Geloven in…

We geloven allemaal ergens in. Als je in een katholiek gezin bent geboren dan geloof je in God en Jezus.
Ben je in een moslims gezin geboren dan is het Allah die aanbeden wordt.
Ben je opeens het spirituele pad gaan bewandelen dan komt Boeddha in beeld (meestal ook in de vorm van een beeldje). Zo kan ik nog wel even doorgaan.

Als ons leven goed verloopt dan loopt het geloof een beetje naast ons. We bedanken degene die we aanbidden door te bidden. Maar ow jee als er iets gebeurd. Dan wordt ons geloof op de proef gesteld. “Waarom doe je ons dit aan God?”. Je gaat twijfelen. Als er echt “iets” bestond, dan was jou dit nooit overkomen.

Dan kom je iemand tegen die jou laat zien wie je werkelijk bent. Weer ga je dan geloven alleen deze keer in een mens. Die ander kan jou liefde geven en jou gelukkig maken.

Dan gaan we ook nog eens geloven in tekens. Ze zeggen ons dat we op de goede weg zijn.

Zo blijven we ons hele leven ergens in geloven of in iemand anders, maar nooit in onszelf. We zeggen nooit : “ik geloof in mij”

En als je het wel als eens zegt en er gebeurd iets, dan is het “zie je wel, ik kan het toch niet of het lukt me nooit”.

Het beste resultaat halen we gewoon uit een partner. Een partner is trots op jou, een partner steunt jou, een partner geeft jou liefde een partner staat jou bij. Ja, zelfs als jij al lang het geloof in jezelf hebt verloren.

Dus hoe fijn is het om een partner te hebben? En hoe graag wil je er alles aan doen om dat te behouden. Mocht jouw partner het geloof even niet meer kunnen geven, dan haal je het bij vrienden, collega’s of familie.

We geven in ons leven alles uit handen, zelfs het ervaren van liefde en geluk. Als dan de liefdesrelatie misloopt dan is echter nooit echt liefde geweest. Je kan 10 jaar met iemand samen zijn en van elkaar houden en nooit meer zonder de ander willen / kunnen, maar zodra de ander jouw veiligheid in laat storten dan is de liefde weg. Het geloof is weg. Dan komt de vraag hoe kan de ander jou dit kan aandoen. Is het wel ooit liefde geweest?

Ergens zijn we gestopt om te geloven in onszelf. Ergens zijn we weggelopen van onze mooie ik. Ergens hebben we alles uit handen gegeven. Hoe pijnlijk is het dan als alles waar je in dacht te geloven wegvalt? Het externe geluk moet je ook altijd blijven opvullen.

Het is zo mooi om weer in onszelf te gaan geloven. Niet om weg te rennen, maar om terug te keren. Terug naar onze eigen kern, je eigen mooie ik.

Je hebt jezelf gezien toen je open stond voor die ander. Dat is het mooie aan liefde. Even sta je in contact met jezelf want de ander vindt jou mooi en goed zoals je bent. Dus even hoef jij niet weg te lopen voor jezelf en jezelf te beschermen. Tot het moment dat we het willen vasthouden, dan geven we ons geloof uit handen. We geloven dat de ander ons dit mooie gevoel geeft en we zien niet dat we het in werkelijkheid zelf zijn die ons die gevoel kan geven. Gelijk rennen we weer weg. Gelijk geven we onszelf uit handen.

Het is tijd om weer in onszelf te gaan geloven!

Iris

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.