Omarm jouw verhaal

Ik een open boek. Ik heb geen geheimen, maar ik voelde nooit echt mijn eigen verhaal. Ik vertelde de woorden, maar als ik mijn verhaal vertelde dan was ik altijd met mijn gevoel ergens anders. Die gevoelens van toen, daar had ik mij voor afgeschermd. Vele jaren wist ik zelfs niet dat mij iets was overkomen.
 
Als ik zo mijn verhaal vertelde dan leek het wel alsof er respect kwam van de ander uit. Of een soort van… ik wil jou redden. Ik zal jou nooit laten ervaren wat jij hebt meegemaakt. Maar ik besefte nooit dat ik het verhaal zelf telkens weer deed herhalen.
 
Zie je wel, hij is net zo.
Hij weet helemaal niet hoe ik mij voel. Wat een eikel.
 

Lees verder

Diepgang

Ow Iris, denk jij echt zo diep na?

Even voelde ik mij een klein meisje dat terecht werd gewezen op een handeling die “niet goed” voor haar was. Moest ik dan niet zo diep nadenken? Was het dan echt veel makkelijker om dat “laat maar waaien” gevoel te hebben?

Vaak had ik inderdaad gedacht om weer “normaal” te leven. Dat luchtige leventje op te pakken. Het was vaak zoveel makkelijker.

Dat dacht ik althans altijd als ik in een nare emotie zat of een periode van pijn en het leek maar alsof ik er niet uit kwam. Wat wilde ik dan altijd weer graag dat oppervlakkig leventje leiden.

Echter heeft dat leventje mij nooit gebracht waar mijn hartje echt van ging kloppen. Juist door dat leventje bleef ik in dezelfde cirkeltjes ronddraaien. Het voelde altijd fijn totdat de situatie niet meer liep zoals gewenst. Ik zag die cirkeltjes nooit. Echt niet. Jij waarschijnlijk nu ook niet of je wilt het nog niet echt onder ogen komen. Ik heb vaak mijn hoofd aan dezelfde steen moeten stoten. Tot bloedens toe. Juist dat deed telkens weer pijn alleen was die pijn niet zo heftig want ik kon dat altijd wel weer opvullen met iets. Pleister plakken en klaar.

Letterlijk door de pijn heengaan en alles onder ogen komen zorgt dat je een lange periode van pijnlijke emoties ervaart. Het mooie daaraan is dat je daarna uit dat cirkeltje kan stappen. Je doorziet iets, je doorvoelt het, je omarmt het en je kan buiten die cirkel stappen. De open ruimte in waar alles helder is.

Dus ik zei volmondig “JA”. Ja, ik denk zo diep over dingen na. Ik wil het doorgronden en doorzien. Ik wil niet over 10 jaar weer dezelfde les voorgeschoteld krijgen. Ik wil niet mijn geluk laten afhangen van anderen. Ik wil niet alleen liefde ervaren als iemand mij dit geeft.

In mijn schoenen lopen is saai. Niet dat ik een saai leven heb, maar iedereen kan die weg lopen en velen lopen hem over en over. Allemaal net iets anders of zelfs met dezelfde situaties. Die weg is niet zo bijzonder. Maar neem eens een kijkje in mijn hoofd. Velen zullen ervan schrikken, maar juist door die diepe gedachten kom je tot veel meer rust. Denk daar maar eens over na 😉

Iris ❤