Groeipijnen

Groeipijnen

Help me mama! Help me”
Naast mij ligt mijn zoontje. Hij kronkelt van de pijn. Hij huilt, nog half slapend. Stoppen met huilen kan hij niet en het enige wat ik kan doen is er voor hem zijn.

Groeipijn! De eerste keer dat hij hier last van had brak ik. Ik wist niet wat er aan de hand was. Hij was nog te klein om uit te kunnen leggen wat hij voelde en waar hij het voelde. Ik voelde mij machteloos. Lees meer

Advertenties

Mijn woorden… Hoeven niet jouw waarheid te zijn

Ik schrijf vaak over “kiezen voor jezelf” of “lief zijn voor jezelf”. Als ik hier over schrijf dan beschrijf ik ook vaak dat je eerst los mag komen van een situatie of van iemand. Het is niet mijn opzet om heel Nederland single te maken, het is juist mijn opzet om heel veel liefde in jezelf te ervaren zodat liefde gedeeld kan gaan worden in plaats van dat we het allemaal bij iemand anders zoeken of in bepaalde situaties / relaties. Dat de relaties die we mogen ervaren dat die vol met liefde mogen zitten en niet met verwachtingen. Dat we geen angst meer hebben om iemand anders te verliezen omdat het mooiste mens wat je kent al bij je is… JEZELF! Als je die echt lief hebt, en er niet voor wegloopt, dan ben je compleet. Lees meer

De afgrond

Iedere beslissing in je leven zal vaak kopzorgen teweeg brengen. Natuurlijk is de keuze tussen hazelnootpasta van merk A en hazelnootpasta van merk B niet zo’n hersenbreker dan de keuze voor auto A of toch auto B. Je voelt het al. Hoe “belangrijker” de keuze, des te meer jij je hoofd erover kan breken. Met belangrijker wordt eigenlijk gezegd hoeveel waarde je aan de uitkomst hecht.

Aangezien ik veel schrijf over de liefde zal ik ook een voorbeeld nemen die met een relatie te maken heeft.

Opeens merk je dat jouw goede en fijne relatie anders voelt. Of beter gezegd: De relatie voelt nog hetzelfde alleen jij voelt jezelf anders. Je gaat je afvragen of dit het is. Of wat het is wat je hebt ervaren. Is er misschien meer? Je begint te lezen op internet. Misschien ga je wel op zoek naar een coach of praat je met de huisarts. En dan sta je aan de afgrond. Je kijkt omlaag en je ziet alleen een zwart diep gat. De overkant zie je niet. Je begint te twijfelen. Nu weet je wat je hebt, als je verder loopt heb je het idee om in dat gat te vallen. Je ziet niet wat daar beneden is. Je gaat praten met vrienden (of met jezelf). Je hoort de hele tijd hetzelfde. Doe maar “gewoon”, dan doe je al gek genoeg. Overal is wel iets? Ieder huisje heeft zijn kruisje. Je krijgt te horen dat het normaal is wat je ervaart, want zo gaat het overal. Waarom zou het bij jou anders gaan? Als je met niemand praat dan is dit ook wat je tegen jezelf zegt. Dit is namelijk het standaard advies of de standaard antwoorden.

Je begint te twijfelen. Je begint jezelf stom te vinden dat je dat onrustige gevoelt ervaart. De onrust voelt inderdaad niet fijn. Als je nu gewoon “terugloopt” in plaats van richting de afgrond te lopen, dan zal het zeker vanzelf wel weer rustig worden. Het is ook niet eerlijk van jezelf dat jij je partner wilt verlaten. Dat heeft hij/zij helemaal niet verdient. Je hebt heel veel met elkaar meegemaakt, dat laat je niet zomaar los. Je gaat terug naar de mooie tijden samen. Je voelt ook echt heel veel liefde voor de ander, alleen je voelt ook veel liefde voor jezelf. Je raakt in de war. De ander heeft lichamelijke klachten en jij bent degene waar hij/zij op vertrouwt. Je voelt je zwak, je voelt je stom dat je dit gevoel ervaart en het enige wat je kan doen is weer terug naar waar je vandaan komt. Och, en zo slecht is het niet.

En je loopt terug

Je begint weer van voor af een aan. Hoelang de weg deze keer is kan niemand zeggen. De cirkel zal zich continue blijven herhalen. Je leer wel van alles. Je leer zeker van iedere sessie met een coach, maar die grote sprong durf je niet te wagen.

Toch zal er onderhuis dat vuurtje blijven branden. Je wilt niet meer leven “zoals het moet of hoort”. Je wilt niet meer voldoen aan de verwachtingen van anderen. En wat denk je van de verwachtingen van jezelf? De regels die jij jezelf hebt opgelegd.

Onze grootste angst is dat we niet goed zijn zoals we zijn. We hebben de liefde en waardering van anderen nodig. We zien niet hoe mooi we zelf zijn. Bij iedere poging om over de afgrond te springen denk je dat je het niet zal redden. De angst voor het onbekende houdt je tegen. Ons “hoofd” houdt ons tegen.

We zijn vaak zo bang om te gaan stralen, dat we maar in de schaduw van anderen blijven leven. We leven, maar we groeien niet omdat de zon wordt geblokkeerd door anderen. We durven zelf geen stappen te nemen. We hebben ons onbewust afhankelijk gemaakt of we denken dat de ander afhankelijk is van ons. We stellen onszelf verantwoordelijk voor het leven van iemand anders. Ja maar is wat je al heel snel zegt en ik durf te wedden dat dat de zinnen zijn die je zo hebt geleerd. De zinnen die horen bij jouw situatie.

Als je springt dan heb je een nieuwe stap gezet. Je zal dan merken dat je weer reacties krijgt van mensen, alleen zullen deze nu meestal bemoedigend zijn. Ze zien dat jouw sprong jou goed doet. Misschien iets wat ze zelf niet durven te doen.

Dan begint alles langzaam te dalen. Je gaat kijken wat er allemaal is gebeurd. De eerste grote sprong zal nog onwennig zijn. Je vertrouwt jezelf nog niet goed genoeg. Je twijfelt nog vaak aan jezelf. Alleen zal je merken dat je steeds meer voor jezelf gaat kiezen omdat het fijn voelt. Je bent als het waren uit een cirkel gesprongen en je mag verder naar een nieuwe verandering.

Als jij jezelf bevrijdt van jouw angsten, dan zal jij anderen kunnen bevrijden.

Durf in je eigen kracht te gaan staan en je zal geen angst hebben om te vallen in de afgrond. Juist door geen angst te ervaren zal je over de afgrond kunnen springen.

Stop met luisteren naar dat stemmetje wat jou van alles influistert om maar niet naar jezelf te luisteren. Ga op zoek naar jouw innerlijke stem. De stem die in jou zit en die ziet hoe mooi je bent. Als jij jouw “ik” hoort en voelt, dan kan je alles gaan delen en anderen de kracht geven om ook te springen. Van “ik”, naar “wij”. En juist dat is wat we nodig hebben!

Iris