Two can play that game

 
Ik ben moe van de spelletjes die gespeeld worden. Moe van hoe mensen met elkaar omgaan.
Moe dat mensen tegen zichzelf liegen.
 
Het spel begint in de liefde.
Het spel om geliefd te worden en vooral om geliefd te blijven bij de ander.
Het is een spel, maar weten de spelers wel dat ze het spelen?
 
En dat spel kan lang gespeeld worden. Elkaar liefde geven, maar jezelf niet liefdevol voelen. Jezelf zelfs minder voelen, en het fijn vinden dat de ander jou lief heeft.
 
Als je het spel eenmaal doorhebt, dan zie je opeens hoeveel mensen het spelen. Het is een spel om geen pijn te willen ervaren.
 
En toch kom je dan iemand tegen die jou laat voelen wat jouw eigen pijn is. Het wordt aangeraakt, gevoeld en beleefd. Je kan je hele leven lopen op een eksteroog en er weinig last van ervaren, totdat je op iets stapt dat precies daar drukt op die pijnlijke plek. Je schreeuwt het uit!
 
Het spel van ontkennen, dient gespeeld te worden met twee wil je dit alles niet ervaren. Alleen zijn is geen optie, dus een nieuw speelmaatje wordt gezocht, of je trekt nog vaker naar de oude.
 
Liever die zeurende pijn, dan die steek die door merg en been gaat!
 
En nu lijkt het wel alsof zelfs het universum al jouw kindpijnen helder laat zien. Het spel heeft zich uitgebreid naar vele spelers.
En dit is veel.
 
Je hoeft echter niet mee te spelen. Maar ook dan komen oude pijnen omhoog. De tijd van verstoppen is voorbij.
 
En dat is juist wat er mag gebeuren. Verstoppen is een spel. Fijne gevoelens creëren in een relatie is een spel.
 
De tijd van spelen is klaar. Er is serieus werk aan de winkel.
De tijd van alles aankijken is aangebroken. Je kan dan letterlijk alleen komen te staan, of je alleen gaan voelen. Soms is het nodig om vanaf nul te beginnen. Chaos is nodig om uit het spel te stappen. Je zal pas uit je fijne huis stappen als het in de fik staat! Anders is de noodzaak niet groot genoeg.
 
Je kan in het spel van de liefde soms hebben gewonnen. Dat voelde fijn.
Je kan in het spel van de liefde soms hebben verloren. Dat voelde intens pijnlijk.
Maar liefde is geen spel. Het begin van een relatie is vaak al het einde en daarvoor hoef je niet eens te spelen.
 
Toch is het begrijpelijk dat je altijd verder bent gaan spelen met de intentie om altijd te willen winnen, want dat is een fijn gevoel.
Maar wat als je eruit stapt? Wat als je nu eens uit die sluimerstand zou stappen…?
 
Je hoeft niet goed, beter of best te zijn om je fijn te voelen. Je hebt niemand anders nodig om dat te ervaren.
 
Je hoeft niks te doen. Je mag ontvangen. En waarschijnlijk heb je die liefde al eens gevoeld doordat je het kreeg, maar vond je het eng omdat je opeens niks hoefde te doen. Dat zijn we namelijk niet gewend. Maar je mag ontvangen zonder iets ervoor te doen. Kan je dat?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.