Ego – Het hoort bij jou, maar je bent het niet

Mensen die spiritueel bezig zijn, vinden het woord ego vaak niet kunnen. Er wordt vaak geleerd dat je ego niet mag hebben. Toch is ego niks anders als een stuk van jezelf waar je niet tegen hoeft te vechten. Het hoeft alleen niet aan het stuur te zitten.

Ego is niks minder dan jouw aangeleerd zelfbeeld. Ego is behoeftig en dat is niet gek. Je ego begin je te ontwikkelen als je baby bent en baby’s zijn nu eenmaal niet zelfstandig. Ze zijn afhankelijk van de verzorgers. Worden ze niet verzorgd dan gaan ze dood. Je leert dus al gelijk dat je liefde en aandacht nodig hebt van anderen om te kunnen leven. Het beeld dat je niet goed genoeg bent wordt zo geboren. Dat is een negatief geloof over jezelf en juist dat geloof probeer je heel je leven niet te voelen en te ervaren. Echter is dit dus niet wie je echt bent. Het is een BEELD over jezelf. Een geloof.

Herken je dit niet zo, dan blijf je liefde en genegenheid daardoor je hele leven zoeken bij anderen. Niet bij jezelf want dat heb je niet geleerd. Uiteraard is een liefdesrelatie het toppunt van liefde ontvangen. Vandaar ook dat liefde vinden altijd iets is wat wij mensen doen en als we het dan eenmaal hebben gevonden dan hoeven niet meer te kijken naar onszelf.

Ego is behoeftig. Daarom ervaren we ook vaak het gevoel van “ik-kan-niet-zonder-jou” als we een partner hebben. Maar dit is het behoeftig ego vanuit onze kindertijd. Het kind kan niet zonder opvoeder, jij als volwassene kan zeer zeker zonder jouw partner. Het zit alleen zo ingeprent in ons zelfbeeld dat we dit ook ervaren als we volwassen zijn.

Ego stelt graag de liefde veilig uit angst voor verlating. Een goede relatie is vaak niks anders dan elkaars pijnlijke gevoelens van afhankelijkheid en verlatingsangst te bedekken. Je kent elkaar door en door en je weet op een gegeven moment wat jouw partner fijn vindt om te horen en jouw partner weet wat jij fijn vindt om te ontvangen. Je blijft in die comfortzone. Geen rare dingen, lekker stabiel. Vaak zeg je iets te doen voor de ander vanuit liefde, maar is het eigenlijk niks anders dan dat je het doet uit angst voor verlating.

Je gaat liefde achter muren zetten. Jij bedekt de verlatingsangst van jouw partner en andersom. Zo maak je elkaar onbewust afhankelijk. Het wordt gezien als geven en nemen vanuit liefde. Dat voelt zo omdat het een soort van eenheid vormt. En jij stelt met jouw afhankelijkheid jouw partner precies genoeg gerust om zich fijn te voelen. En omdat jouw partner afhankelijk is van jou, voelt het voor jou ook veilig. Zo kom je in die fijne relatie waar niet meer wordt gedacht aan die angst voor verlating. Het is in balans.

Jij geeft iets en zo heeft de ander het idee dat jij hem/haar niet in de steek laat. Tevens is het voor jou een bevestiging dat de relatie goed is als de ander iets opgeeft van zichzelf. Liefde zonder garantie en zonder veiligheid voelt nu ook eenmaal onveilig als je luistert naar jouw ego. Je hebt dan eenmaal die behoefte aan die geruststelling.

Deze relatie kan genoeg liefde bevatten om te kunnen genieten. Daar niet van. Zolang die balans goed in evenwicht blijft is er niks aan de hand. Maar zodra je merkt dat die balans wegvalt, dan komen de pijnlijke emoties. Dan ervaar je die diepe verlatingsangst. Dit balletje kan dan heel snel gaan rollen… En dan wel de afgrond in…

Daarom verzwijg je ook liever iets voor jouw partner als je weet dat je daardoor verlaten kan worden. Voor jezelf noem je het “rekening houden” met de ander. De ander behoeden van een pijnlijk gevoel. Maar je doet het voor jezelf.
Misschien kijk je wel weg als je merkt dat jouw partner wat meer afwezig is in de relatie. Je wilt het liever niet weten waar hij/zij is met de gedachtes uit angst voor verlating.
En zo geef je jezelf op voor de veiligheid van de relatie. Je houdt elkaar klein en je kan niet groeien. De relatie staat op nummer één. Een relatie die bestaat in een soort droomwereld.

