Een mooi stukje om te delen…

Nuchter blijven Iris. Het is nu niet de tijd om al jouw gevoelens te voelen. Ik zat mezelf rustig te houden, maar dat lukte natuurlijk niet echt. Eindelijk zou ik hem zien. Eindelijk zou ik hem ontmoeten. Hoe zou hij ruiken? Hoe zou zijn stem klinken? Als ik er zo bij stil sta is het toch wel raar dat hij zo belangrijk voor mij voelt, maar dat ik nog niet eens weet hoe zijn stem klinkt.

Maar eindelijk durfde hij mij te zien. Ik voel zijn angsten door mij heen gaan. De angst om te verliezen wat die heeft. De angst om te voelen wat hij al weet. Ja, ik heb er wel bijna om moeten smeken, maar we hopen allebei dat de spanning hierna over zal zijn. Als we nu maar beseffen dat het allemaal een verhaal is in ons hoofd, dan lost dat gevoel misschien op. Dus ja, het voelde zo fijn toen hij zei dat hij even tijd had. Eindelijk mocht ik er ook zo zijn en niet alleen maar in zijn hoofd of op de telefoon.

Tot op het laatste moment dacht ik wel dat hij zou afzeggen. Dat hij niet zou durven te komen en dat hij gewoon door zou rijden. Net zoals hij vele malen nooit de afslag nam naar mijn dorp om mij te zien. Ondertussen was ik er wel al aan gewend, maar deze keer was toch wel het spannendste.

Maar hij appte dat hij er was. Mijn hart ging tekeer. Maar ik zou ik niet zijn als ik dat niet liet merken. Ik was wel wat gewend wat daten betreft. Alleen dit was zoveel anders. Dit was geen date, want hij was niet “date-baar”. Hij was getrouwd. Ja, ik hoopt ook dat het hierna over zou zijn. Als we nu eenmaal wisten wie er tegenover ons zat, dan zou het zeker wegebben.

Ik reed in mijn auto naar de afgesproken plek. Ik draaide de bocht om en zag zijn auto staan. Ik moest langs hem heen rijden, maar durfde nog niet te kijken. En ik moest natuurlijk afstandelijk doen. Toch? Dat had ik wel geleerd in mijn verleden. Dan kon je niet geraakt worden. En ik mocht ook niet teveel gaan voelen. Het mocht gewoon niet. Van hem niet, van mij niet, van alles en iedereen niet. Dat is wat een huwelijk doet. Je bent niet vrij. Alleen voor mij was vrijheid heel iets anders. Vrijheid is een gevoel. Al heel mijn leven denk ik anders over zulke dingen. Hoe kan een papiertje ervoor zorgen dat je geen vrijheid meer hebt? En waarom hebben mensen zo’n angst om elkaar te verliezen? Als iets over is mag je toch gewoon loslaten?

Ik wist toen nog niet dat die gedachte mijn eigen grootste angst was. Ik had nog nooit zoveel van iemand gehouden waardoor ik echte angst ervoer alleen al bij de gedachte de ander nooit meer te zien. Niet wetende dat ik nu juist degene ging ontmoeten die deze pijn in mij zou aanraken.

Iris ❤

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.