Ego – Het hoort bij jou, maar je bent het niet

Mensen die spiritueel bezig zijn, vinden het woord ego vaak niet kunnen. Er wordt vaak geleerd dat je ego niet mag hebben. Toch is ego niks anders als een stuk van jezelf waar je niet tegen hoeft te vechten. Het hoeft alleen niet aan het stuur te zitten.

Ego is niks minder dan jouw aangeleerd zelfbeeld. Ego is behoeftig en dat is niet gek. Je ego begin je te ontwikkelen als je baby bent en baby’s zijn nu eenmaal niet zelfstandig. Ze zijn afhankelijk van de verzorgers. Worden ze niet verzorgd dan gaan ze dood. Je leert dus al gelijk dat je liefde en aandacht nodig hebt van anderen om te kunnen leven. Het beeld dat je niet goed genoeg bent wordt zo geboren. Dat is een negatief geloof over jezelf en juist dat geloof probeer je heel je leven niet te voelen en te ervaren. Echter is dit dus niet wie je echt bent. Het is een BEELD over jezelf. Een geloof.

Herken je dit niet zo, dan blijf je liefde en genegenheid daardoor je hele leven zoeken bij anderen. Niet bij jezelf want dat heb je niet geleerd. Uiteraard is een liefdesrelatie het toppunt van liefde ontvangen. Vandaar ook dat liefde vinden altijd iets is wat wij mensen doen en als we het dan eenmaal hebben gevonden dan hoeven niet meer te kijken naar onszelf.

Ego is behoeftig. Daarom ervaren we ook vaak het gevoel van “ik-kan-niet-zonder-jou” als we een partner hebben. Maar dit is het behoeftig ego vanuit onze kindertijd. Het kind kan niet zonder opvoeder, jij als volwassene kan zeer zeker zonder jouw partner. Het zit alleen zo ingeprent in ons zelfbeeld dat we dit ook ervaren als we volwassen zijn.

Ego stelt graag de liefde veilig uit angst voor verlating. Een goede relatie is vaak niks anders dan elkaars pijnlijke gevoelens van afhankelijkheid en verlatingsangst te bedekken. Je kent elkaar door en door en je weet op een gegeven moment wat jouw partner fijn vindt om te horen en jouw partner weet wat jij fijn vindt om te ontvangen. Je blijft in die comfortzone. Geen rare dingen, lekker stabiel. Vaak zeg je iets te doen voor de ander vanuit liefde, maar is het eigenlijk niks anders dan dat je het doet uit angst voor verlating.

Je gaat liefde achter muren zetten. Jij bedekt de verlatingsangst van jouw partner en andersom. Zo maak je elkaar onbewust afhankelijk. Het wordt gezien als geven en nemen vanuit liefde. Dat voelt zo omdat het een soort van eenheid vormt. En jij stelt met jouw afhankelijkheid jouw partner precies genoeg gerust om zich fijn te voelen. En omdat jouw partner afhankelijk is van jou, voelt het voor jou ook veilig. Zo kom je in die fijne relatie waar niet meer wordt gedacht aan die angst voor verlating. Het is in balans.

Jij geeft iets en zo heeft de ander het idee dat jij hem/haar niet in de steek laat. Tevens is het voor jou een bevestiging dat de relatie goed is als de ander iets opgeeft van zichzelf. Liefde zonder garantie en zonder veiligheid voelt nu ook eenmaal onveilig als je luistert naar jouw ego. Je hebt dan eenmaal die behoefte aan die geruststelling.

Deze relatie kan genoeg liefde bevatten om te kunnen genieten. Daar niet van. Zolang die balans goed in evenwicht blijft is er niks aan de hand. Maar zodra je merkt dat die balans wegvalt, dan komen de pijnlijke emoties. Dan ervaar je die diepe verlatingsangst. Dit balletje kan dan heel snel gaan rollen… En dan wel de afgrond in…

Daarom verzwijg je ook liever iets voor jouw partner als je weet dat je daardoor verlaten kan worden. Voor jezelf noem je het “rekening houden” met de ander. De ander behoeden van een pijnlijk gevoel. Maar je doet het voor jezelf.
Misschien kijk je wel weg als je merkt dat jouw partner wat meer afwezig is in de relatie. Je wilt het liever niet weten waar hij/zij is met de gedachtes uit angst voor verlating.
En zo geef je jezelf op voor de veiligheid van de relatie. Je houdt elkaar klein en je kan niet groeien. De relatie staat op nummer één. Een relatie die bestaat in een soort droomwereld.

Je houdt je aan de spelregels zoals ze zijn geleerd.
De relatie begint ook altijd met de verwachting dat die voor altijd moet zijn. Je weet uit het verleden dat dat niet waar hoeft te zijn, maar bij deze nieuwe liefde ga je weer uit van “tot-de-dood-ons-scheidt”. Je ontkent hiermee de werkelijkheid want alles verandert. Het ontkennen van de werkelijkheid is het begin van het lijden.

Als je nog heel erg vasthoudt aan je ego, dan vindt je dit ook heel normaal. Pas als je steeds meer bewust wordt van jezelf, zal je jezelf gaan zien als een uniek iemand die in vrijheid alles kan delen en ervaren.

Je bent je ego niet, maar je hebt het. Je mag het voelen, maar je hoeft er niet naar te luisteren. Dat niet fijne gevoel van alleen zijn, van verlating en gemis, daar hoef je niks mee te doen. Je hoeft het niet te blijven bedekken door liefde en erkenning van anderen. Zie het als jouw ego zonder oordeel over jouw ego. Je hoeft er niet tegen te vechten. Juist dan ga je in contact staan met jezelf. Je blijft bij jezelf stilstaan en laat al die gevoelens door jou heengaan. Angsten zijn emoties en emoties zijn alleen maar een hulpmiddel op het mooie pad van bewustzijn. Zo kom je in contact met je eigen mooie ik en zal je een reis gaan maken van behoeftigheid naar overvloed. Je geeft en neemt dan niet meer om je angst te bedekken, maar omdat je de liefde voelt stromen voor jezelf en zo ook voor de ander.

Iris ❤

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.