Wedergeboorte

Ik dwaal in een wereld die nooit echt heeft gepast
Iedere keer als ik dacht… Ja, dit voelt goed… was het “ik” die veranderde.
De wereld is niet een op maat gemaakte jas.

Was het de wereld die mij niet begreep, of begreep ik niet wat de wereld was?

Ik liep over wegen
Ik doorkruiste velden
Ik bouwde bruggen
Ik trotseerde woeste rivieren

Maar overal waar ik kwam was er geen thuis.

Ik keek met verwondering naar alles wat ik zag.
Ik voelde afschuw bij het idee dat iemand een mens afslacht.
Ik hoorde de dieren roepen, krijsen.
Ik voelde de kinderen. Vragend om hulp.

Maar ik was verdwaald, net zoals bijna ieder ander.
Ik probeerde te passen.
Ik ging me aanpassen.

Ik keek weg.
Ik hoorde niks meer.
Ik zag niks meer.
Ik voelde niks meer…

Moe van het evenwicht zoeken.

En toen hoorde ik het…
Ik hoorde mezelf roepen!
Ik, die blind was geworden.
Ik, die gevoelloos altijd de strijd verloor.
Ik, die altijd achter werd gelaten.
Bedankt voor alles, maar altijd weer alleen.
Nooit echt gezien!

Diep in mij hoorde ik mij.
Ik ging graven.
Lagen werden afgepeld.
Steeds dieper.

De roep werd luider.
Tot ik botste op een onbekende muur. De muur was hard van buiten, maar ik voelde ergens een enorme zachtheid.
Kon ik mij helpen?

Maar ik kwam er niet doorheen.
Ik had angst om mij echt te laten zien.
Iets wat ik niet had gedacht, want ik stond toch open?

Tot ik begreep dat die muur alleen van binnenuit gebroken kon worden.
Als ik zou groeien, dan zou de schil vanzelf breken.

Dus ik bleef.

Ik ging niet meer op zoek.
Ik voelde mij verloren in een wereld die in brand stond.
Ik bleef.
Ik aanschouwde.
Ik begreep!

De wereld nu is een weerspiegeling van ieders pijn.
De pijn van afzondering.
De angst voor afscheiding.

Velen willen dat niet voelen en zijn iets gaan doen om weer erbij te horen.
Maar ik begreep dat niemand mij kan vertellen wat goed voor mij is.

Dat… dat gevoel zit diep van binnen.
Ik hoorde het.

Ik wil het voelen!
Allemaal!
De pijn
Het verdriet
De verwondering
De afgunst
Het onbegrip
Mijn boosheid
Want waarom ben ik toch in vredesnaam hier? Dit wilde ik juist nooit zien. Had mij maar slapende gehouden.
Had mij maar gevoelloos gelaten en onverschillig.

Maar de roep was te luid.
En nu…
Nu staan er heel veel zielen op het punt om naakt geboren te worden.

Naakt van alles “zoals het hoort”.
Naakt van alle systemen.
Naakt zonder houvast.
Naakt en onbeschreven.

Niet meer verloren, want het mooiste wordt gevonden.
Daar!
Binnenin

Het zijn zielen die niks meer kunnen met de wereld die niet past.
Eerst gaan ze ontdekken dat ze niet hoeven te passen om niet verloren te zijn.

Ze zijn!
Ze voelen!
Ze delen!
Ze omarmen!

Het is een lichaam dat zich laat sturen of gestuurd kan worden.
Het is de ziel die vrij zal vliegen

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.