Je houdt je aan de spelregels zoals ze zijn geleerd.
De relatie begint ook altijd met de verwachting dat die voor altijd moet zijn. Je weet uit het verleden dat dat niet waar hoeft te zijn, maar bij deze nieuwe liefde ga je weer uit van “tot-de-dood-ons-scheidt”. Je ontkent hiermee de werkelijkheid want alles verandert. Het ontkennen van de werkelijkheid is het begin van het lijden.

Als je nog heel erg vasthoudt aan je ego, dan vindt je dit ook heel normaal. Pas als je steeds meer bewust wordt van jezelf, zal je jezelf gaan zien als een uniek iemand die in vrijheid alles kan delen en ervaren.

Je bent je ego niet, maar je hebt het. Je mag het voelen, maar je hoeft er niet naar te luisteren. Dat niet fijne gevoel van alleen zijn, van verlating en gemis, daar hoef je niks mee te doen. Je hoeft het niet te blijven bedekken door liefde en erkenning van anderen. Zie het als jouw ego zonder oordeel over jouw ego. Je hoeft er niet tegen te vechten. Juist dan ga je in contact staan met jezelf. Je blijft bij jezelf stilstaan en laat al die gevoelens door jou heengaan. Angsten zijn emoties en emoties zijn alleen maar een hulpmiddel op het mooie pad van bewustzijn. Zo kom je in contact met je eigen mooie ik en zal je een reis gaan maken van behoeftigheid naar overvloed. Je geeft en neemt dan niet meer om je angst te bedekken, maar omdat je de liefde voelt stromen voor jezelf en zo ook voor de ander.

Iris ❤

Advertenties

333

Vandaag is het een hele mooie dag.
3 maart 2019
Vandaag komt er 3 keer het getal 3 in deze datum voor, Namelijk 3-3 en 2+0+1+9 is ook 3.
Het is een mooie dag om jezelf te gaan zien!

Afgelopen week lag ik ‘s nachts wakker en ik “zag” iets gebeuren. Ik merkte dat velen niet meer willen luisteren naar die innerlijke stem. Het voelde alsof alles teveel is geweest. “nu even niet” is wat ik hoorde. Ook wel de andere kant opkijken en zo doen alsof je het niet ziet, terwijl je het wel van binnen voelt.

Dit zorgt voor onrust. Je kan snel geïrriteerd raken en boos worden. Geen zin hebben om iets te doen. Vaak voel je dan sombere gevoelens waar je maar niet uit lijkt te komen. Hierdoor ga je weer veel op je telefoon kijken. Contact zoeken met anderen. Kijken naar de buitenwereld wat iedereen doet, maar niet naar jezelf kijken. Je grijpt naar de liefde van je partner. Je laat je toedekken door de warmte van je vrienden.

Eigen gevoelens worden weggeduwd. Je kan dus weer vervallen in het oude vertrouwde, waar alles als veilig wordt ervaren. Je kan meer beginnen te drinken, meer gaan roken, meer op social media zitten. Je kan weer teruggetrokken worden in angst. Alles om maar niet te hoeven voelen. Alles om het maar “gemakkelijk” te hebben. Geloof me, ik zakte ook terug. Wat wilde ik weer graag dat makkelijke ervaren van een veilige relatie, en van veel vrienden om mij heen.

Ik zag het gebeuren.Het onderdrukken van gevoelens, het vluchten… Dit is het begin van die vicieuze cirkel. Als je erin stapt, dan kom je op een gegeven moment weer op hetzelfde punt uit. Het punt van veel ellende en innerlijke strijd. Je probeert iets fijner te laten voelen, Als jij deze onrust nu ook ervaart en je bent aan het vluchten… Stop er dan eens mee. Je kan dit blijven doen en je kan blijven uitstellen om jezelf lief te gaan hebben, maar je zal de lessen blijven krijgen met alle ellende van dien.

