Gevoelens onderdrukken

Waarschijnlijk denk je dat jij geen gevoelens onderdrukt, omdat het zo normaal is dat we dit doen. Je merkt het niet. Als jij je afsluit voor jouw gevoel, dan sta je ook niet in contact met jezelf. En als je nooit bewust bezig bent geweest met de term “jezelf”, dan haak je hier waarschijnlijk al af.

Toch is gevoelens onderdrukken heel simpel. Stel jouw partner vraag jou iets om te doen. Jij hebt daar eigenlijk geen zin in, maar om de lieve vrede te bewaren doe je het toch…Tegen jouw eigen gevoel in. Zo snel gaat dat.
Gevoelens onderdrukken is ook op huilen staan, maar naar buiten lopen met een lachend gezicht want je moet vrolijk aan school staan om je kind op te halen.
Maar het is ook je woede onder controle houden, want het is niet gepast om alles kort en klein te slaan.

Voor gevoelens onder controle te houden zijn er therapieën uitgevonden. Die leren ons dan weer een mooi ander gevoel, wat vaak fijner is, maar je onderdrukt het nog steeds. We kunnen ze ook onderdrukken met medicatie. Denk maar eens aan al die mensen die iets slikken tegen depressie. En natuurlijk hoeft het niet altijd zo heftig te zijn. Kijk maar eens waarom jij je soms geïrriteerd voelt, waar jij soms sombere gedachtes hebt of onrust ervaart. Dit komt altijd door een gevoel.

Als jij je afsluit voor jouw gevoel, dan zeg je als het ware tegen jezelf dat je iets voelt wat niet goed is. Je stopt het weg. Je wilt het niet voelen.
Zo leef je dus je leven, maar je beleeft het niet echt. Ik zie het als de zon niet laten schijnen omdat je een deken over jezelf heen legt. Je doet dan gewoon alles, maar de echte verbinding is dan weg. Je doet leuke dingen, maar je moet ze blijven doen om het leuk te hebben. Anders valt de deken te zwaar op je.

De zon kan altijd schijnen als jij al jouw gevoelens gewoon toelaat. Deel het. Huil, sla en ervaar dat jij die gevoelens niet bent. Je hebt ze gewoon even. Die deken wegpakken zorgt er niet voor dat het niet meer regent, het zorgt er wel voor dat de zon er altijd is.

Iris

Dromen

Dromen over een plek waar de tijd niet bestaat.
Dromen over een plek waar niemand jou kent.
Dromen over een plek waar je even alles kan vergeten.

Vroeger droomde ik om te verhuizen naar een nieuwe plaats. Een plaats waar niemand mij kende. Een plaats waar in mijn ogen meer te beleven viel. Een plaats waar ik in de menigte alleen kon zijn zonder op te vallen. Een plaats, weg van alles en iedereen die ik kende en helemaal opnieuw beginnen. Het leven had mij tot dusver niet veel moois gegeven. Ik dacht dat ik het ergens anders wel zou vinden.

Dat is vluchten. Want hoe ver je ook zal gaan, je neemt jezelf mee. Ook al zou niemand mij kennen in die nieuwe plaats, toch zou ik hetzelfde zijn.

En zo dromen we vaak over zo’n plek waar we even alle zorgen van onze rug zouden kunnen laten glijden. Even op adem komen. Maar als je de zorgen niet oplost, dan pik je ze ook weer op als je terugreist. De rugzak zal weer gedragen worden. De plek die je verlaten had, zal namelijk precies hetzelfde zijn als je terugkomt.

Als jij je niet happy voelt, dan kan je naar het paradijs op aarde gaan en je ook daar niet gelukkig voelen. Het zal waarschijnlijk wel een warmer gevoel geven, maar het is een tijdelijk geluk. Een geluk van buitenaf wat je telkens zal moeten blijven zoeken op andere plaatsen of in andere mensen.

Jij bent je eigen wereld. Jij bent jouw eigen plaats. Zolang jij niet geluk van binnen ervaart en maar blijft vechten tegen het leven en tegen jouw gevoel, dan kan je reizen zoveel je wilt, maar het diepe geluk zal je nooit ervaren.

Het geluk ligt ook gewoon om de hoek. Je hoeft het alleen maar te zien.

Iris

Zo is het leven

Soms gebeurt er in ons leven iets wat niet fijn is. Je kan je hierdoor erg verdrietig voelen. Het raakt jou.. Je beseft dat dit jou ook kan overkomen. Wat was het deze keer dichtbij. Je voelt verdriet, pijn, angst.
Je wilt niet dat dit jou raakt. Je wilt niet stilstaan bij deze gevoelens. Je wilt sterk zijn. Je vindt jezelf maar stom dat jij je zo laat meeslepen door die gevoelens en je zet een knopje om.

Zo is het leven” roep je dan maar lachend.

Je ontkent je eigen gevoelens en je zegt wat je denkt dat iedereen wilt horen. Geen gezeik en gewoon doorgaan. Aan al die gevoelens heb je toch niks… Dus weg ermee!

Maar iets gaat niet weg als je alleen zegt dat het weg moet gaan. Dat is wishfull thinking, of new age denken. Het is jezelf iets wijsmaken.

Het is hetzelfde als boeken lezen over jezelf helen, maar met alleen lezen gebeurt er weinig. Het is hetzelfde als zeggen dat je stopt met roken, maar met woorden uitspreken gebeurt er niks. Het is hetzelfde als twee keer per week naar yoga gaan, je voelt je relaxter. Je bent gezond bezig, maar dat gevoel is niet wat je wilt ervaren diep van binnen.

Je kan iedere dag bidden tot God of Allah of Boedha. Je kan vragen of vergiffenis, om meer geluk of gezondheid. Je bent dan heel religieus bezig, maar je legt de hoop op jouw geluk bij iemand anders neer.

Zie je het patroon? Je wijst jezelf af door iets niet te mogen voelen van jezelf of omdat anderen vinden dat je je niet moet aanstellen. Of je vindt van jezelf dat je er niet te lang bij stil moet blijven staan. Je stopt de pijn en het verdriet maar weg en roept lachend dat het niet anders is en dat het heus wel weer goed komt. Shit happends, that’s life!

Vervolgens ga je vrolijk verder, met dat gevoel IN jou. Je neemt als het ware genoegen met dat gevoel. Je neemt genoegen met positief denken, je neemt genoegen met het gevoel dat je voor een dubbeltje bent geboren en nooit een kwartje zal worden. Met dit alles lijkt het alsof je het positief bekijkt, maar het enige wat je doet is je gevoel wegstoppen.

Je zet jezelf eerder in een slachtofferrol en dit kan weer lijden tot hele negatieve gedachtes.

Je kan woorden zeggen, je kan woorden denken en hoe mooi de woorden ook zijn, jouw gevoel kan zoveel anders zijn. Iemand kan tegen jou praten en je kan je zo binden, maar woorden zijn woorden. Je kan ook naast iemand zitten en elkaar voelen… zonder woorden…

Juist dat is het verschil. De weg is naar jezelf toe, niet al die omleidingen buiten jou om.

Iris

 

You make me feel…

Als je net een nieuwe auto hebt gekocht dan kan je blij zijn en trots. Maar dat blije en trotse gevoel krijg jij niet van die auto. De auto is een voorwerp en voorwerpen hebben geen emotie of gevoel. Ze kunnen jou dit dus ook niet geven.

Als dezelfde auto na drie weken al kapot is, dan kan je je verdrietig voelen. Maar weer geeft die auto jou geen verdriet, want het is een voorwerp. Lees meer