Jij bent van mij!

JIJ BENT VAN MIJ!

“Ze gelooft niet in gebroken gezinnen”
Tijdens de wandeling hoor ik het degene zeggen waar ik mee aan het wandelen ben. Uit zijn verhaal merk ik op dat de persoon waar het over gaat koste wat kost het huwelijk waar ze in zit wilt laten “slagen”. Vaak zorg je er dan voor dat je een fijne relatie hebt, maar niet altijd zelf lekker in je vel zit.

Ik zeg niet dat je zomaar even uit elkaar moet gaan. Ik zie nu wel pas in hoe het komt dat mensen zo denken. Dat mensen “gaan voor de relatie”, maar zichzelf vaak vergeten. Meestal is een scheiding ook heel pijnlijk en omdat het pijnlijk is worden er verwijten naar elkaar gesmeten. Omdat er dan gesmeten wordt met van alles en nog wat, ontstaat er ruzie. We gunnen de ander opeens niks meer. We voelen ons verraden, bezeikt en noem maar op.

Het kind komt er middenin te staan. Dat is vaak het beeld van een scheiding. En ja, zo gaat het helaas ook vaak. Zeker als je in het begin al heel duidelijk hebt gemaakt dat vreemd gaan het einde van de relatie is. De ander moet altijd voor jou kiezen. Of als op een nette manier zegt: “Jij bent van mij” door een handtekening te zetten onder een contract. Het contract van de liefde. De vrouw neemt maar wat graag de naam van de partner aan. Wordt hier mee gezegd “je bent van mij? “ Nu mogen we echt niet uit elkaar gaan, want het is bezegeld. Dan komt nu de vraag… Heeft liefde regels?

Zal liefde niet gewoon iets zijn wat je mag delen als je het voelt voor jezelf en de ander? Wat als we nu eens inzien dat iemand niet van jou is. Als we nu eens inzien dat mensen komen en gaan. Als we nu eens inzien dat we soms op een andere manier aan het leven willen deelnemen. Sommigen willen zichzelf leren kennen, anderen willen gewoon rust. Sommigen willen het mooie ervaren, anderen de eenvoud. En ieder is vrij hierin.

Maar zo is het ons niet geleerd. Zo is ons leven niet ingedeeld. Stel nu voor dat we in het begin al niet ons eigen leventje opgeven. Ieder blijft zelfstandig wonen. (nee, nu raak niet gelijk in paniek dat we dan meer flats moeten gaan bouwen).
Stel nu eens voor dat we liefde delen en geven niet zien als elkaar bezitten. Dat we liefde niet zien als elkaar aan elkaar verbinden door een ring, je eigen achternaam afstaan en samen een kleine maken.
Als we niet van dat huis dat we samen intrekken een tempel gaan maken. Het gras blijft toch altijd groener bij de buren.

Als we eens leren dat papa en mama niet altijd samen zijn en dat we ook apart leuke dingen kunnen doen. Als we een kind leren dat we ook een tijd zonder elkaar kunnen, want tijd voor onszelf is zo belangrijk. Als we het begin al anders aanpakken dan zou een eventueel einde niet zo dramatisch zijn.

Dan zou er meer begrip kunnen zijn, meer liefde naar elkaar toe. Elkaar in ieder zijn waarde laten.

Ik zeg ook niet dat je er maar gewoon een einde aan moet maken als het even moeilijk is. Nee, je mag alles delen. Alle gevoelens er laten zijn, maar zet jezelf voorop. Ja, ook in een relatie mag dat. Zonder jou geen goede verbinding toch?!
Waarom de angst hebben om je eigen gevoelens te delen? Als je niet alles deelt, bespreekt of ervaart omdat je angst heb om verlaten te worden… Is de kans dan niet groot dat je al een beetje uit die verbinding aan het lopen bent? Want gaan voor de relatie, en blijven vasthouden is weglopen voor jezelf.

Wat als we ons beeld van een relatie nu eens veranderen? Je kan na een tijd kan altijd nog beslissen om samen te gaan wonen. Dan niet omdat het “goed voelt” of omdat je niet zonder de ander wilt leven, maar omdat het fijn is en jij jouw liefde graag deelt.

Als we nu gewoon eerst aan ons zelf werken met de relatie ernaast want als je iemand in die behoeftige relatie zit valt de ruimte om aan jezelf te werken vaak weg. Ja, die ruimte ontneem jij jezelf. Het is echt niet dat die er niet is in een relatie.

Als we het beeld eens zouden omdraaien, wat zou er dan zo fout zijn om je leven niet afhankelijk te maken van een ander. Dan zouden we de ideeën die we nu hebben misschien als niet prettig aanvoelen, wat je nu misschien ervaart met deze woorden. Dan zouden we niet zo’n heftige pijn ervaren. Of misschien wel de pijn ervaren, want het zou een illusie zijn als dat niet heftig voelt, maar zouden we dan niet beseffen dat de ander niet van ons is? Dat we het de ander ook gunnen om de vleugels uit te slaan. En misschien hè… misschien juist door die onvoorwaardelijke liefde te ervaren, zou het dan niet kunnen dat je juist samen blijft vliegen i.p.v. elkaar telkens in die kooi probeert te houden? Zou je niet liever die vrijheid ervaren? Vliegen in die oneindigheid!

Het mooie is… Juist door elkaar vrij te laten zal je steeds weer naar elkaar toe komen.

Iris ❤
http://www.MooiMens.info

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.