De stilte valt zo hard

De eerste keer dat je echt alleen bent… Niet voor een uur, niet voor een halve dag, maar echt langer. Ken je dat gevoel? Dat gevoel dat je heel hard valt in de stilte.

Dat gevoel had ik toen ik tijdens de relatie alleen zat in een huisje.Ik had tijd voor mezelf nodig. Ik moest er gewoon even uit. Even alles op een rijtje zetten. Was het einde van de relatie dan daar? Wilde ik dit? Wat ging er verder gebeuren? Hoe had ik het zover kunnen laten komen of was het eigenlijk een opluchting? Rust, ik wilde rust. Even geen mama zijn, even geen “vriendin van” zijn, maar even mezelf zijn. Maar wie was ik? Dat alles op een rijtje krijgen was een mega opgave. Mijn hoofd maakte overuren. Ik ging van links naar rechts, draaide rondjes en sprong in de lucht om telkens weer keihard neer te vallen. Te vallen in de stilte want het was te stil. Ik was niet gewend om alleen te zijn. Alleen met mezelf. Ik werd gek van alle gedachtes die kwamen en gingen. Ik wilde rustig worden om na te kunnen denken en dat lukte juist niet… door de stilte…

Ik was natuurlijk wel vaker alleen geweest tijdens de relatie, maar dan vulde ik de stilte al snel op met andere dingen. Met avondje stappen, vrienden, tv kijken, appen, facebook en alle andere dingen. Nu stond ik alleen. Geen kind bij me, relatie afgelopen, vrienden die mij niet begrepen, echt geen zin om iets te delen of om dingen van anderen te lezen. Ik kwam voor mij, maar ik werd ook gek van mij. Het eerste wat ik de dag erna dus deed was een fiets huren en een draagbare radio kopen. Gewoon om niet alleen te zijn met mezelf, want van mezelf werd ik helemaal gek. Na 2 dagen zat ik ook weer thuis. Thuis wat niet meer als thuis voelde, maar alles beter dan alleen te zijn. Alleen zijn was niks voor mij.

Het is heel makkelijk om de relatie te worden en niet meer weten wie je bent. Zeker als er een kind of kinderen zijn. Je leven is druk. Je bent bezig met alles om jou heen. Als dan het moment daar is dat je stil mag staan bij jezelf dan valt de stilte hard. Daarom blijven we ook liever druk.

Emoties kun je wel wegduwen en proberen te begraven, maar ze zijn niet dood. Op een dag wordt het allemaal teveel. De stapel wordt te hoog. Wankelen is nog niet erg, maar er komt een moment dat de wind harder waait dan je hebben kan en dan valt de stapel om. Jezelf tegenkomen wordt daarom ook vaak gezien als iets wat niet fijn is. Alle pijnlijke gevoelens en emoties zijn in één keer teveel. Het kan je doen beslissen om nog harder je best te doen om alles te begraven en er niet naar te kijken. Je kan er ook voor kiezen om alles er te laten zijn. Jezelf tegenkomen is het mooiste dat er is. Er is namelijk geen mooier wezen dan jezelf.

De stilte valt heel hard tot dat je merkt dat er niks mooiers is dan rust te ervaren in de stilte.

Iris

 

Advertenties

Een gedachte over “De stilte valt zo hard

  1. Wat een prachtige brief over de stilte. Ik herken en erken het. Zowel de dagen als de nachten. Al 8 maanden lang. Sinds vorig jaar. Toen ik, na een akelig gesprek, in de tuin ging om wat te bekomen. Ik werd niet goed en was alleen. Heel de wereld draaide en ik ook. Kon niet meer recht, en werd bang. Naar binnen gekropen. Een enorme hartslag. Heb 2 kalmeerpilletjes genomen en in bed gekropen. En gebeden. Het werd beter. Maar vanaf die dag had ik angstaanvallen. Slechte slaap. In mei was ik nog goed. Ik ging voor het eerst weer naar de yoga, ook al was ik 64 jaar. Maar m’n moeder was overleden en m’n volwassen zoon 2 keer ernstig ziek geweest. Ik had veel verdriet voor m’n moeder. En was moe. Ik heb ook al een serieus leven achter de rug. Maar ik vond het in de yoga zo’n fijne energie. Ik rustte voordien. En genoot op woensdagavond. 1 jaar lang, heerlijk was het daar. Ik maakte ook kleine uitstapjes. Zag bijna elke week m’n dochter en kleinkindjes. Maar op een dag werd m’n hoofd overweldigd door het verleden. Het was ongelooflijk. Heel stesserend. Ik had daar onmiddellijk iets moeten mee doen. In gesprek gaan. Engin heb te lang gewacht. Uiteindelijk wel gesprekken. Ik heb al zo’n moeilijke eenzame weg afgelegd. Krijg al een tijd een slaapilletje. Maar helpt niet veel. Nu krijg ik slaappilletje en nog iets anders. Heeft 2 nachten wat beter geweest. Maar vannacht misschien 4 u geslapen in 2 keer. Hoe kan ik hier toch uit geraken. Ik maak kleine wandelingetjes en doe nog eten klaar en de afwas. Veel meer kan niet. Heb jij wat goede raad? Dank je wel, Myriam

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.