Wat is nou ZELFLIEFDE

Voor de zoveelste keer hoor je dan weer dat “het” gaat om van jezelf te houden. Voor de zoveelste keer denk je dan: “Maar dat doe ik toch? Ik vind mezelf toch leuk?”

Alles gaat erover dat je van jezelf gaat houden

Ik was na een tijdje totaal klaar met die zin! Ik hield van mezelf, ik deed wat ik wilde. Dat was toch zelfliefde? Waarom verloor ik mij dan toch in een ander?

Tot ik erachter kwam dat dat voor mij geen zelfliefde was. Iedere situatie kan ook weer een andere vorm van zelfliefde zijn.

Zelfliefde is niet iets wat je doet om zo van jouw problemen af te komen. “Als ik nu genoeg van mezelf houd, dan komt de man van mijn dromen ook vanzelf naar mij toe”.

Het enige wat je hiermee doet is jezelf een worst voorhouden en nooit tot zelfliefde toekomen, omdat de worst voor jou blijft bungelen. Je gaat de “strategie” van zelfliefde gebruiken, om van jouw probleem af te komen. Hiermee richt jij je weer op iets buiten jou, en niet naar binnen toe. Daar waar die liefde zit.

Het echte houden van jezelf is niet een fijn gevoel dat jij jezelf waardig voelt. Zelfliefde is het besef dat je waardevol bent zoals je bent. Of jij jezelf nu fijn voelt of diep ongelukkig. Het maakt niet uit. Zolang jij het besef hebt, diep van binnen, dat jij er ook mag zijn met jouw verdriet, angsten, stress, vreugde, genot en alles meer, dan hou je van jezelf.

Houden van jezelf kan je alleen als je leert door op te houden met jezelf af te wijzen.

Wil je hiermee aan de slag gaan? Ik kan je hierin begeleiden. Vraag naar de mogelijkheden.
Stuur mij dan een pb of een mail naar iris@mooimens.info

Geloven in…

We geloven allemaal ergens in. Als je in een katholiek gezin bent geboren dan geloof je in God en Jezus.
Ben je in een moslims gezin geboren dan is het Allah die aanbeden wordt.
Ben je opeens het spirituele pad gaan bewandelen dan komt Boeddha in beeld (meestal ook in de vorm van een beeldje). Zo kan ik nog wel even doorgaan.

Als ons leven goed verloopt dan loopt het geloof een beetje naast ons. We bedanken degene die we aanbidden door te bidden. Maar ow jee als er iets gebeurd. Dan wordt ons geloof op de proef gesteld. “Waarom doe je ons dit aan God?”. Je gaat twijfelen. Als er echt “iets” bestond, dan was jou dit nooit overkomen. Lees meer

Hoe vertel je iemand dat het leven dat je leefde…

Wat is dat moeilijk hè om afstand te nemen van degene waar je toch een hele mooie tijd mee hebt gehad. Vaak wordt het ook nooit gezegd dat het over is. Meestal kom je tot een punt dat je merkt dat het over is, zonder woorden.

Het is van te voren nooit gepland dat het zo zal lopen. Je had samen een andere verwachting. Waarschijnlijk om gewoon een mooi gezinnetje te zijn met leuke vrienden en fijne familie. Toch kan er iets veranderen. Dat kan veel zijn, en wat de reden ook is maakt eigenlijk niet uit. Maar dan? Soms denk je dat het je nooit zal lukken. Hoe vertel je iemand dat het leven dat je leefde en de liefde die je voelde binnenkort verdwijnt? Marco heeft er ooit al een liedje over gezongen. Je wilt ook niet zomaar “opgeven”. Je denkt vaak dat het niet zal lukken om los te komen. De pijn zal ondragelijk zijn of je bent bang de ander pijn te doen. En dit is meestal het punt dat je blijft zitten waar je zit. Het is echter helemaal niet erg om pijn te hebben. Dat hoort erbij. Laat de pijn ook gewoon toe.

Twee halve mensen werden één en als die met elkaar vergroeien dan is loskomen niet zomaar geklaard. Ik zie het als twee bomen waarvan de takken in elkaar gegroeid zijn. Loskomen is pijnlijk. Takken buigen niet zomaar. Takje voor takje losmaken is ook zo lastig. Het zal nog pijnlijker zijn.‘

Maar hoe komt het toch dat het zo lastig is?
Vaak wil je de ander geen verdriet doen. Je hebt misschien zelf al eens ervaren hoe het voelt om weer alleen te staan en dat wil je eigenlijk niet voor de ander.
Je houdt heel veel van je partner. Natuurlijk doe je dat. Anders was je nooit samengekomen, echter kan jezelf soms zo’n noodzaak hebben om zelf te groeien dat je meer van jezelf gaat houden dan van je partner. En dat is heel mooi, echter pas je dan negen van de tien keer niet meer bij elkaar.

Je droom… Je eigen bedrijf, je eigen huis. Je hebt het allemaal dankzij jouw partner. Althans je hebt het samen met je partner. Als je afscheid neemt van jouw partner dan valt jouw droom ook in duigen.
Zijn of haar ouders zijn ook een soort vader en moeder van jou geworden en andersom. Hoe kun je die “pap en mam” gedag zeggen?
Je hebt samen een kind of kinderen. Koste wat kost moet je bij elkaar blijven om die geen “verdriet” te doen.
De ander is een heel mooi mens met het hart op de goede plaats. Je gaat weer terug naar het verleden. Vastgrijpend aan hoe het toen was.
Levens vergroeien. We zien dit vaak als houden van. Toch is vergroeien heel pijnlijk. Je hebt zelf geen bewegingsruimte meer. Maar wat als je vast lijkt te zitten? En wat als je los wilt komen?

