Zie mij – zei de vrouw

Ik voelde jouw aanwezigheid niet meer, zei de zelfverzekerde vrouw.
Hoe kwam dat, vroeg de tedere man.

Ik dacht dat ik onvoorwaardelijk lief kon hebben, maar ik had mezelf nog niet onvoorwaardelijk lief.
Ik heb zo vaak mij niet geliefd gevoeld. Ik ben bedrogen geworden. Gebruikt geweest. Al heel mijn leven moest ik anders zijn dan zoals ik mij voelde.
Ik dacht dat als ik dit kon doorzien, dat we dan samen alleen maar mooier konden groeien. Maar er kwam een ommekeer.

Ik was moe van het sterk zijn. Het jarenlange vechten voor mezelf, om gezien te worden, om geliefd te worden had mij uitgeput. Bij jou kon ik uitrusten, maar jij was zelf te moe. Ik kon delen, maar ik wist niet hoe ik jou kon bereiken. We waren zo dichtbij, maar ook zo ver bij elkaar vandaan. Mijn oude pijn sijpelde weer door de open scheuren en omdat ik uitgeput was, kon ik mezelf niet meer fixen.

Ik had angst dat je mij gebruikte om wie ik vroeger was. Ik was bang dat je toch mij zag als een lustobject ook al wist ik dat het niet zo was. Ik kon mezelf niet altijd meer openen.

Langzaam voelde ik ons wegglippen uit de liefde die wij ervoeren. Jij die je terugtrok en ik die onzeker werd. Ik zei dingen omdat ik bang was jou te verliezen, terwijl ik jou daardoor juist aan het verliezen was. Ik was niet fair. Ik wist niet meer welke kant ik op moest. Ik voelde mij een vis op het droge en ik kreeg letterlijk geen lucht meer.

Ik was moe gestreden.

Ik was de verbinding met mezelf kwijt.
Was het ik die alles dacht of was het mijn gevoel dat mij liet dwalen?

Ik kon mezelf niet meer verbinden met jou, waardoor jij uit angst onbewust de verbinding verbrak.

Kan je mij vergeven?

Jij hebt mij “gezien” onder mijn angsten. Onze verbinding ging heel diep.
Kan jij jouw hart weer openen zodat we verder kunnen gaan met het ontdekken van liefde in al die overvloed.

Ik dacht te veel. Ik voelde zoveel. Ik dacht dat ik alles kon analyseren, maar het enige wat ik hoefde te doen, was open te blijven staan voor jou.

Ik wil samen ontdekken. Samen met jou ervaren vanuit ons diepste zijn. Toch viel ik terug. Ik moest weer op zoek naar mezelf. Ik was mij verloren in jou. Ik wilde jou zoeken, maar ik zag je niet. Ik wilde niet weglopen van mezelf, maar kon jij mijn diepste wensen koesteren?

Ik twijfelde of ik jou wilde of de ontdekking.

Ik wilde jou, maar ik vergat mezelf. Ik hoef niet iemand te zijn. Ik ben. Ik ben heel en van daaruit wil ik mij delen.
Ik reik uit naar jou. Niet meer vanuit mijn onzekerheid of behoeftigheid.

Kan jij mij ontmoeten, daar waar de magie ligt te wachten.

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.