Highway to hell… and back

Ik dacht dat ik gelukkig was… maar ik was het niet

Als vrijgezel kan je een leuk leven hebben. Werk, vrienden, sport, soms een avondje thuis en je vindt het prima. Je hebt dan weliswaar geen partner, maar het is oké.

Dan ontmoet je iemand. Je vlinders beginnen te fladderen. Bij iedere ontmoeting begin je te blozen. Je zoekt telkens contact. Je voelt je iedere dag fijn en het geeft jouw leven iets meer kleur en dan… Dan beken je jouw gevoelens. Maar de ander voelt niet hetzelfde. De ander is getrouwd. De ander zoekt geen vastigheid en het voelt alsof je met een vliegenmepper uit de lucht wordt geslagen.

De liefde wordt niet beantwoord en je leven verliest zijn kleur. Het leventje wat je zo fijn vond, vindt je nu niet meer leuk. De kleuren worden weer grauw. Je voelt een gemis, je ervaart een leegte en dat terwijl je voor het bekken van jouw gevoelens het gewoon leuk had.

Je kleurt het mooiste leven met jouw eigen kleuren. Je maakt het mooi. Je doet leuke dingen. Je vindt een liefde voor het leven. Je gaat samenwonen en stapt misschien zelfs dat bootje in. Je voelt je gelukkig en toch kan je niet gelukkig zijn met jezelf.

Dat klinkt tegenstrijdig, want je ervaart wel geluk.

Hoewel Nederland een land is met de meest gelukkige mensen, is het ook een land waar één op de vijf mensen in een depressie komt. We zoeken steeds meer het geluk in situaties en dingen buiten ons en ervaren daardoor steeds minder innerlijk geluk.

We stoppen vaak met het niet willen voelen van onze negatieve gevoelens. Dat klinkt dan weer “normaal”, want wie wilt nu negatieve dingen ervaren? Niemand toch!?

Dus we stoppen ze weg, we kijken er niet naar en we bedekken deze gevoelens met liefde en geluk die we krijgen van leuke omstandigheden en met de liefde die je krijgt van jouw geliefde. Dus alles vanaf “buiten”.

Alleen we voelen ons vaker onrustig. Dan kom je met vragen. Ik heb alles, hoe kan ik me dan toch niet gelukkig voelen? Ik heb een fijn leven, dat kan toch niet veranderen door een ontmoeting met iemand anders? Maar de lastige vragen en emoties ga je niet onder ogen. Je gaat weer door en door.

Je gaat jezelf afwijzen. Je zit vol met schuld. Je schaamt je dat je dit alles ervaart. Hoe kan je dit nu ervaren? Je wilt niemand kwetsen, je wilt niemand pijn doen. Maar jouw gevoel wordt sterker en het gaat maar door in je hoofd. Aan de buitenkant is er niks aan de hand. Je kleurt nog steeds jouw leven, maar van binnen ben je grijs. Je zou willen dat je met je vingers kon knippen en dat je ergens anders was. Je zoekt jouw geluk in weekenden stappen, steeds meer alcohol, je stort je op jouw werk of je zoekt je geluk buiten de deur. Dit alles is weer een tijdelijke opvulling van je eigen leegte.

Je zou zo graag ergens willen zijn waar je opnieuw kon beginnen. Je zou willen dat je niks meer voelde, dat je rust had in je hoofd. Soms zijn die negatieve gevoelens zo sterk dat je denkt dat die boom jou een uitweg zal geven aan die highway to hell die je ervaart. Je wilt niet meer, je kan niet meer. Besef dan dat er altijd een uitweg is en dat is niet de weg die jou niks meer laat voelen. Het is de weg naar jezelf. De enige keuze die er dan nog is, is om te kiezen voor jezelf.

Je hebt het altijd goed willen doen voor anderen en daardoor voelde jij je goed. Nu je dat fijne gevoel van binnen niet meer ervaart zit je vol met schuld. Hoe kan je? Je roept heel hard tegen jezelf wat er toch in vredesnaam met je aan de hand is?!

Maar je kan niet meer. Alles wat je altijd onbewust hebt weggestopt en opgestapeld in jezelf komt tot een uitbarsting. Je breekt en dat is het moment dat de scherven vallen. Het porseleinen omhulsel valt van je af en valt in duizend stukken. Al die stukken zullen pijn doen, omdat je zo gehecht bent aan dat omhulsel. Maar dat omhulsel ben je nooit zelf geweest. Juist nu je bent gebroken, kan het licht naar binnen schijnen. Juist nu je bent gebroken kan je jezelf zien.

Er is soms maar één beslissing die je nog kan maken en dat is kiezen voor jezelf. De keuze om te stoppen met kleuren aan een plaatje dat is gebroken. Maar hoe stap je uit dat mooie schilderij waar je zoveel energie in hebt gestoken? Er staat zoveel op het spel. Zoveel jaren heb je gewerkt aan dat schilderij. Je wilt niemand kwetsen en zeker geen pijn doen. Jouw partner is waarschijnlijk geen slecht mens, maar juist heel liefdevol. En je voelt je schuldig en er komt een knoop in je maag. Het leven dat je samen hebt gekleurd. De vriendschappen, je nieuwe familie. Hoe kan je die teleurstellen? Ze zullen jou zeker de schuld gaan geven. Waarschijnlijk verbreken ze het contact. Je hebt angst. Zoveel angst om alleen te komen staan. Juist waar je het meeste bang voor bent en wat je zo hard hebt geprobeerd te vermijden, zal gebeuren.

En toch kan je geen ander besluit meer nemen als je eenmaal jezelf hebt gezien. Je bent niet wie je altijd had gedacht te zijn. Jouw zelfbeeld heb je hele leven lang opgebouwd uit die porseleinen lagen om jezelf maar te beschermen tegen die negatieve gevoelens. Maar diep in jouw kern ben jij goed zoals je bent. Als jij jouw ziel hebt gezien, ontmoet je de mooiste mens op de hele aarde. Jezelf!

In je hoofd heb je zoveel verhalen van wat mensen van jou denken. Je denkt te weten wat ze van jou willen. Je komt alleen achter de waarheid als je gaat praten. Deel jouw moeilijke gedachtes, juist dan wordt je ervan bevrijd. Bevrijd jezelf

Iris

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.