Het “redden” van een relatie

Als je nog niet zo lang een relatie hebt dan kan je verdriet en pijn ervaren als deze relatie over gaat. Natuurlijk kan dat want je hebt jezelf open gesteld voor een ander. De intensiteit van die gevoelens ligt eraan hoe jij met jezelf in verbinding staat.

Hoe langer je in een relatie zit, des te meer wordt je verbonden met die relatie. “Dat is toch ook normaal”? Zeker is dat normaal op de manier zoals we altijd hebben gedacht. Vaak versmelten we zo met een relatie dat we geen relatie meer HEBBEN, maar de relatie ZIJN.

Als jij naast iemand loopt, dan is het makkelijker om een andere weg in te slaan. Niet dat daar geen emoties bij komen kijken, maar je zit niet aan elkaar vast.
Als je met elkaar vergroeid bent, dan kan het heel pijnlijk zijn om je los te draaien. . Je weet eigenlijk al niet meer hoe het is om alleen te staan. Wie ben je als dat zo zou zijn? Waar moet je in vredesnaam naartoe lopen?

Opeens krijg je allemaal vragen. Levensvragen. Dit kan een keerpunt zijn. Dit kan het punt zijn dat je wilt weten wie je echt bent en waar je staat in dit leven.

Dit kan ook een punt zijn dat je verstijfd van angst. Dat je denkt dat jouw relatie jouw leven is. Dat je moet gaan voor de relatie. Dat je denkt dat je moet vechten voor je relatie.

Er wordt gezegd dat als je gaat vechten voor je relatie dat je dan vanzelf rustiger zal worden. Zie je wat hier gebeurd? Je loopt jezelf voorbij. Je gaat niet bij jezelf kijken wat er nu echt aan de hand is. Nee, dat is veel te moeilijk, te pijnlijk en te angstig. Dus je kruipt weer in die relatie.

Bij mij zeiden ze het ook. “Ga maar eerst eens werken aan de relatie. Dat is de basis, die moet stabiel zijn. Als dat gebeurd dan wordt jij ook rustiger”

Wat ben ik blij dat ik niet rustiger werd. Wat ben ik blij dat de relatie niet meer te redden was! Dat klinkt nu misschien crue of bot en op dat moment brak ik ook in duizend stukken en wist ik niet meer waar ik me aan vast kon grijpen. Mijn leven zag ik in elkaar vallen. Het was echt de hel op aarde. Zo voelde het letterlijk voor mij. Mijn leven viel onder mijn voeten vandaan. Ik merkte toen pas hoe erg ik mezelf kwijt was. Het voelde alsof mijn ledematen werden geamputeerd en ik had nog steeds stuiptrekkingen om het te willen “redden” terwijl ik bloedend op de grond lag.

Omdat jouw hele leven vergroeid is met die relatie, dan ben je ook die relatie. Als die dan omvalt (of dreigt om te vallen), dan val jij ook. En hard, en diep. Je weet niet wie je bent. Het gaat er niet om, om eerste de relatie rustig te krijgen. Het gaat erom dat jij jezelf weer gaat worden en dan van daaruit weer naar de relatie gaat kijken.

Als die dreiging er is dan sta je op een keerpunt. Soms neem je die kans (of krijg je hem zonder dat je het wil). Dan ga je op zoek naar jezelf. Soms grijp je uit angst de relatie weer vast.

De weg naar jezelf is makkelijker af te leggen als je alleen bent. Je kan de tijd voor jezelf nemen. Je kan ook die weg bewandelen als je in een relatie zit. Jouw angsten (triggers) zullen dan eerder aangeraakt worden waardoor jij kan groeien. Alleen is dit moeilijk als je net begint met het kijken naar jezelf, maar niks is onmogelijk. Heb je angst om dan alsnog alleen verder te moeten gaan? Dan is dat waarschijnlijk wel de enige manier.

Wat jouw weg is, dat bepaal jezelf. Laat het alleen de weg zijn naar jezelf en niet naar iets wat je denkt vast te moeten grijpen.

Iris

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.