You make me feel…

Als je net een nieuwe auto hebt gekocht dan kan je blij zijn en trots. Maar dat blije en trotse gevoel krijg jij niet van die auto. De auto is een voorwerp en voorwerpen hebben geen emotie of gevoel. Ze kunnen jou dit dus ook niet geven.

Als dezelfde auto na drie weken al kapot is, dan kan je je verdrietig voelen. Maar weer geeft die auto jou geen verdriet, want het is een voorwerp. Lees meer

Advertenties

De angel uit de wond

Je weet dat als je een diepe open wond niet verzorgd dat die dan gaat ontsteken. Deze wond zal niet vanzelf helen. Vaak verzorgen we de wond. We kijken er met liefde naar. We laten de wond er zijn omdat die ons aan iets herinnerd waar we naar mogen kijken. Maar vaak is de vraag… “wat dan?”

We kijken dan wel naar de wond, maar waardoor heelt hij niet? Wat is het dat de wond de hele tijd beter gaat voelen, maar dan toch weer gaat ontsteken? Hoe komt het dat je de wond verzorgd en dat de pijn blijft?
Lees meer

De pijn van het loslaten

Dit zinnetje zorgde voor tranen in mijn ogen. Loslaten… Natuurlijk voel je pijn bij loslaten. Loslaten betekent verder gaan. Loslaten is afscheid nemen van het oude. Loslaten is iets laten gaan wat jou heel dierbaar was of nog steeds is. Het kan een persoon zijn die je loslaat, je relatie of een situatie. Het kan een stukje jezelf zijn als je opeens een beperking hebt opgelopen. Als je niks verliest maar er iets mooiers of beters voor in de plaatst krijgt, dan is loslaten niet zo pijnlijk. Als je echter met lege handen komt te staan, dan gaat er een hele stroom aan emoties door je heen. Wat je ook loslaat, het blijft een moeilijk iets. Ja, ook al weet je dat het beter is.

Gisteren las is een stukje over hoe ze in sommige landen aapjes vangen. Ja, het onderwerp is niet leuk, zelfs heel niet dierwaardig, maar het gaf me wel een mooi inzicht.
Er wordt een kokosnoot opgehangen die gevuld is met noten. De gaten worden groter gemaakt zodat het handje van een aapje er net doorheen kan. Als ze dan met de hand in de kokosnoot zitten dan pakken ze een noot vast want die willen ze hebben. Echter is hun handje nu een vuist geworden en past die niet meer door het gat. Het enige dat ze maar hoeven te doen is de noot los te laten en ze zullen weer vrij zijn. Echter overleeft een aap door middel van zijn instinct. Dat instinct zegt dat dat eten noodzakelijk is om te overleven. Zonder eten ga je dood. Het aapje zal dus niet loslaten terwijl de vrijheid heel dichtbij is.

De mens is zich echter bewust en leeft niet alleen instinctief. Wij denken verder dan dat eten overleven is. Toch houden wij vaak ook veel liever vast aan wat we hebben.  We maken een vuist om vast te houden wat er in onze handen is. Maar ook zo beroven we ons vaak van onze eigen vrijheid. We blijven hierdoor vaak op één plek staan, we komen niet vooruit. We kijken maar één kant op terwijl de wereld zo mooi is. Of we houden vast aan zoals we dachten dat we waren en zien zo onszelf niet meer.

Als je lang hebt vastgehouden dan doet loslaten ook pijn. Als je je handen lang dichtknijpt dan is het pijnlijk om ze te ontspannen. Toch is pijn het sterkste middel om te groeien. Je komt weer tot jezelf. Je bewustzijn bloeit weer. Wil je liever overleven dan leven? Wat zit er voor jou in die kokosnoot wat je zo graag wilt blijven vasthouden? Is dat belangrijker dan je eigen vrijheid?

Iris

Sorry

SORRY
 
Als ik je zeg dat ik je mis
Dan zeg jij
Sorry, maar dit is wat het is
 
Het heeft dus geen zin om het te delen
Dit is de weg die jij wilde nemen
 
Ik maak plezier en ik lach
Toch komt daarna weer zo’n dag
 
Als ik zeg dat ik je nog steeds even vasthouden wil
Dan zeg jij
Sorry, maar het is je tijd die je verspilt
 
Het heeft dus geen zin dat ik het zeg
Jij loopt nu eenmaal op die andere weg
 
Ik laat mij kussen en ik bemin
Toch woon jij diep van binnenin
 
Als ik zeg dat het soms pijn doet tot op mijn ziel
Dan zeg jij
Sorry dat je voor mij viel
 
 
Iris ❤