Ruzie

Ik hoor de stemverheffing. Ik hoor de onmacht. Ik hoor de frustratie. Ik hoor het verdriet. Ik hoor de woede. Ik hou mijn adem in. Ik vind het vreselijk als mensen schreeuwen tegen elkaar. Als ik merk dat dat de enige uitweg is om iets kenbaar te maken.

Alleen komen die woorden niet aan bij de ander. Het land niet. Op dat punt is het al te laat. Als er frustrerende onmacht is dan zijn bij beide parten blinde vlekken voor de ogen. Er wordt niks bereikt met die onmacht want dat is het topje van de ijsberg en er zit zoveel onder verstopt. Wat onder dat topje zit is nooit kenbaar gemaakt, is nooit gevoeld, altijd maar verstopt en dan barst de bom. De vulkaan barst uit.

We lopen weg. Er is geen andere optie. Even weg bij degene die jou dit laat voelen, maar je kan er niet voor weglopen. Het zit in jou. Je neemt het mee. Je piekert, je maalt. Och ja, misschien was je wel te streng voor jezelf. Misschien heeft de ander ook wel gelijk. Of niet? Of is dit een stemmetje dat jou van de wijs brengt. Om de lieve vrede maar te bewaren. Je eigen gevoel schuif je weer onder dat tapijt.

Dan komt het moment dat je jouw partner weer aankijkt. Hoe zal de ander reageren? Wat zal er gezegd worden? Zal er een stilte heersen tijdens het eten? En langzaam begin je weer te praten. Er wordt sorry gezegd. Dan komt de vraag hoe laat je morgen moet opstaan en wie brengt de kleine naar school?

Gelukkig. Alles is weer “normaal”.

Ondertussen wordt er weer volop gelopen over dat tapijt. Dat tapijt waar jouw gevoel onder ligt geschoven. Bij iedere voetstap wordt je vertrapt. Je hebt je niet uitgesproken. Waar het eigenlijk om gaat durft je niet te zeggen. Stel je voor dat de ander jou daarvoor afwijst. Stel je voor dat je nog meer ruzie krijgt. Stel je voor dat de relatie ten einde loopt. Voor jouw gevoel voelt dat zoveel pijnlijker dan maar als “voetveeg” te dienen. Je maakt jezelf ook wijs dat je dat niet bent. Het is toch weer leuk samen?! Ja, omdat je doet wat goed is voor de relatie, maar je doet niet wat goed voelt voor jou!

Als je een relatie hebt en je hebt vanaf het begin af aan nooit echt je eigen gevoelens durven te delen, dan zal je altijd blijven weglopen van jezelf. Het is na tien jaar dan opeens veel te eng om je gevoel te uiten. Opeens hangt er zoveel van jouw geluk af van de relatie dat je doodsangsten hebt als dat weg zou vallen.

Het is zo belangrijk om je echte gevoelens te delen, hoe moeilijk het soms ook is. De ander kan jou juist gaan waarderen omdat je eerlijk en oprecht bent. Alleen als de ander zelf ook heel onzeker is dan kan het ook anders lopen. En anders lopen is dan zo mooi want je kan dan weer naar jezelf lopen. En ja, dat wandelt zoveel anders!!!

Iris ❤

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.