Onze kinderen

Wij willen graag dat onze kinderen gelukkig en succesvol worden. We sturen ze vaak een richting op. Vaak zeggen we onbewust dat ze beter hun best moeten doen zodat ze een goede baan krijgen en dus veel geld gaan verdienen. Ze moeten lief zijn, zodat ze aardig gevonden worden. Ze moeten altijd eerlijk zijn. Ze moeten niet zwak zijn en nooit opgeven, want opgeven is geen optie… enz. enz.
We willen niet dat ze zich buitengesloten voelen en nodigen daarom maar vijftien kinderen uit voor het verjaardagsfeestje en zo las ik afgelopen week dat volgers op Instagram kopen voor je kind ook niet meer vreemd is.
 

 
Hoe graag we ook willen dat onze kinderen gelukkig worden, en daarom doen wat we doen… Hiermee geven we een signaal af dat ze niet goed genoeg zijn, zoals ze zijn. terwijl ze juist volmaakt zijn en niet anders hoeven te worden. Ze mogen voelen wat ze voelen, maar als je telkens krijgt te horen je je niet moet aanstellen, “normaal” moet doen, niet boos mag worden, niet verdrietig hoeft te zijn, dan worden deze emoties weggestopt.
 
Door te moeten voldoen aan die voorwaarden (waarvan we vaak denken dat het echt beter is), maken we onze kinderen juist onzeker. Wie “mogen” ze zijn? Wat mogen ze nog voelen? En het voelen wordt denken. Net de andere kan op wat wij op latere leeftijd gaan ontdekken als we “wakker worden”.
Langzaam verliezen onze kinderen zichzelf. Ze gaan zich juist onzeker voelen omdat ze denken dat het slecht is om maar één vriendje te hebben. Ze danken dat ze raar zijn als ze iets anders voelen. Dit gaat door tot als ze ver volwassen zijn. Het is zo opgeslagen in het onderbewustzijn dat het maar lastig is om hier anders mee om te gaan.
 
Dat onzekere gevoel wil je niet voelen. Het wordt weggeduwd. Hierdoor wordt liefde en waardering overal in de buitenwereld gezocht en niet in jezelf. Het is een verslavend patroon. Telkens als de liefde “opraakt” kom je in de afkickverschijnselen terecht en deze ga je weer bestrijden met nieuwe liefde en waardering te vinden. Zolang alle middelen (partner, kind, fijne baan, goede vrienden) voorhanden zijn zal je niet gauw een negatief effect ervaren. Gaat de relatie ten einde, heb je angst dat jouw partner jouw verlaat, wordt je ontslagen of ga je verhuizen naar een plek waar je niemand kent? Dan ervaar je pas hoe leeg het van binnen is. Dat is dan meestal een moment je “afkickverschijnselen” krijgt. Dat is waar de “verslaving” zichtbaar / voelbaar wordt.
 
Wat we graag willen bereiken om ons kind gelukkig en succesvol op te voeden werkt dus vaak averechts. Juist in je latere leven als volwassenen kan je hier de effecten van ervaren. We hoeven onze kinderen niet “de les” te leren. Ze mogen zelf leren. Ze mogen zichzelf zijn met al hun emoties. Wij als ouders mogen wel een grens trekken. Wij als ouders mogen stoppen om angst te hebben dat we “het fout doen” en vertrouwen hebben dat ook wij goed zijn zoals we zijn en dat onze kinderen hun vleugels gaan gebruiken om te vliegen.
Iris

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.