Een bijzonder fenomeen

Ik kom ze tegen, ik trek ze aan. De mensen die niet zo gelukkig zijn in de relatie. Ze delen hun verhaal, en ik hoor het aan. Ze hebben altijd hun eigen visie. Ik zie het hele plaatje voor me. Soms geef ik wel eens een visie van mijn kant. Ik vlieg altijd als een vogel boven het verhaal en neem waar wat er speelt.

Toch gebeurd er altijd iets heel raars.

De mensen die iets delen die willen graag gehoord worden. Eigenlijk willen ze helemaal niks veranderen. Het enige wat ze willen is weten dat ze “gelijk” hebben. Ze willen klagen. Ze willen weten dat ze niet de enige zijn.

Als ik mijn visie dan deel, dan vinden ze dat mooi. Ja, dat zou wel eens zo kunnen zijn of ik heb het in hun ogen juist helemaal fout. Lees meer

Advertenties

Je kan nog altijd dieper vallen

En als je denkt dat de les nu wel geleerd is, dan kom je erachter dat een bladzijde dubbel zat.

Werken aan jezelf. Iedereen die hier leest die weet wel wat het is. Er is bewust of onbewust iets op jouw pad gekomen waardoor je niet anders kan dan te gaan luisteren naar je eigen gevoel. Voor mij is de les “de liefde”. Al vrij jong “gaf” ik mezelf om geliefd te worden. Al vrij jong overkwam het mij dat ik mijn lichaam als ruilmiddel zag. Al vrij jong leerde ik dat ik geen macht over mijn eigen lichaam had als ik werd overmeesterd. Al vrij jong zocht ik mijn rust en zekerheid in een relatie. Ik kwam erachter dat zekerheid een schijn van zekerheid was. Ik leerde om te vrezen voor mijn leven omdat ik iemand mezelf niet meer kon geven.

Daarna begon een nieuwe zoektocht naar liefde. Altijd onderweg naar liefde ook al dacht ik dat ik niet op zoek was.

Toen ik door iemand het vuur weer in mij voelde branden, kwam het besef dat ik iets miste in mij. Dat vuur had ik al lang niet meer ervaren. De waakvlam stond wel altijd aan, maar dat intense warme gevoel was er zelden. Ik kon dit blijven ontkennen en het blijven wegstoppen en genoegen nemen met die waakvlam. Ik kon de warmte bij anderen blijven zoeken of ik kon dat vuur wat ik had ervaren willen blijven voelen. Ik kon uit die cirkel komen door te werken aan mezelf. Uiteindelijk was het geen keuze. Het overkwam me.

Ik kon het echter niet even fixen. Die harde laag die ik om mij heen had getrokken mocht iedere dag een beetje zachter worden. Zacht, zodat de lagen vanzelf oploste. En voor ik er erg in had stond ik voor de grootste uitdaging. Het liefhebben van iemand die op afstand bleef. Door relaties werd altijd mijn behoefte gevuld, nu was daar de afstand.

De afstand was lichamelijk. De zielsverbinding was heel sterk. Alle pijnen die ik normaal zo uit de weg zou gaan kon ik niet meer ontlopen. Ik werd ernaar toe getrokken. Letterlijk en figuurlijk. Ik wist dat ik er nu doorheen moest. Ik werd gezien, maar niet met de ogen. Ik werd geliefd, maar niet in de open mooie ruimte. Ik werd vastgehouden, maar tevens ook afgewezen. De woorden waren altijd hard en het gevoel liet altijd anders ervaren. Toen uiteindelijk de woorden te hard werden om te horen, had ik de kracht om voor mezelf te kiezen.

Maar voor jezelf kiezen lukt niet op wilskracht. Je moet het van binnen dat vuur voelen branden. Je leert dat niet uit boeken en een cursus kan je er ook niet voor volgen.

Als je dan denkt dat je er eindelijk bent, dan kan er nog een lesje bij. Als je denkt dat je niet dieper kan vallen, dan zakt de grond nog een stuk onder je voeten weg. Door iets wat je ziet of wat je leest.

Het afgewezen voelen. Het genegeerd worden. Het altijd niet genoeg zijn. Die diepe innerlijke (kindpijn) die werd nog meer aangeraakt. Soms lees je dingen die je liever niet wilt weten. Je weet het wel, maar je wilt het nooit zien. Maar ik zag en ik voelde weer die pijn. De pijn waar de hele reis door was ontstaan. Het ging door heel mijn lijf. Ik moest bijna overgeven. Ik voelde me klein en niet gezien. Vooral niet bemind. Ik kon het niet uitschreeuwen dat hij nog maar pas geleden tegen mij zei “ik hou van jou” en dat hij nu zo de andere kant op keek. Ik moest mezelf klein blijven houden terwijl liefde gewoon gezien en gedeeld mag worden. Het voelde zo niet eerlijk. Ik dacht dat ik alles al gevoeld had, maar deze bladzijde was nog niet opengeslagen. Toch was er een merkbaar verschil. Waar ik een paar jaar geleden bijna aan onderdoor zou zijn gegaan, was nu opeens anders.

