Hoe vertel je iemand dat het leven dat je leefde…

Wat is dat moeilijk hè om afstand te nemen van degene waar je toch een hele mooie tijd mee hebt gehad. Vaak wordt het ook nooit gezegd dat het over is. Meestal kom je tot een punt dat je merkt dat het over is, zonder woorden.

Het is van te voren nooit gepland dat het zo zal lopen. Je had samen een andere verwachting. Waarschijnlijk om gewoon een mooi gezinnetje te zijn met leuke vrienden en fijne familie. Toch kan er iets veranderen. Dat kan veel zijn, en wat de reden ook is maakt eigenlijk niet uit. Maar dan? Soms denk je dat het je nooit zal lukken. Hoe vertel je iemand dat het leven dat je leefde en de liefde die je voelde binnenkort verdwijnt? Marco heeft er ooit al een liedje over gezongen. Je wilt ook niet zomaar “opgeven”. Je denkt vaak dat het niet zal lukken om los te komen. De pijn zal ondragelijk zijn of je bent bang de ander pijn te doen. En dit is meestal het punt dat je blijft zitten waar je zit. Het is echter helemaal niet erg om pijn te hebben. Dat hoort erbij. Laat de pijn ook gewoon toe.

Twee halve mensen werden één en als die met elkaar vergroeien dan is loskomen niet zomaar geklaard. Ik zie het als twee bomen waarvan de takken in elkaar gegroeid zijn. Loskomen is pijnlijk. Takken buigen niet zomaar. Takje voor takje losmaken is ook zo lastig. Het zal nog pijnlijker zijn.‘

Maar hoe komt het toch dat het zo lastig is?
Vaak wil je de ander geen verdriet doen. Je hebt misschien zelf al eens ervaren hoe het voelt om weer alleen te staan en dat wil je eigenlijk niet voor de ander.
Je houdt heel veel van je partner. Natuurlijk doe je dat. Anders was je nooit samengekomen, echter kan jezelf soms zo’n noodzaak hebben om zelf te groeien dat je meer van jezelf gaat houden dan van je partner. En dat is heel mooi, echter pas je dan negen van de tien keer niet meer bij elkaar.

Je droom… Je eigen bedrijf, je eigen huis. Je hebt het allemaal dankzij jouw partner. Althans je hebt het samen met je partner. Als je afscheid neemt van jouw partner dan valt jouw droom ook in duigen.
Zijn of haar ouders zijn ook een soort vader en moeder van jou geworden en andersom. Hoe kun je die “pap en mam” gedag zeggen?
Je hebt samen een kind of kinderen. Koste wat kost moet je bij elkaar blijven om die geen “verdriet” te doen.
De ander is een heel mooi mens met het hart op de goede plaats. Je gaat weer terug naar het verleden. Vastgrijpend aan hoe het toen was.
Levens vergroeien. We zien dit vaak als houden van. Toch is vergroeien heel pijnlijk. Je hebt zelf geen bewegingsruimte meer. Maar wat als je vast lijkt te zitten? En wat als je los wilt komen?

Vaak is het lastig omdat ons ego roept van de hoogste toren. Hoor je hem wel eens roepen?
Zie je wel dat je een mislukkeling bent. Het lukt je weer niet om liefde te hebben.
Wat een egoïst ben je toch dat je voor je eigen geluk gaat.
Denk je nu echt dat je het beter gaat krijgen?
Je partner zal de pijn niet kunnen verdragen. Dat doe je hem/haar toch niet aan! Je bent waardeloos!
Je bent echt minder dan je broer of zus, die hebben het perfecte gezinnetje. Waarom lukt jou dat nu niet?
Wat ben je toch raar… Heb je alles en nu wil je wat anders.
Je hebt zo beloofd om bij jouw partner te blijven en nu wil je gaan. Wat ben je een slecht mens.

