Hoe heb jij liefde geleerd?

Waar ligt de grens tussen liefde en het gevoel van samen één zijn.

Misschien denk je nu wel dat liefde ook samen één is, dus dat daar helemaal geen grens is.

We denken vaak dat het samen één zijn, de relatie vormt. We beschouwen de ander als onze “wederhelft”. Je denkt te weten wat de ander denkt, hoe de ander zich voelt. Je praat voor de ander. Je wordt als het ware de ander. Het is allemaal zo vanzelfsprekend.

Het is zelfs vanzelfsprekend dat de ander nooit bij jou weggaat. Als een relatie dan op het punt staat om om te kiepen, of als dat ook werkelijk gebeurt, dan lijkt het wel alsof je uit elkaar gerukt wordt. Het voelt alsof jouw lichaam in twee helften wordt gescheurd en dat doet vreselijk veel pijn. Je andere helft is opeens weg, maar voel je dat alleen als je samen bent geweest met een ander?

Vaak wordt gedacht dat dit liefde is. Natuurlijk voel je je zo als je al zolang samen bent en het is er opeens niet meer. Maar zou het niet kunnen zijn dat we nooit echt liefhebben? Dat we onze diepe gevoelens van afhankelijkheid en behoeftigheid alleen maar telkens bedekken met liefde en geluk dat we krijgen van onze partner? Als dit dan verdwijnt, dat we ons dan letterlijk verscheurd voelen?

Het verlangen naar verbondenheid en liefde is heel normaal. Dat zit in ons diepste gevoel van “zijn” , en dat gevoel wilt gehoord worden. Het is alleen de manier waarop we liefde en verbondenheid zoeken en willen vasthouden, wat er telkens een zooitje van maakt. Ik denk nu gelijk aan een bloederig zooitje. Je partner is jouw tweede huid geworden en als je deze lostrekt dan trek je alles open. Het bloedend hart dat zichtbaar wordt.

Maar vraag jezelf eens af of dat echt liefde is. Of is dit zoals we liefde hebben geleerd? Is dit de manier waarop we liefde willen ervaren? En hoe komt het toch dat we ons na een tijdje in relatie te zijn met een ander, dan nooit echt gelukkig voelen met deze manier van liefhebben? De verliefdheid wordt “houden van”. Het onzeker wordt “zeker”. De ander kiest echt voor jou! Dat voelt fijn, maar zou het niet kunnen zijn dat jouw eigen onzekerheid gerustgesteld wordt?

Dertig procent van de relaties lukt het om “vol te houden”. Ja, want soms is het echt ploeteren en zetten we alles opzij voor de relatie. Doe je dit niet dan faal je in je eigen ogen of in de ogen van een ander. En dan strand één derde van de huwelijken ook nog eens door vreemdgaan. We denken dat het het uit elkaar gaan door de relatie komt, maar komt het niet door onszelf? Door de manier waarop wij denken liefde nodig te hebben? Waarop we het blijven zoeken buiten ons heen? En juist dat zo niet te zien en te ervaren, dat dat het is wat ons telkens anders laat voelen?

Als je in je leven veel ellende hebt meegemaakt met relaties, dan kan je gaan inzien dat het nooit aan de liefde ligt, maar aan jezelf. Het is de manier waarop we hebben geleerd wat liefde moet zijn, wat een verkeerd beeld heeft gecreëerd.

Dan is al die ellende van het einde van de relatie een zegen om je te laten voelen wat liefde is. Dan kan je gaan inzien hoe jij liefde hebt gezocht en wat je er allemaal voor het gedaan of gelaten. Dan kan je gaan voelen dat er zoveel meer is dan wat je altijd hebt gedacht. Achter die sluier ligt zoveel meer. Dan wil je niet meer anders liefhebben dan zoals liefde is bedoeld.

Liefde is en hoeft niks te zijn. Liefde IS

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.