het dat helemaal niet zo is.

Waar ik mij zwak voelde, daar was jij de grote redder. Waar jij jouw gevoel voor geblokkeerd had, daar kon ik warmte geven. We vulde elkaar op en aan, maar we zijn zelf niet heel. Want die grote redder die zag er stoer uit voor de buitenwereld en de angst om jou te verliezen werd alleen maar aangewakkerd. Mijn warmte gaf jou een welkom gevoel, maar je had angst dat mijn warmte ook het thuisgevoel aan een ander kon geven.

We zeiden dit niet. We leefde ons leven. Niet in volle teugen, maar altijd met dat stukje angst. Jij hebt mij gegeven wat ik altijd had gedacht nodig te hebben. Daar ben ik jou zo dankbaar voor. Zonder jou zou ik nu hier niet staan. Naast jou… En toch heb ik besloten om weg te lopen.

Echt, ik doe het niet om jou verdriet te willen doen. Dat is het laatste wat ik wil. Dat zie je nu waarschijnlijk niet en dat begrijp ik. Alleen ben ik vanaf het begin zover bij mezelf weggelopen om maar jouw hand vast te kunnen houden, dat ik nu niet meer weet wie ik nu echt ben.

Jij geeft mij zekerheid en dat vind ik heerlijk. Jij geeft mij geluk wat ik altijd heb willen hebben, maar ik mis mij. Ik besef dat ik niet echt gelukkig kan zijn als jij het mij blijft geven, en ik het blijf “claimen”. Onze “zekerheid” is gebouw op een berg angst en de angst komt er telkens doorheen.

Het spijt me dat ik jou nodig had. Het spijt me dat ik niet heel was toen jij mij leerde kennen. Jij bent mijn reddende engel geweest en daar zal ik je altijd dankbaar voor zijn.

Er brandt alleen een verlangen in mij. Om verlangen om te ontdekken wie ik ben. Ik wil mezelf heel gaan voelen. Alleen dan zal ik geluk vanuit mezelf kunnen ervaren. Alleen dan zal de liefde uit mezelf gaan stromen. Ik heb dan niet meer iemand nodig om mij dat te geven. Ik wil je geen pijn doen, alhoewel ik wel weet dat je dat zal gaan ervaren als ik mijn woorden uitspreek. Ook jij ziet mij namelijk als jouw geluk, maar ik ben niet jouw geluk en hoe kan ik jou geluk geven als ik het telkens weer terug vraag? Ik wil gaan voelen vanuit overvloed en niet meer blijven in die behoeftigheid!

Mijn vraag is… Wil jij die weg ook bewandelen? Durf jij terug te lopen naar het begin. Ons onthechten van al die behoeftes? Kunnen wij dat of zit het te diep in ons? Ben jij ook zover? Voor mij is het namelijk tijd om mezelf te gaan ontdekken en dat kan ik niet als ik gebukt blijf onder al die zekerheden. Ik heb het vuur voelen branden. In mij!

De angst om alles te verliezen, zorgt er nu waarschijnlijk voor dat ik alles verlies. Hoe ironisch is dat… De tijd kunnen we niet meer terugdraaien. De toekomst is een onbeschreven boek.

Iris

 

Jij zou mij gelukkig maken!

Je zei het is voor altijd
Je zei ik verlaat jou nooit
Je zei ik hou altijd van jou
Je zei! Verdomme je zei het zelf
En nu? Nu lig ik hier bloedend op de grond
Vertrapt, vernederd. Hoe kon je?

Herkenbaar?
Wat kunnen we ons verloren voelen als iemand ons verlaat. Wat kunnen we haatgevoelens krijgen als de anders van iemand anders houdt. Wat geven we graag de ander de schuld van ons eigen pijnlijke gevoel.

Jouw geluk en leven uit handen gegeven omdat de ander zei dat…
De ander heeft jou iets beloofd en jij wilde dat maar graag hebben. Jij wilde maar al te graag die zekerheid. Je bent jezelf gaan verliezen in die ander. Je bent helemaal opgegaan in de relatie en in de tussentijd ben je jezelf kwijtgeraakt. De ander ging jou gelukkig maken. De ander zou er voor altijd zijn.

De ander is echter niet jouw eigendom. De ander is een apart mens en niet iets wat bij jou hoort. De ander kan ook iets overkomen waardoor het eigen gevoel gevolgd wilt worden. De ander… is niet jouw leven.

Maar je wereld stort in. Samen heb je iets gebouwd op die verhoging. Je hebt niet gebouwd op je eigen fundering. Nu de ander een steunpaal wegtrekt, valt jouw wereld dus om.
Wat eens als liefde voelde, is als sneeuw voor de zon verdwenen. Je voelt alleen maar frustratie, onmacht en woede!

Ben niet boos op die ander. Die ander heeft recht op een eigen leven. Bouw je eigen fundering en ga daarop verder borduren als je dat wilt, maar laat jouw geluk niet afhangen van een ander. Heb je onvoorwaardelijke liefde ervaart als jouw liefde plotseling kan omslaan in haat?

Nee, je hebt afhankelijkheid ervaren en behoeftigheid. Ben niet boos op die ander. Het is zo gelopen zoals het is gegaan. Kwel jezelf ook niet dat je iets fout doet of hebt gedaan.

Waarschijnlijk heb je ook hele mooie tijden gehad. Neem die mee en gun de ander alle liefde van de wereld. Jij bent zelf verantwoordelijk voor je eigen leven en je eigen geluk. Neem de ander niks kwalijk!

Iris