Zielsliefde is Zelfliefde

Zielfsliefde – Toch?

Vorige week had ik een blog geschreven over zielsliefde. Een vriend zei toen voor de grap dat al die soorten liefde wel een SITO-toets leken. Ergens heeft hij ook gelijk.

Tegenwoordig praten we ook veel vaker over verschillende soorten liefde. Ook ik schrijf erover en zo ben ik eigenlijk ook deze pagina begonnen.

We noemen zielsliefde ook vaak in één zin met een tweelingziel, zielenmaatje of welke naam je degene ook geeft. Een tweelingziel wordt gezien als jouw essentiële andere. Poeh, maar wat een hel is het dan als die essentiële andere niet bij jou wilt zijn. Toch?

Liefdesverdriet is al een hele pijnlijke situatie, maar de wond wordt nog meer opengetrokken als je ook nog eens denkt dat de ander jouw andere “ik” is en dat je nooit meer iemand zoals hij/zij zal tegenkomen.

Mij is altijd de vraag blijven spelen of iemand wel jouw essentiële andere kan zijn. Dat diepe gevoel van liefde is namelijk iets wat ik al eens vaker heb ervaren. Zou die diepe liefde niet het gevoel zijn wat je diep van binnen voor jezelf ervaart en doordat het juist wordt aangeraakt door de ander, dat we dat projecteren. Nadat de liefde niet beantwoord kan worden blijf je achter in een leegte. Nu zie ik pas dat ik daardoor de ander zag als de “brenger” van dat mooie gevoel, terwijl het eigenlijk diep in jezelf zit…! Als de ander de liefde niet kan beantwoorden, dan blijft jij achter met de wond. Je moet gaan afkicken van dat fijne gevoel. Opeens voel jij je weer incompleet, waardeloos of gewoon zoals we het noemen “leeg”. Juist dit is weer de zelfafwijzing die je ervaart, die eerst best redelijk bedekt was, maar nu des te harder aan het licht komt.

De ontmoeting met die ander wordt beschreven als de weg naar jezelf. En dat is het ook wat het is. Het is gaan kijken naar die gevoelens van leegte.

In mijn ogen hoeft het niet persé met die “essentiële” andere te zijn. Die weg kan je ook zelf maken met iedereen die jou diep weet te raken. Maar hoe komt het dan dat je zo geraakt kan worden? Hoe komt het dat je juist bij die ene het gevoel krijgt dat het zo bijzonder is?

Ik ben altijd het woord zielsliefde blijven gebruiken, meer om een verschil aan te kunnen geven tussen de liefde die je beleeft vanuit een behoefte en aan de andere kant de liefde die je ervaart als je open blijft staan voor jezelf en ook voor de ander. Liefde is namelijk altijd liefde, alleen in een andere vorm, vanuit een ander gevoel of vanuit een ander perspectief.

Er is maar 1 ware liefde en dat ben je zelf. Zelfliefde, de enige liefde die er echt toe doet en van waaruit je in je eigen waarheid leeft. Die liefde kan je delen. Die liefde heb je niet nodig. Jij bent al compleet. Jij bent al heel. Daar is niemand anders voor nodig om dat te ervaren.

Het begint allemaal heel mooi. Je staat open voor elkaar. Alleen juist dan kan je ook geraakt worden. Als jij al jouw beschermingsmechanisme laat vallen, dan kan je ook gekwetst worden. Jouw veilige muur is even weg. Het samenzijn voelt dan enorm fijn, maar als je dan na zo’n moment weer ieder zijn eigen weg gaat, dan moet je even afkicken. Dan komt dat sterke gevoel van “missen” en “nodig hebben” omhoog. En eigenlijk is dat niks anders je eigen gevoelens van “niet compleet” zijn te voelen. Je gaat dan al snel denken dat je de ander nodig hebt om dat gevoel te ervaren. Maar eigenlijk is het niks anders dan je eigen gevoel te voelen zonder die muren van bescherming. Als de ander dan zegt “ik kan niet zonder jou”, dan voelt dat als liefde krijgen. Als jij zegt “ik blijf bij jou tot de dood ons scheidt” dan denk je dat je liefde geeft. Eigenlijk doe je niks anders dan elkaar geruststellen. Je zegt hiermee dat je elkaar nodig hebt om dat gevoel te blijven ervaren.

Stel je eens voor dat je die geruststelling niet nodig hebt! Stel je eens voor dat je open kan blijven staan voor jezelf en durft te kijken naar die leegte in jou. Naar dat gevoel van afhankelijkheid. Dat is de laag waar we onszelf mee bedekken. Als je dat gevoel gaat omarmen zonder jezelf af te wijzen, dan kan je gaan groeien. Dan kan je dat aangeleerde zelfbeeld gaan zien als “niet waar”.

Jouw diepste kern is namelijk dat je mooi en goed bent zoals je bent. Dat is zielsliefde. Dat is de liefde voor JOUW EIGEN ziel. Voor je eigen mooi zelf. Zelfliefde.

Liefde is liefde. Liefde IS. Liefde is gevoel. Liefde is niet iets nodig hebben of verwachten. Liefde is een staat van zijn!

Iris

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.