Wie ben ik nu echt?

Er wordt mij wel eens gevraagd hoe ik aan mijn teksten kom. Deze teksten zijn een gevoel. Ik voel ze, ik zie ze, ik leef ze, ik deel ze. Ik heb ze niet geleerd uit een boek. Na het einde van mijn laatste relatie voelde ik dat er meer was. Het begon allemaal met de vraag “Is dit nu het leven”. Ik had geen rust. Ik dacht altijd dat ik mijn leven wel op een rijtje had, maar toen voelde ik pas hoe onrustig het van binnen was. Ik kon het niet meer wegstoppen. Ik brak en daardoor kwam de onrust naar buiten.

Ik heb mij altijd anders gevoeld in dit leven. Mij kon je nooit in een hokje stoppen.

 

Vriendschappen had ik wel, maar nooit een vriendengroep. De vriendinnen die ik had verdwenen ook altijd weer uit mijn leven. Vaak door een verhuizing of toen ik ouder werd kregen ze een vriendje. Het verwaterde altijd. Ik ging mijn vriendschappen dan ook zoeken bij jongens. Die zouden mij namelijk niet verlaten als ik maar lief genoeg was…

Liefde is voor mij een leidraad geweest in het leven. Ik dacht altijd dat ik geliefd moest worden om mezelf fijn te voelen. Ik klampte mij vast.

Ik ben vaak hard gevallen en toen ik eindelijk koos voor de rust om samen te zijn met een “fijne” man, werd de onrust in mezelf groter. Ik had het niet in de gaten, tot dat ik moest opgeven waar ik zo erg naar verlangd had. De rustige relatie.

Omdat vrienden en vriendinnen geen grote rol spelen in mijn leven, stond ik nu bijna praktisch alleen. Dat was het begin van mijn bewustwording. Na alles “geprobeerd” te hebben, kwam ik tot het besef dat het nu tijd was om te gaan leren. Om alleen te blijven voor zolang het nodig was. Het was tijd om te werken aan mezelf.

Ik had nooit geleerd om bij mezelf te blijven, maar het ging nu toch als vanzelf. Natuurlijk met de nodige pijn en verdriet. Er zijn weken geweest dat ik niet kon bijhouden hoeveel ik heb gehuild, maar ik liet los.

Ik heb niks met religie of met regels. Nooit gehad. De enige waar ik op kon vertrouwen was mezelf en nu besefte ik ook pas waarom regels niks voor mij waren. Als je jezelf gaat ontdekken, dan stap je uit de conditioneringen van zoals het hoort of moet. Deze wereld heeft er altijd voor gezorgd dat ik mij anders voelde, maar ik ben ik en ik ben goed zoals ik ben. Ik ging mij onthechten van alles uit het verleden, van emoties om zo weer tot mezelf te kunnen komen.

Boeken verschenen op mijn pad. Geen boeken zoals de bijbel met een verhaal wat maar als waar aangenomen moet worden. Nee, boeken die mij uitdaagde om zelf op onderzoek uit te gaan. Alleen was dat niet meer echt nodig, want die boeken waren meer een bevestiging. Het waren telkens momenten van herkenning. DAT voelde ik al zoveel jaren en nu kon alles op zijn plaats vallen.

Hoe erg mijn struggle soms ook was dat ik nergens echt bijhoor, toch besef ik nu dat dit ook mijn vrijheid is. Alles is met elkaar verbonden. Ik hoef daarom ook niks buiten mezelf te zoeken. Ik hoef nergens bij te horen. Ik kan alleen vertrouwen op mezelf.

Ik voel me vrij in de natuur, ik voel me vrij tussen duizenden mensen. Mijn leven is voor sommigen simpel of saai, maar voor mij zit het leven vol leven. Ik hoef niks te ondernemen om mij beter te voelen, ik voel me al fijn en doe dan dingen die ik leuk vind. Ik voel me ondertussen overal thuis, omdat ik me thuis voel bij mezelf.

Ik denk daarom anders dan velen. De zekerheden die ik vroeger altijd nodig had, vind ik in mezelf. Het alleen zijn is een AL-een zijn. Door mij te onthechten, kan ik mij nu veel dieper verbinden. Ik voel me vrij en dit is voor sommigen beangstigend. Het is niet dat ik mij hierdoor niet meer kan verbinden. Juist niet. Ik kan me juist veel dieper verbinden. Ik hoef mezelf niet meer te beschermen tegen pijn of verdriet. Ik hoef geen muur meer om mij heen te hebben. What you see is what you get. Verdriet en pijn zijn niet meer mijn vijanden, maar de mooiste leermeesters die er zijn.

Mijn vrijheid die ik ervaar is echter geen vrijblijvendheid.

Ik groei nog iedere dag en zal dit blijven doen tot de dood mij meeneemt. Ik ben trouw aan de liefde. De liefde die ik nu zo intens kan ervaren. Niet alleen voor iemand, maar zeker ook voor mezelf en daardoor juist voor alles en iedereen om mij heen.

Ik zal niet zeggen dat ik iemand trouw ben tot de dood ons scheidt. Dit paste al nooit bij mij, maar nu voel ik ook waarom. Niet omdat ik graag op jacht ga naar een ander, maar omdat ik trouw ben aan mezelf, aan mijn ziel. Ik kan wel zeggen dat ik lief heb zolang de liefde duurt. Ik kan hierdoor veel opener zijn, omdat ik niks hoef te beschermen of te beloven. Ik heb gewoon lief. Als ik een partner zou krijgen zou ik niet willen dat hij mij op een dag verlaat, maar als dit wel zou gebeuren (om welke reden dan ook) dan besef ik mij dat ik geen recht heb op een ander. Ik hou er zelf niet van om in een kooit te leven, en zal daarom een ander ook niet opsluiten.

Door te blijven praten en open te zijn naar elkaar, zal de liefde ook blijven stromen. Dit heb ik nooit gedaan. Ik durfde niet alles te delen omdat ik angsten had voor de afwijzing. Ik had angsten voor alleen te zijn. Het bijzondere is dat ik door de angsten wel alleen kwam te staan en werd afgewezen. Het is een heel mooi systeem om uiteindelijk te wandelen waar je mag lopen.

De wereld heeft liefde nodig en daarom ben ik zo dankbaar voor deze weg.

Iris

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.