Deze weg had ikzelf afgelegd. Deze lange weg. Het was de weg naar mezelf en die kon niemand mij afnemen. Ik voelde wat ik voelde. Even stond ik stil. Stil bij mijn emoties.. Het verdriet en de pijn. Ze waren goed. Ik heb ze gevoeld. Zonder oordeel. En toen kwam mijn innerlijke stem weer terug. “Iris, je bent het wel waard”.

Iedereen die deze weg bewandelt weet dat iedere dag een les of een geschenk is. Je zal nooit klaar zijn met deze weg.

Ik besef me dan ook heel goed dat deze les nog niet over zal zijn, want straks komt er wel iemand dichtbij. Leren blijven we altijd doen. Als je steeds meer tot jezelf komt, verandert ook je perspectief. Alles blijft veranderen en verschuiven. En net zoals de bloemen blijven groeien, zo zal jij dat ook blijven doen totdat je de mooiste versie van jezelf bent. Mooi in bloei door groei ❤

Niemand anders kan jou heel maken, alleen jij hebt die superkracht!

Iris ❤

De stilte valt zo hard

De eerste keer dat je echt alleen bent… Niet voor een uur, niet voor een halve dag, maar echt langer. Ken je dat gevoel? Dat gevoel dat je heel hard valt in de stilte.

Dat gevoel had ik toen ik tijdens de relatie alleen zat in een huisje.Ik had tijd voor mezelf nodig. Ik moest er gewoon even uit. Even alles op een rijtje zetten. Was het einde van de relatie dan daar? Wilde ik dit? Wat ging er verder gebeuren? Hoe had ik het zover kunnen laten komen of was het eigenlijk een opluchting? Rust, ik wilde rust. Even geen mama zijn, even geen “vriendin van” zijn, maar even mezelf zijn. Maar wie was ik? Dat alles op een rijtje krijgen was een mega opgave. Mijn hoofd maakte overuren. Ik ging van links naar rechts, draaide rondjes en sprong in de lucht om telkens weer keihard neer te vallen. Te vallen in de stilte want het was te stil. Ik was niet gewend om alleen te zijn. Alleen met mezelf. Ik werd gek van alle gedachtes die kwamen en gingen. Ik wilde rustig worden om na te kunnen denken en dat lukte juist niet… door de stilte…

Ik was natuurlijk wel vaker alleen geweest tijdens de relatie, maar dan vulde ik de stilte al snel op met andere dingen. Met avondje stappen, vrienden, tv kijken, appen, facebook en alle andere dingen. Nu stond ik alleen. Geen kind bij me, relatie afgelopen, vrienden die mij niet begrepen, echt geen zin om iets te delen of om dingen van anderen te lezen. Ik kwam voor mij, maar ik werd ook gek van mij. Het eerste wat ik de dag erna dus deed was een fiets huren en een draagbare radio kopen. Gewoon om niet alleen te zijn met mezelf, want van mezelf werd ik helemaal gek. Na 2 dagen zat ik ook weer thuis. Thuis wat niet meer als thuis voelde, maar alles beter dan alleen te zijn. Alleen zijn was niks voor mij.

Het is heel makkelijk om de relatie te worden en niet meer weten wie je bent. Zeker als er een kind of kinderen zijn. Je leven is druk. Je bent bezig met alles om jou heen. Als dan het moment daar is dat je stil mag staan bij jezelf dan valt de stilte hard. Daarom blijven we ook liever druk.

Emoties kun je wel wegduwen en proberen te begraven, maar ze zijn niet dood. Op een dag wordt het allemaal teveel. De stapel wordt te hoog. Wankelen is nog niet erg, maar er komt een moment dat de wind harder waait dan je hebben kan en dan valt de stapel om. Jezelf tegenkomen wordt daarom ook vaak gezien als iets wat niet fijn is. Alle pijnlijke gevoelens en emoties zijn in één keer teveel. Het kan je doen beslissen om nog harder je best te doen om alles te begraven en er niet naar te kijken. Je kan er ook voor kiezen om alles er te laten zijn. Jezelf tegenkomen is het mooiste dat er is. Er is namelijk geen mooier wezen dan jezelf.

De stilte valt heel hard tot dat je merkt dat er niks mooiers is dan rust te ervaren in de stilte.

Iris

 

Highway to hell… and back

Ik dacht dat ik gelukkig was… maar ik was het niet

Als vrijgezel kan je een leuk leven hebben. Werk, vrienden, sport, soms een avondje thuis en je vindt het prima. Je hebt dan weliswaar geen partner, maar het is oké.

Dan ontmoet je iemand. Je vlinders beginnen te fladderen. Bij iedere ontmoeting begin je te blozen. Je zoekt telkens contact. Je voelt je iedere dag fijn en het geeft jouw leven iets meer kleur en dan… Dan beken je jouw gevoelens. Maar de ander voelt niet hetzelfde. De ander is getrouwd. De ander zoekt geen vastigheid en het voelt alsof je met een vliegenmepper uit de lucht wordt geslagen. Lees meer