Kinderen vliegen uit, partners houden we gevangen

Een partner is niet ons kind

We weten dat onze kinderen ooit hun vleugels gaan spreiden. Onder onze vleugels leren ze, zorgen we dat ze veilig zijn, hebben we ze lief, laten we hun eigen keuzes maken. Ze mogen zich ontpoppen tot mooie mensen die hun eigen leven gaan leiden. Dit proces staat vast. Ooit vliegt jouw kind uit.

Mijn zoontje is zes jaar en gaat naar groep 3. Iedere dag komt hij uit school en heeft hij een nieuwe letter geleerd. Hij is zo trots. Er gaat een wereld voor hem open. Al die rare vormen die hij zo vaak ziet hebben gewoon een betekenis. Hij wil alles lezen terwijl ik misschien nog zoiets heb van: “Soms zou het fijn zijn als je niet alles kon lezen”. Toch mag hij straks zelf gaan bepalen wat hij leest, wat hij wil leren, wat hem aanspreekt in dit leven. Hij is een mens en hij mag zijn eigen richting bepalen.

We weten dat onze kinderen niet ons bezit zijn. We weten dat onze kinderen een eigen leven gaan leiden. We weten ook dat we papa of mama zullen blijven, hoe groot ze ook worden. Onze kinderen hebben recht op een eigen leven. We laten ze dan ook vrij als ze willen vliegen. Als we een partner hebben voelt dit vrijlaten beangstigend. Als we iemand “hebben gevonden” waarmee we samen willen zijn, dan gebeurt er vaak heel iets anders. We ervaren angst als de ander zich ontwikkeld. Angst dat de ander groeit en jij “achterblijft”. Angst dat de ander andere mensen tegenkomt waarmee hij/zij meer op één lijn zit.

We willen de ander daarom bij ons houden. We bouwen allemaal kleine “zekerheden” in. Je kan je “zwak” gaan opstellen, zodat de ander voor jou kan zorgen of je neemt juist de rol van “verzorger” op jou. We geven, in ruil voor krijgen. We doen dingen die we niet zo leuk vinden voor de ander. Dat is wat we hebben geleerd dat dat liefde is.
We bewandelen die gulden middenweg. Als je dan iets voor jezelf wilt doen dan merk je hoe erg dit de angst van de ander aanraakt en je doet het maar niet…uit liefde voor de ander… Wat denk je ook niet? Wat stom dat je dit wilde.

Hoewel we onze kinderen die weg zelf laten bewandelen, hebben we angst als onze partners hun eigen willen ontdekken. We willen liever dat ze blijven zoals ze zijn. Dat is veilig, dat loopt lekker. Daarmee houden we (onbewust) de ander klein. Dat is veilig. Toch is leven niet stilstaan. Leven is bewegen. Vaak zit je in een relatie die als een rechte lijn verloopt. Je ervaart de relatie als die wat je hebt geleerd. Verliefdheid, samenwonen, trouwen, kinderen en ze leefden nog lang en gelukkig. Tja, tot het moment dat je wilt groeien. Tot het moment dat je merkt dat je dingen hebt weggestopt die aan het licht komen. Tot het moment dat je je gaat afvragen wat nu   het leven is.

Een relatie is vaak niks anders dan een soort vervolg van je eigen jeugd. Als kind zijnde was je afhankelijk van jouw ouders en ergens was er ook een beknelling. Je moest aan voorwaarden voldoen, wilde je hun liefde krijgen. Een relatie geeft vaak veiligheid (net zoals bij jouw ouders), maar hierdoor durf je je partner niet als een volwassen mens met een eigen wil te behandelen. Jouw partner is de veilige ouder, maar tevens ook de ouder die jou vroeger deed afwijzen. Om maar niet afgewezen te worden en de veiligheid te behouden, ga je jezelf soms in bochten wringen. Je kan ook de ander geen “pijn” willen doen en gaat uit angst voor afwijzing van jouw partner, dingen verzwijgen of je echte gevoel niet delen. Vaak blijf je in deze fase zitten. Alles voor die (schijn)veiligheid. Eigenlijk is jouw partner niemand minder dan jouw ouder van vroeger die jou die veiligheid gaf.

Je geeft de groei op. De groei van jezelf en de groei van jouw partner. Je geeft een deel van jezelf op en je leeft in een schijnwerkelijkheid. Het is een schijnveiligheid. Waarom? Kijk maar naar een vorige relatie die heel veilig voelde. Toch is die relatie in stukken gevallen. Dus er is nooit een veiligheid geweest. Jouw veiligheid kan niet van een ander afhangen. Je dacht dat je veilig was, maar je hebt het tegendeel ervaren. Meestal is dit een harde les. Je valt in die werkelijkheid. De uitdrukking “harde werkelijkheid” komt hier ook vandaan. Je valt zo hard dat het lijkt alsof de werkelijkheid hard is. Toch is de werkelijkheid niet hard als je er naar kijkt. Jij hebt alleen in een sprookje geleefd en het wakker worden (de werkelijkheid) voelde niet fijn omdat jij jouw veiligheid uit handen had gegeven. Soms kan je wakker gekust worden en soms leef je liever in die droom omdat je denkt dat dat fijner is. Of uit angst voor het wakker worden.

We laten onze kinderen uitvliegen. We moedigen ze aan om te leren, terwijl we de persoon waar we ons hele leven mee moeten samenzijn (onszelf) klein houden. We zetten de tijd stil terwijl de wereld wel gewoon doordraait. De veiligheid wordt ervaren, beide hebben behoefte hieraan. Echter zodra die veiligheid wankelt, dan staat alles, en dan ook alles, op instorten met veel pijn en verdriet als gevolg. Helaas kan dit op deze manier niet vermeden worden.

Zou het niet mooier zijn als we onze partner ook gewoon laten vliegen net zoals we onze kinderen laten uitvliegen? Dat we vertrouwen hebben in onszelf en niet afhankelijk worden van een partner? Hierdoor kan een partner ook ontdekken wie hij/zij is of ontdekken wat er nog meer te leren valt. Net zoals we onze kinderen laten groeien en zichzelf laten ontdekken.

Als jij nu je eigen vaste rots kan zijn? Zie het als een duiventil. Hoe mooi is het als jij jouw partner ziet bloeien? Hoe mooi is het als jouw partner zichzelf gaat ontdekken? Jouw partner zal alleen maar meer liefde voor zichzelf voelen en dit zal onvoorwaardelijke aan jou gegeven kunnen worden en andersom. Een duif vliegt weg, maar komt altijd terug naar de til. Een duif kan je duizenden kilometers van jou vandaan loslaten en de duif zal feilloos zijn weg naar huis vinden, juist door die vrijheid te ervaren. Je hoeft niet altijd allebei even hoog te vliegen om samen weer thuis te komen. Als jij jouw partner heel lang “vastzet” dan komt er een dag dat uitbreken de enige uitweg is. Uitbreken om een andere basis te vinden. Juist door elkaar vrij te laten zal de basis altijd als een thuis voelen. Zonder beknelling en vol met liefde.

Iris

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.