Herken deze onrust als innerlijke strijd tegen jezelf. Je bent het waard om te gaan luisteren naar die innerlijke stem. Weet je niet hoe? Zoek dan hulp. Alleen door te delen zal jij jezelf gaan helen. Zoek iemand die bij jou past. Mannen hebben vaker een taboe om hulp te zoeken, maar er zijn ook mannelijke coaches die hetzelfde hebben meegemaakt en heel goed hierin kunnen begeleiden.

Gooi het bijltje er niet bij neer. Het zal voor even rust geven, maar de onrust is daardoor niet weg. Ook ik kan hierin begeleiding geven als je daar behoefte aan hebt. Blijf geloven in jezelf!

Iris

Zo is het leven

Soms gebeurt er in ons leven iets wat niet fijn is. Je kan je hierdoor erg verdrietig voelen. Het raakt jou.. Je beseft dat dit jou ook kan overkomen. Wat was het deze keer dichtbij. Je voelt verdriet, pijn, angst.
Je wilt niet dat dit jou raakt. Je wilt niet stilstaan bij deze gevoelens. Je wilt sterk zijn. Je vindt jezelf maar stom dat jij je zo laat meeslepen door die gevoelens en je zet een knopje om.

Zo is het leven” roep je dan maar lachend.

Je ontkent je eigen gevoelens en je zegt wat je denkt dat iedereen wilt horen. Geen gezeik en gewoon doorgaan. Aan al die gevoelens heb je toch niks… Dus weg ermee!

Maar iets gaat niet weg als je alleen zegt dat het weg moet gaan. Dat is wishfull thinking, of new age denken. Het is jezelf iets wijsmaken.

Het is hetzelfde als boeken lezen over jezelf helen, maar met alleen lezen gebeurt er weinig. Het is hetzelfde als zeggen dat je stopt met roken, maar met woorden uitspreken gebeurt er niks. Het is hetzelfde als twee keer per week naar yoga gaan, je voelt je relaxter. Je bent gezond bezig, maar dat gevoel is niet wat je wilt ervaren diep van binnen.

Je kan iedere dag bidden tot God of Allah of Boedha. Je kan vragen of vergiffenis, om meer geluk of gezondheid. Je bent dan heel religieus bezig, maar je legt de hoop op jouw geluk bij iemand anders neer.

Zie je het patroon? Je wijst jezelf af door iets niet te mogen voelen van jezelf of omdat anderen vinden dat je je niet moet aanstellen. Of je vindt van jezelf dat je er niet te lang bij stil moet blijven staan. Je stopt de pijn en het verdriet maar weg en roept lachend dat het niet anders is en dat het heus wel weer goed komt. Shit happends, that’s life!

Vervolgens ga je vrolijk verder, met dat gevoel IN jou. Je neemt als het ware genoegen met dat gevoel. Je neemt genoegen met positief denken, je neemt genoegen met het gevoel dat je voor een dubbeltje bent geboren en nooit een kwartje zal worden. Met dit alles lijkt het alsof je het positief bekijkt, maar het enige wat je doet is je gevoel wegstoppen.

Je zet jezelf eerder in een slachtofferrol en dit kan weer lijden tot hele negatieve gedachtes.

Je kan woorden zeggen, je kan woorden denken en hoe mooi de woorden ook zijn, jouw gevoel kan zoveel anders zijn. Iemand kan tegen jou praten en je kan je zo binden, maar woorden zijn woorden. Je kan ook naast iemand zitten en elkaar voelen… zonder woorden…

Juist dat is het verschil. De weg is naar jezelf toe, niet al die omleidingen buiten jou om.

Iris

 

Groeipijnen

Groeipijnen

Help me mama! Help me”
Naast mij ligt mijn zoontje. Hij kronkelt van de pijn. Hij huilt, nog half slapend. Stoppen met huilen kan hij niet en het enige wat ik kan doen is er voor hem zijn.

Groeipijn! De eerste keer dat hij hier last van had brak ik. Ik wist niet wat er aan de hand was. Hij was nog te klein om uit te kunnen leggen wat hij voelde en waar hij het voelde. Ik voelde mij machteloos. Lees meer