Vaak is het lastig omdat ons ego roept van de hoogste toren. Hoor je hem wel eens roepen?
Zie je wel dat je een mislukkeling bent. Het lukt je weer niet om liefde te hebben.
Wat een egoïst ben je toch dat je voor je eigen geluk gaat.
Denk je nu echt dat je het beter gaat krijgen?
Je partner zal de pijn niet kunnen verdragen. Dat doe je hem/haar toch niet aan! Je bent waardeloos!
Je bent echt minder dan je broer of zus, die hebben het perfecte gezinnetje. Waarom lukt jou dat nu niet?
Wat ben je toch raar… Heb je alles en nu wil je wat anders.
Je hebt zo beloofd om bij jouw partner te blijven en nu wil je gaan. Wat ben je een slecht mens.

Vaak luister je daarom naar je ego. Je wilt niet die egoïst zijn of die zwakkeling of die mislukkeling. Vaak ga je zelfs in therapie omdat je denkt dat jij de “schuldige” bent. Je wilt jezelf “beter maken” zodat je weer past in wat was gepland of in “zoals het had moeten zijn”. Je relatie is waarschijnlijk ook heel veilig. Je weet wat je hebt en waar je aan toe bent. Ook dat is lastig om los te laten. Iets anders of echt alleen zijn is gewoon ook spannend en onzeker. Toch is niks zeker in het leven.
Je kent je partner door en door en je weet waar je aan toe bent. Dat is best fijn. Althans vaak denk je dat, maar is dat ook zo als je alleen maar goede “zakenpartners” bent en het huishouden draaiend houdt? Ben je ook emotioneel met elkaar verbonden. Weet je wat er echt in jouw partner speelt? Praat je met elkaar over gevoelens en niet alleen wat je de komende week gaat koken en wie de kinderen naar sporten brengt? Weet jouw partner jouw diepste geheim of verzwijg je iets? Ben je misschien de relatie al ingestapt en had je iets verzwegen omdat je dacht dat het niet nodig was om te delen? Uit angst dat de ander jou niet leuk genoeg zou vinden of uit angst de ander te verliezen…

Weet je nog wel wie jezelf bent of ben je helemaal opgegaan in je relatie? Heb je dingen gelaten omdat jouw partner dat wilde? Misschien deed je het uit liefde voor je partner, maar een deel van jezelf amputeren is niet echt zelfliefde. Geef je graag omdat je dan ook iets terug krijgt of geef je gewoon graag uit pure liefde? Laat je de ander maar omdat je dan ook een stuk vrijheid krijgt of voelt het gewoon fijn om elkaar vrijheid te geven?

Vaak zit je zo verstrengeld in een relatie dat je er niet eens uit durft te stappen ook al zou je het diep van binnen willen. Toch is dit allemaal je ego die roept. Weet je dat jouw ego van twee walletjes eet? Want stel nu voor dat je in je relatie blijft en je je op een dag daar niet zo lekker in voelt, dan zet jouw ego even een andere hoed op. Dan ben je opeens een zwakkeling omdat je niet voor jezelf kiest. Dan ben je opeens een loser omdat je maar doet wat je partner zegt. Dan ben je een waardeloze zoon of dochter omdat je je eigen ouders niet vaak ziet. Dan ben je een sukkel omdat je niet voor je eigen geluk gaat.

Dus neem dat ego met een korreltje zout. Hij is alleen maar bang om alleen te staan. Je ego wilt die liefde en waardering krijgen van anderen en zal er alles aan doen om dat ook zo te behouden.
Het enige wat je kan doen is je ego die pet afnemen. Hij hoeft geen politieagent te zijn want jij mag zelf je eigen regels en wetten bepalen. Ga niet in opstand tegen de politieagent. Als de politieagent zegt dat je zwak of egoïstisch bent dan laat hem maar praten. Als jij jezelf in bedwang moet houden, dan komt er een uitspatting. Juist dan wordt alles erger gemaakt.
Ga niet in discussie met je ego. Je verliest. Je kan verhalen blijven verzinnen waarom je wel gelijk hebt, maar al die tijd staat jouw ego nog steeds toe te kijken en lacht zichzelf dood.
Ga niet mee in het spel van de regels. Je verliest jezelf en je gaat in die slachtofferrol zitten. Je geeft de politieagent gelijk. Je bent een klootzak, zwakkeling, egoïst enz.

Ontsla je ego. Ontsla die politieagent. Hij mag medeburger worden maar hij heeft geen recht om jouw leven te willen bepalen. Je mag je gevoel volgen. Je mag bij jezelf blijven. Zo ontneem je hem het recht om regels op te stellen. Je hoeft jezelf nooit in de steek te laten. Waar het om gaat is dat je jezelf nooit meer bewust doet afwijzen. Dan zal je uiteindelijk jezelf terugvinden en zal je het leven kunnen hebben wat jouw werkelijkheid is en niet jouw schijnwerkelijkheid.

Als jouw ziel roept, dan mag je gaan luisteren.