De donkere nacht van de ziel

De meeste die mijn pagina volgen zullen wel weten wat ik bedoel als ik het heb over de donkere nacht van de ziel.

Het is niet gewoon een nacht waar jij je alleen voelt. Het is niet gewoon een nacht waar jij liefdesverdriet ervaart. Het is niet een nacht dat je “gewoon” aan het piekeren of aan het malen bent.
Het is een nacht zo zwart dat je hebt gedacht dat je letterlijk levend begraven was. Het is een nacht waar je dacht dat jouw leven nooit meer mooi kon zijn. Het is een nacht waar je in foetus houding ligt en zou willen dat alles langs je heen zou gaan. Het is een nacht die jou door een tunnel trekt waar je niet wilt zijn. Alle pijnlijke emoties komen op jou af en er is geen uitweg. Van het ene verdriet, loopt je naar het andere. Het stopt niet. Je vervloekt jezelf en ook iedereen om jou heen. Je vindt jezelf niks meer waard. Je zou willen dat je niet meer leefde. Je zou willen dat er geen morgen meer kwam, want wat als jij je de dag erna nog zo voelt? Dit gevoel trek je niet.

En toch… toch komt de nieuwe ochtend vanzelf…

De donkere nacht van de ziel trekt jou zo terug naar alle donkere hoeken in jouw ziel die jij een hele lange tijd verborgen had gehouden. Toch is er dan geen ontkomen meer aan. Je kan alleen nog huilen, slaan en je machteloos voelen. Het lijkt alsof je geen adem krijgt.

Toch is die donkere nacht van de ziel nodig. Je kan niet dieper gaan dan in zo’n nacht. Je kan niet dieper tot al die verborgen gevoelens komen dan op dat moment. Het is nodig om die deuren open te trekken die altijd gesloten zijn gebleven. Het is niet om jou die pijn te laten ervaren, maar het is nodig om het niet meer weg te duwen. Alleen door die deuren open te trekken kan je beginnen met helen.

Het is een nacht waar je als het ware opnieuw wordt geboren. De nieuwe jij komt er op een pijnlijke manier uit. En net zoals een baby wordt geboren en alles moet leren, zo kom jij er ook uit. Je hebt het besef niet wat er is gebeurd. Je hebt het ervaren als een soort roes. Je bent dan wel geboren, maar je weet nog lang niet hoe je moet lopen. Nu zal je pas stapje voor stapje alles leren, ervaren en je bewust gaan worden. Ook dit gaat met vallen en opstaan en je zal eerst een hele tijd nog niet kunnen lopen.

De nacht van de donkere ziel ervaar je als een helse pijn. Toch is het net als bij een gewone bevalling. Je doorgaat de pijn, je hebt daarna nog bloedingen, naweeën en als het tegenzit complicaties. Toch is de pijn snel vergeten en komt (na lange tijd) het besef dat je het mooiste hebt gedaan wat er bestaat. Namelijk een nieuw leven geschonken wat al zo’n lange tijd in jou heeft geleefd.

Iris

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.