Vaak luister je daarom naar je ego. Je wilt niet die egoïst zijn of die zwakkeling of die mislukkeling. Vaak ga je zelfs in therapie omdat je denkt dat jij de “schuldige” bent. Je wilt jezelf “beter maken” zodat je weer past in wat was gepland of in “zoals het had moeten zijn”. Je relatie is waarschijnlijk ook heel veilig. Je weet wat je hebt en waar je aan toe bent. Ook dat is lastig om los te laten. Iets anders of echt alleen zijn is gewoon ook spannend en onzeker. Toch is niks zeker in het leven.
Je kent je partner door en door en je weet waar je aan toe bent. Dat is best fijn. Althans vaak denk je dat, maar is dat ook zo als je alleen maar goede “zakenpartners” bent en het huishouden draaiend houdt? Ben je ook emotioneel met elkaar verbonden. Weet je wat er echt in jouw partner speelt? Praat je met elkaar over gevoelens en niet alleen wat je de komende week gaat koken en wie de kinderen naar sporten brengt? Weet jouw partner jouw diepste geheim of verzwijg je iets? Ben je misschien de relatie al ingestapt en had je iets verzwegen omdat je dacht dat het niet nodig was om te delen? Uit angst dat de ander jou niet leuk genoeg zou vinden of uit angst de ander te verliezen…

Weet je nog wel wie jezelf bent of ben je helemaal opgegaan in je relatie? Heb je dingen gelaten omdat jouw partner dat wilde? Misschien deed je het uit liefde voor je partner, maar een deel van jezelf amputeren is niet echt zelfliefde. Geef je graag omdat je dan ook iets terug krijgt of geef je gewoon graag uit pure liefde? Laat je de ander maar omdat je dan ook een stuk vrijheid krijgt of voelt het gewoon fijn om elkaar vrijheid te geven?

Vaak zit je zo verstrengeld in een relatie dat je er niet eens uit durft te stappen ook al zou je het diep van binnen willen. Toch is dit allemaal je ego die roept. Weet je dat jouw ego van twee walletjes eet? Want stel nu voor dat je in je relatie blijft en je je op een dag daar niet zo lekker in voelt, dan zet jouw ego even een andere hoed op. Dan ben je opeens een zwakkeling omdat je niet voor jezelf kiest. Dan ben je opeens een loser omdat je maar doet wat je partner zegt. Dan ben je een waardeloze zoon of dochter omdat je je eigen ouders niet vaak ziet. Dan ben je een sukkel omdat je niet voor je eigen geluk gaat.

Dus neem dat ego met een korreltje zout. Hij is alleen maar bang om alleen te staan. Je ego wilt die liefde en waardering krijgen van anderen en zal er alles aan doen om dat ook zo te behouden.
Het enige wat je kan doen is je ego die pet afnemen. Hij hoeft geen politieagent te zijn want jij mag zelf je eigen regels en wetten bepalen. Ga niet in opstand tegen de politieagent. Als de politieagent zegt dat je zwak of egoïstisch bent dan laat hem maar praten. Als jij jezelf in bedwang moet houden, dan komt er een uitspatting. Juist dan wordt alles erger gemaakt.
Ga niet in discussie met je ego. Je verliest. Je kan verhalen blijven verzinnen waarom je wel gelijk hebt, maar al die tijd staat jouw ego nog steeds toe te kijken en lacht zichzelf dood.
Ga niet mee in het spel van de regels. Je verliest jezelf en je gaat in die slachtofferrol zitten. Je geeft de politieagent gelijk. Je bent een klootzak, zwakkeling, egoïst enz.

Ontsla je ego. Ontsla die politieagent. Hij mag medeburger worden maar hij heeft geen recht om jouw leven te willen bepalen. Je mag je gevoel volgen. Je mag bij jezelf blijven. Zo ontneem je hem het recht om regels op te stellen. Je hoeft jezelf nooit in de steek te laten. Waar het om gaat is dat je jezelf nooit meer bewust doet afwijzen. Dan zal je uiteindelijk jezelf terugvinden en zal je het leven kunnen hebben wat jouw werkelijkheid is en niet jouw schijnwerkelijkheid.

