Zwijgen

Vanuit mijn eigen angst wil ik jouw ziel gevangen zetten
Vanuit mijn eigen pijn wil ik dat jij zegt “tot de dood ons scheidt”

De liefde wordt dan geboeid
Onze zielen worden geketend

Dat is niet wat liefde is
Dat is ontrouw aan onszelf
Dat is juist leven in angst en later in pijn

Monogamie is in bijna alle relaties de meest belangrijke voorwaarden waar aan moet worden voldaan. Iedereen vindt dit ook heel normaal. Dit is ons met de paplepel ingegoten. Toch komt het dat we ons door deze afspraak klem gezet voelen. Natuurlijk wordt er in het begin van de relatie gehoor aan deze afspraak gegeven. Dit doe je als vanzelf. Je hebt geen behoefte aan iemand anders. Het is zo vanzelfsprekend dat je bij elkaar blijft, dat je hier helemaal naar gaat leven.

 

Door deze voorwaarde wordt er wel een grote claim gelegd op elkaae. Je zegt hiermee dat van elkaar bent. Je wilt niet dat de ander gevoelens krijgt voor een ander, dus het is wel noodzakelijk om de relatie af te bakenen. Je wilt jezelf veilig voelen en je wilt dat de ander zich ook veilig voelt bij jou. Toch denk ik dat je zelf al eens hebt ondervonden hoe pijnlijk het is, als de relatie dan toch stukloopt. Veiligheid is namelijk verslavend en als die veiligheid ook maar iets dreigt in te storten, dan voelt dit als een bedreiging met alle gevolgen van dien.

En dan gebeurd het. Eentje krijgt toch gevoelens voor iemand anders. Het overkomt je. Je wilt het niet, maar in plaats van het te delen, probeer je zelf een manier te vinden om ermee om te gaan. Je hebt namelijk jouw partner ooit een belofte gedaan en daarom is het des te lastiger om erover te praten. Je voelt je tekort schieten. Je voelt je schuldig. Je wilt jouw partner geen pijn doen, want jouw partner heeft al zijn/haar hoop op een veilige haven jou gericht.

Dus was gebeurd er? Je verzwijgt het. Hierdoor voel je je gevangen. Door die belofte uit het verleden zit je nu vast. Je moet gaan vechten tegen je eigen gevoelens.

Zo blijft je trouw aan je partner, maar hoe trouw blijf jij aan jezelf? Door die afspraak dat je bij elkaar blijft tot de dood jullie scheidt, en de claim die je op elkaar hebt gelegd, heb je juist angst om jouw gevoelens te delen. Je zegt tegen jezelf dat het niks voorstelt. Het waait wel weer over. En zo wordt het iedere dag dat je het niet deelt, lastiger om het te delen. Je bent één keer oneerlijk, en dit heeft als gevolg dat je iedere dag oneerlijk moet zijn. Je ervaart angst dat je wordt afgewezen als je het deelt. Je bent bang dat jouw partner zegt dat het over is. Je wilt ook niet je gezicht verliezen. Ooit was jij degene die was bedrogen. Hoe kan je nu dit een ander aandoen? Wat zullen ze wel niet zeggen over jou?! Dit was ook helemaal niet de bedoeling, maar het lijkt zo moeilijk om te stoppen.

En zo zit je gevangen. Je gebruikt een leugen om je beter te voelen en uiteindelijk moet je blijven gebruiken (verzwijgen), anders ga jij je nog slechter voelen. Het probleem wordt alleen maar erger, door de oplossing die je bedacht had. Het is als een verslaving. Je gaat iets gebruiken om je beter te voelen (verzwijgen), maar door het gebruik ervan voel je je uiteindelijk alleen maar slechter.

Als we nu eens een relatie beginnen zonder zo’n heftige claim op elkaar. Je bent niet van een ander en jij hebt geen recht op een ander. Mensen veranderen, gevoelens veranderen en dat is maar goed ook. Alleen botst dit heel erg met het concept van de eeuwige trouw aan elkaar. Toch kan je alleen maar trouw zijn aan jezelf. En dat betekent niet dat je maar vrijblijvend in de relatie zit. Nee, vrijheid is heel iets anders dan vrijblijvendheid.

Als je nu eens elkaar niet verantwoordelijk stelt voor de gevoelens die losgemaakt worden bij elkaar. Dat je geen angst hoeft te hebben dat je de ander pijn doet, want de ander neemt zelf verantwoordelijkheid voor die gevoelens. Als je nu eens wist dat je niet gelijk verwijten naar je hoofd geslingerd zou krijgen, maar dat er vanuit een bepaalde rust, geluisterd kon worden naar jouw gevoelens. Zou je dan niet meer in openheid leven? Zou je dan niet meer waardering, liefde en begrip voor je partner kunnen hebben in plaats van angst naar je partner toe? Als we nu eens beseffen dat alles veranderlijk is…

Je kan blijven vechten tegen jouw gevoelens. Je kan blijven vechten voor de relatie, en zo steeds meer ontrouw zijn aan jezelf. Je wijst jezelf af en dat is het ergste wat je kan doen.

Zou je niet liever vrij willen vliegen, zonder elkaar vleugellam te maken. Je kan pas trouw zijn aan een ander, als je trouw bent aan jezelf.

Liefde is elkaar ook laten zijn wie je bent, met alle gevoelens en emoties, met al de angsten en pijnen, zonder te hoeven vechten, zonder angst te hebben om te delen.

We hebben geen beloftes of contracten nodig om liefde te ervaren. Liefde blijft juist stromen als je het niet aan banden legt.

Iris

Advertenties

Een gedachte over “Zwijgen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.