You make me feel…

Als je net een nieuwe auto hebt gekocht dan kan je blij zijn en trots. Maar dat blije en trotse gevoel krijg jij niet van die auto. De auto is een voorwerp en voorwerpen hebben geen emotie of gevoel. Ze kunnen jou dit dus ook niet geven.

Als dezelfde auto na drie weken al kapot is, dan kan je je verdrietig voelen. Maar weer geeft die auto jou geen verdriet, want het is een voorwerp. Lees meer

Advertenties

Je hoofd leegmaken – wat het vooral niet is

Hoeveel gaan niet sporten om die blik op oneindig te zetten en nergens meer aan denken?

Hoeveel plannen de hele dag vol om maar geen moment rust te hebben zodat gedachten kunnen opspelen?

Hoeveel verliezen zich niet in tv series, boeken en meer. Gaan er helemaal in op om maar niet in hun eigen werkelijkheid te leven.

Onze gedachtes. We vinden ze vaak niet fijn. Ze stapelen zich op en we duwen ze weg. Niet gezien, niet gehoord. Als de stapel te hoog wordt dan moeten we ons hoofd gaan leegmaken. Het lukt echt niet om dat te doen door je blik op oneindig te zetten. Om dat doel voor ogen te houden om je vervolgens maar nergens anders op te focussen.

Je hoofd leegmaken doe je door alle gedachtes er te laten zijn. Hoe pijnlijk, emotioneel of verdrietig ze ook zijn. De pijn en verdriet hangen we er vaak zelf aan vast, terwijl de emotie op zich helemaal niet zo zwaar hoeft te voelen.

Als je alle gedachtes er laat zijn, hoe pijnlijk, emotioneel of verdrietig ze ook zijn. Zonder ze weg te duwen omdat je ze niet wilt ervaren. Als je ze dan gewoon voelt zonder er iets mee te moeten of te hoeven. Laat het verdriet maar komen. Laat de tranen maar vloeien. Laat het toe. Voel je niet schuldig, voel je niet stom of slap. Ga jezelf geen verwijten maken. Omarm ze. Dan wordt je hoofd vanzelf leeg want je hoeft niks vast te houden.

Het voelt dan even niet fijn (soms voor een langere periode), maar je raakt wel van die emotie af. Je kan die ervaring of dat gevoel dan omarmen. Je kan er zelfs van leren. En zoals ik doe, kan ik er over schrijven. Delen om anderen te helen.

Je zal merken dat je je hoofd niet meer hoeft leeg te maken. De mooiste dingen komen juist omhoog. Ook al denk je soms aan een nare ervaring of een pijnlijk gevoel… Het voelt niet zo. Het voelt als een mooie ervaring weer je veel van hebt mogen leren. Als je alles wegduwt leer je nooit.

Iris ❤

Afwijzing

Opeens had ik een gillend, boos en gefrustreerd kind voor mij staan. Hij kwam heel rustig uit school. We lachte, we praatte, we keken naar de hakselaar en de tractors. We kwamen thuis en opeens stond hij daar. Boos omdat de boer al bijna klaar was en hij niet langer had mogen kijken. Gefrustreerd dat hij naar mij moest luisteren. Hij wilde niet eerst eten en dan gaan kijken, hij wilde eerst weer gaan kijken.

Ik probeerde rustig te blijven, wat vaak een hele uitdaging is. Toch merkte ik dat er iets anders achter dit gedrag lag. “Vindt je het niet fijn dat er niemand was om mee af te spreken” vroeg ik. Toen kwamen bij hem de tranen en liep hij huilend naar zijn kamer. Ik had de angel  in de wond te pakken.

Die ochtend had ik gezegd dat hij kon afspreken, net als de dag ervoor. Ik had vrij. Toen hij uit school kwam en ik vroeg of hij had afgesproken kwam het erop neer dat niemand kon. Iedereen had al afgesproken of kon niet i.v.m. sport of BSO. Ik gaf hem als tip dat hij dan misschien ook beter gelijk in de ochtend af kon spreken want dan had hij de meeste “kans”. Dat mocht echter niet volgens hem. Als je eenmaal in de klas bent moet je gaan zitten en blijven zitten. Voor mijn gevoel was dit zijn houvast voor hemzelf om goed te praten waarom het niet was gelukt om af te spreken.

Mijn zoontje is van de eerlijkheid, lief zijn en alles wat mooi is. Hij is rustig en kijkt altijd eerst de kat uit de boom. Hij heeft vriendjes, maar is niet zomaar met iedereen bevriend. Omdat ik er best mee bezig ben dat hij mag afspreken, en hij nu niemand had die met hem wilde spelen voelde hij zich afgewezen.

Vanmorgen wilde ik hem nog helpen en vroeg ik aan een goed vriendje of hij kon afspreken. Gelijk kreeg ik het antwoord dat hij al had afgesproken (nog voor hij de school in was). Toen voelde ik dezelfde angel in mijn wond. Zelfs zijn beste vriendje kon niet afspreken en dat stak mij heel erg. Even ging ik weer terug in mijn eigen kindertijd door in de huid van mijn zoontje te kruipen. Even voelde ik de afwijzingen in mijn kinderjaren. Tevens voel ik mij ook nog niet echt “opgenomen” in het dorp waar ik nog niet zo lang woon. Ook dat heeft ermee te maken.

Gelijk vond ik het bijzonder dat ik deze pijn nu mag ervaren door het te zien bij mijn zoontje. Het is dus tijd om dit te doorvoelen en niet meer weg te stoppen.

Ik heb besloten om niet meer te zeggen dat hij kan afspreken. Ik heb besloten om niet meer te vragen of hij met iemand heeft afgesproken. Ik ga hem geen tips meer geven, want als het dan nog niet lukt dan voelt de afwijzing des te zwaarder. Hij is nu eenmaal rustig en kijkt eerst de kat uit de boom. Het zal vanzelf weer makkelijker gaan.

Iris

De angel uit de wond

Je weet dat als je een diepe open wond niet verzorgd dat die dan gaat ontsteken. Deze wond zal niet vanzelf helen. Vaak verzorgen we de wond. We kijken er met liefde naar. We laten de wond er zijn omdat die ons aan iets herinnerd waar we naar mogen kijken. Maar vaak is de vraag… “wat dan?”

We kijken dan wel naar de wond, maar waardoor heelt hij niet? Wat is het dat de wond de hele tijd beter gaat voelen, maar dan toch weer gaat ontsteken? Hoe komt het dat je de wond verzorgd en dat de pijn blijft?
Lees meer