Als jouw ziel roept, dan mag je gaan luisteren.

Advertenties

Het zit tussen je oren

Gevoel zit tussen je oren. Die uitdrukking ken je zeker wel. Maar tussen je oren voel je niks als alleen maar pijn als je hoofdpijn hebt. Jouw gevoel is dat “onderbuik” gevoel. En gevoel voel je in je maag en in je keel. Je hoofd geeft alleen de seintjes af wat je mag voelen en ervaren.

Vaak stapel je gevoelens op in je lichaam. Je laat ze er niet uit. Je kan ze bijvoorbeeld met niemand delen of je wilt niemand tot last zijn. Toch moeten je gevoelens ook je lichaam verlaten, anders krijg je blokkades. Lees meer

Een ontmoeting op zielsniveua

“Goedemorgen” ziet Mirthe opeens op haar telefoon staan. “Jij wilt mij zeker leren kennen omdat ik de vriend ben van Mike of niet?” Goedemorgen? Wie was dit denkt Mirthe bij zichzelf? Ze kent degene niet die ze nu op haar messenger ziet staan. Ze gaat even kijken wie het is. Tot haar verbazing is het een vriend van haar ex-vriendje. Wat moet die nu? En waarom leren kennen? Wat had ze gemist? Toch reageert ze beleefd en tot haar verbazing kwam ze erachter dat ze gisteren per ongeluk op het knopje “toevoegen” had geklikt i.p.v. gewoon te swipen.
Mirthe bood haar excuses aan en wilde het er verder bij laten. Mike was haar vriendje niet meer, dus om nu vrienden te worden met een goede vriend van Mike dat was wel raar.
Mike had niet genoeg gevoelens voor haar gehad. Dus ze hoefde ook geen contact met Jeroen, de vriend van Mike. Jeroen dacht er anders over. Hij wist blijkbaar helemaal niet dat het over was met Mike. Hij vond het wel gezellig. Och, dacht Mirthe, ik heb verder ook niet veel te doen. En zo kwam het dat het een gezellige chat werd. Al snel kwam Mirthe erachter dat ze veel gemeen hadden. Het was niet alleen gezellig, er was ook nog eens een enorme klik.

De dagen gingen voorbij en opeens zat Mirte uren te chatten. Iedere vrije minuut was opeens voor de telefoon waar Jeroen aan de andere kant zat. En toch zat Mirthe iets niet lekker. Jeroen was getrouwd. Ze maakte kenbaar dat ze het heel fijn vond, maar dat ze toch minder op de chat zou zijn. En daar ging het al fout. Het lukte gewoon niet. De aantrekkingskracht was zo groot dat ze geen afstand konden nemen. Och ja, het is gewoon gezellig zeiden ze tegen elkaar.

En hoe beter ze elkaar leerde kennen, des te meer kwam er toch een ander gevoel omhoog. Het gevoel om elkaar te zien. Wie zit er nu echt aan de andere kant van die telefoon? Dat was het eerste verlangen. En natuurlijk was het voor Jeroen niet makkelijk om iets af te spreken. Hij kon niet zomaar even zeggen dat hij Mirthe ging leren kennen. En Mirthe had maar 1x per 2 weken ”vrij”. Dan is haar zoontje weg. Toch kwam er een moment dat het kon. Mirthe vond het wel leuk. Het was gewoon iemand leren kennen waar het goed mee klikte. En daar stond hij. Hij was niet de man die ze zou aanklikken op Tinder, maar hij was wel de man bij wie ze zich gelijk op haar gemak voelde. Een man die ze niet in de ogen durfde te kijken omdat ze nu al wist dat ze zichzelf ging verliezen. Ze wilde hem aanraken, ze wilde tegen hem aankruipen. Jezus, wat was dit voor een gevoel?
Lang konden ze in ieder geval niet zitten. Hij was op doorreis. Dus al snel moest het afscheid komen. En daar begon het eerste gevecht tegen het woord “moeten”. Want ze wilde niet weg. Ze wilde blijven zitten. Ze wilde voelen wat ze voelde. En dat kon helaas niet. Dus ze namen afscheid. Haar voeten liepen weg, maar haar ziel rende terug. En toen was het duidelijk. Dit kon niet.

