Hoe het is gegaan

Ik heb zoveel geschreven over liefde, maar ik zat zelf nog gevangen in een droom.
Jarenlang had ik geleerd om bij mezelf te (moeten) blijven.

Ik dacht dat ik wel wist hoe ik lief kon hebben. En toen ik eindelijk al mijn liefde mocht geven en liefde mocht ontvangen, gebeurde er iets anders.

Weer liep ik de liefde voorbij.
Niet bewust.

Ik liet hem niet zichzelf zijn. Ik dacht dat hij anders moest zijn. Opener. Vrijer en nog wat meer.
Ik wilde helpen, inzichten geven en de pijn verzachten. Dat is wat een “helper” doet. Maar daarmee zeg je onbedoeld dat de ander moet veranderen om heel te zijn, terwijl de ander op zijn / haar eigen manier heel is. Je wijst de ander af en dan kan je verwachten de de deur op een kiertje gaat.

Voelde ik zijn struggles en wilde ik hem daarom helpen om een mooie verbinding te ervaren, of wilde ik hem helpen en trok hij zich daarom terug?

Liet ik hem niet zijn zoals hij was en voelde hij zich daardoor onveilig, niet gezien of zelfs minderwaardig?

Hoe dan ook… Ergens begonnen we van elkaar weg te lopen. Onszelf beschermen. En dat terwijl ik dacht dat ik alles gaf! Maar mijn hoofd ging verhalen verzinnen. Mijn hoofd ging hem minder leuk maken, terwijl hij jarenlang de man was waar ik naar verlangde. Kronkels in mijn hoofd waar het eerst zo mooi en liefdevol was.

Ik kon het niet meer voelen. Al die verhalen die ik had gedeeld over de liefde. Ik stond niet meer in contact met mezelf. Ik was bezig met “het goed doen”, terwijl ik de liefde vergat. Ik liep zelf in de valkuil.

En nu hoor ik de verhalen van andere vrouwen. Dat ze het niet weten wat “het” is. En het enige wat ik kan zeggen is GENIET! Maak er geen verhaal van. Laat de ander zijn zoals die is. Kijk je eigen angsten en leegtes aan! Vanuit eerlijkheid.

En ja, het is lastig als de ander nuchter is, maar ook weer een zegen.

Het is de kunst om open te blijven in de liefde. En soms als deuren sluiten zou het mooi zijn als je elkaar weer kan zien achter die gesloten deur. Begrijpen wat het is geweest. Geleerd van het moment. Doorzien van alle verwondingen in jezelf. En dan te kunnen zeggen: Ik neem verantwoording voor mijn eigen pijn. Ik ga kijken waarom ik iets heel belangrijk vind en de ander niet. Ik ren niet weg voor mijn pijn, maar ik blijf. Misschien niet voor nu, en misschien niet bij jou maar wel bij mezelf.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.