Heb jij angst voor de pijn?

Angst, we durven er nooit naar te kijken. We willen de angst graag zo snel mogelijk fixen. Niet voelen, niet ervaren, maar wegkijken. Het lijkt dan alsof de angst er niet meer is, maar onderhuids zit die er nog.

Een paar weken geleden reden ik met mijn zoontje in de auto over de snelweg. Op de terugweg van een paar dagen weggeweest. We waren 25 minuten van huis en opeens maakte de auto een heel hard lawaai. Eerst negeerde ik het. Het was vast iets buiten van een andere auto. Ik reed gewoon door, maar het lawaai bleef. Het werd zelfs soms erger.

(We voelen onze angst wel, maar we doen net alsof we het niet zien. Dan is er niks aan de hand).

Het voelde echter niet fijn. Ik had geen idee wat er aan de hand was. Bij de volgende afslag gingen we eraf en stopte bij de eerst mogelijke gelegenheid. Ik begon te bellen. Mensen die misschien iets voor mij konden betekenen. Helaas nam niemand op.

(Als je niet lekker in je vel zit, dan lijkt het wel alsof niemand “thuis” is. Iedereen wilt die leuke, sociale persoon zien, niet iemand die aan de grond zit)

Met wat tegenzin belde ik toen maar mijn ex op. Die weet namelijk veel van auto’s maar woont te ver weg om te kunnen helpen. Dus ik had er sowieso niet veel aan, maar om toch even iemand te horen die misschien kon helpen was het wel fijn. Het eerste wat hij zei was dat het de uitlaat zou zijn. Hij had dat namelijk al eerder gehoord. “En nu?”, vroeg ik hem.

Niks aan de hand zei hij. Daar kan je gewoon mee rijden, het maakt alleen meer kabaal. “Anders moet je even onder de auto kijken” hoorde ik hem zeggen. Om het zeker te weten dat het alleen maar de uitlaat was, dook ik onder de auto. En ja hoor.. Daar zag ik hem hangen… de uitlaat. Toen ik het ook nog eens zag, in plaats van alleen hoorde of wist, werd het erger voor mij.

(Zie je wel, wat ben ik stom!!! Als ik niet had gekeken dan had ik wel geweten dat er iets aan de hand was, maar had ik er niet zo’n last van gehad. Nu was het zichtbaar en sloeg de paniek toe)

Ik durfde niet meer te rijden. Stel je voor dat die eraf zou vallen. Ik ging bellen. Natuurlijk de meest bekende instantie waarvan je denkt dat die jou kunnen helpen. De ANWB. Echter was die hulp niet echt wat ik wilde horen. Ik wilde niet naar de dichtstbijzijnde garage, ik wilde naar huis. En natuurlijk moest je voor de aanmelding met hulpvraag nog eens extra betalen.

(Als we in paniek raken dan willen we graag dat iemand anders het voor ons gaat oplossen. We geven vaak de schuld aan de ander of gaan manipuleren of verwijten maken. Alles in de hoop dat de ander het dan oplost)

Ik wilde echter naar huis. Ik ging daarom zelf op zoek naar een oplossing. Ik had daar wel de hulp van een monteur voor nodig (die ik na was speurwerk vond), maar ik kwam thuis. We hadden zelfs nog even een leuke pitstop gemaakt bij de winkel van Max Verstappen. Wat nu wel erg toepasselijk was met mijn kapotte uitlaat. Ik leek wel een racewagen 😉

(Soms hoef je helemaal niks te maken, maar is het al fijn als er iemand is die naar jou luistert. Niemand anders kan tegen jou zeggen wat je moet doen. Je mag je eigen richting bepalen)

Het was echter nog niet gemaakt, maar ik had nu wel het vertrouwen dat het goed zou komen. Als ik door was blijven rijden dan had ik kans gehad dat het erger was geworden. Dan was waarschijnlijk de uitlaat eronderuit gevallen.

Zo gaat dat met onze angsten ook. We durven er vaak niet naar te kijken. Je hebt angst voor wat je tegen gaat komen. Meestal gaat het met de angst ook nog best aardig, dus je gaat gewoon door zoals je gewend bent. Je kijkt gewoon de andere kant op. Nisk aan de hand.
Je kan dit ook nog eens best lang volhouden, maar soms kan er nog een hobbel in de weg komen waardoor het toch mis gaat. In plaats van enkel die ene angst, is er nu een domino-effect. Vaak kan het dan ook niet anders, dan dat alles omvalt. Net dat gene wat je uit de weg wilde gaan (het uit elkaar vallen van iets), gebeurd.
Angst is er niet om je bang te maken. Angst is een signaal dat je ergens naar mag gaan kijken. En ja, het doet soms pijn. Soms heel veel pijn, maar pijn is een emotie en emoties ben je niet, je hebt ze. Ze gaan dus ook weer weg.

Juist om door die angst heen te gaan, zal de angst achter jou komen te liggen. Blijf je ervoor staan, dan komt diezelfde angst en pijn telkens terug. Durf de angst aan, het geeft je een fijner gevoel…

Iris

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.