Ondanks het weten dat dit eigenlijk niet “goed” was, ging het appen door. Mirthes telefoon bleef haar grootste afleiding. Ze zaten soms uren achter elkaar door te appen. Ze vroeg zich wel eens af of hij wel echt getrouwd was. Hij had namelijk heel veel tijd om met haar door te brengen. Toch was die vraag niet belangrijk. Ze vond het allang fijn dat hij “er was”. Maar haar verlangen werd steeds groter. Het verlangen om hem te zien. Ze wilde hem strelen, hem liefkozen. Ze wilde hem vastpakken en nooit meer los laten. Ze wilde weten of hun lippen zouden samensmelten. Ze wilde zijn stem horen. Ze wilde alles wat niet kon. Hij bleef op veilige afstand. Hij bleef eerlijk. Hij zei heel vaak dat hij van zijn vrouw hield, maar Mirthe geloofde het niet. Hoe kan iemand nu zoveel tijd met haar doorbrengen en dit voelen en van zijn vrouw houden? Dat klopt toch niet?
Deze gedachtes speelde heel erg omdat Mirthe in een soortgelijke situatie had gezeten. Ze wist ook hoe het was om iemand anders leuk te vinden. Iemand anders dan degene die je partner is.
Mirthe voelde zich net zo’n blije puppy. Eentje die kwispelend naar de deur rende als ze het baasje hoorde aankomen, maar dat de deur dan dicht bleef. Ze knalde dus telkens tegen een dichte deur. En het deed pijn. Iedere keer deed het pijn, maar het leek ook net af ze het nonchalante van een puppy in zich had. Ze bleef maar doorgaan zonder uitgeput te raken.

Op zielsniveau, qua gevoel deed Jeroen echt geen deur dicht. Dat was er en dat bleef er. Het niet kunnen / willen afspreken was een ander verhaal. Dat was voor Jeroen gewoon geen optie. Hij was getrouwd. En natuurlijk respecteerde Mirthe dit. Het was ook niet haar bedoeling geweest om gevoelens te krijgen voor Jeroen. Dus ze nam zich voor om te genieten van wat was en niet verlangen naar wat er niet kon zijn.
Telkens werd ze voor haar gevoel teruggeduwd. Telkens viel ze. En telkens moest ze terug naar zichzelf. Weer die kracht vinden om alleen door te gaan. Om de liefde die ze zocht bij Jeroen, om die bij haarzelf te vinden.

Maar hoe mooi het ook allemaal was, er kwam een moment dat ze besloten om ieder hun eigen weg weer te gaan. De gevoelens werden teveel. Uit respect voor elkaar wilde ze dat niet via de telefoon doen. Er werd besloten elkaar dan toch nog een keertje te zien en dan voor goed alleen verder te gaan. Eigenlijk was alles al gezegd, dus toen ze elkaar zagen was het raar. Ze voelde zich ook allebei raar. Dit was het dan en het voelde alsof ze een blok beton in hun maag hadden. Mirthe kon het niet laten om over de tafel heen te kruipen en Jeroen een zoen op de lippen te geven. Ze deed het in een opwelling en schrok van zichzelf. Bij het gedag zeggen kwamen de tranen. Ze had nog gehoopt dat hij terug zou komen. Dat hij niet in zijn auto zou stappen. Dat hij zich om zou draaien en haar vast zou pakken en zou zeggen dat hij niet weg kon gaan. Ze had het gehoopt, maar hij ging.

En wat de afspraak ook was, het lukte niet om afstand te bewaren. Alles begon weer van voor af aan. De tranen waren voor niks geweest, want het was een afscheid dat er niet was.
Waarom lukte het haar toch niet om gewoon te stoppen met deze onzin? Ze werd kwaad. Mirthe merkte dat ze kwaad op zichzelf werd en dat ging ze projecteren op Jeroen.
Ze wilde dat ze hem nooit had ontmoet. Ze wilde rust. Waarom lukte haar dit niet ?En hij wilde zo graag van haar af. Althans, hij bleef maar zeggen dat ze lekker op stap moest gaan en iemand anders moest tegenkomen. En dat maakte haar niet alleen boos maar ook heel verdrietig. Want diep van binnen wilde ze niet dat hij dit zei. Ze wilde dat hij zou zeggen dat hij zijn verlangen naar haar niet meer kon bedwingen. Ze wilde horen dat hij haar wilde zien. Dat hij haar wilde kussen. Dat ze de hele nacht buiten zouden zitten en naar de sterren zouden kijken. DAT wilde ze dat hij zou zeggen. En het enige wat hij zei was dat ze plezier moest maken. Fuck hey, wat nou plezier maken?! Ze was gaan houden van een getrouwde man. Ja, ze hield van hem! Verdomme
Hij had makkelijk praten. Hij had een leuke avond met haar op de app en dan kroop hij lekker bij zijn vrouw in bed. Hij deed leuke dingen met zijn vrouw, niet met haar. Mirthe wilde ook met hem uit eten gaan. Hem in de ogen kunnen kijken. Ze wilde dat mooie gevoel weer ervaren. En nu botste alles. Ze merkte dat het echt tijd werd om zelf een keuze te maken.
Mirthe bestond niet in zijn leven. Ze was onzichtbaar. En dat gaf een heel laag gevoel.

Maar Mirthe kon geen keuze maken. Ze wist ook dat dit een hele grote les voor haar was. Alle angsten die ze in zich had werden aangeraakt. Bespeeld, gezien, ervaren.
Maar ze wilde rust. Dus in plaats van zelf een keuze te maken zei ze tegen Jeroen dat hij haar maar los moest laten. Hij moest maar eens duidelijk zijn, want dit kon gewoon zo niet langer. Maar wat kon eigenlijk niet langer? Mirthe was zelf degene die meer verlangde. Owww en Jeroen ook hoor. Dat wel. Ze voelde elkaar al zonder iets te hoeven zeggen. Als ze hun ogen dicht deden dan ging er een energie door hun lichaam dat niet te beschrijven was. Zelfs zo’n energie dat die zonder woorden heel veel passie opwekte. De aantrekkingskracht was op een gegeven moment enorm.

Mirthe begon te schreeuwen van binnen. Ze stond in brand en ze kon niet geblust worden. Er was zoveel onmacht. Telkens werd ze afgewezen. Ze was telkens niet goed genoeg, anders had hij haar wel vaker willen zien. Ze kon hem er niet meer gewoon laten zijn, zonder het verlangen. Haar ego werd te groot. Het kostte Mirthe zoveel energie om telkens terug naar zichzelf te moeten gaan dat ze op raakte. Privé gebeurde er ook nog eens zoveel. En ook daar kon hij haar niet mee helpen. Toch was het oké, want hij had haar nooit iets beloofd. Hij had haar nooit gezegd dat hij voor haar zou kiezen. Alleen was hij ook van haar gaan houden. Hij was te ver over zijn drempel gegaan, maar hij kon Mirthe niet over zijn drempel binnen laten stappen.

 

Ik hou van een getrouwde man

Wat riep deze titel bij je op? Voelde je afgunst? Heeft jouw partner je bedrogen? Schrok je? Zit jezelf in zo’n situatie? Werd je nieuwsgierig? Wat zal Iris erover te vertellen hebben? Want het is een taboe om te houden van iemand die in een relatie zit. Toch is het mij overkomen. En ik heb er geen spijt van, zeer zeker niet. Ik merk zelfs dat er heel veel vrouwen in een soort gelijke situatie zitten. Daarom heb ik dit stuk ook geschreven.
Lees meer