Ik loop toch niet weg van mezelf?

Weglopen voor jezelf. Je hoort het zo vaak. Maar wat is dat nu eigenlijk?
Heel mijn leven heb ik geleefd zoals ik wilde leven. Wilde ik een huis kopen? Dan deed ik dat. Wilde ik een hond, toen ging ik er eentje uitzoeken in het asiel. Wilde ik stoppen met werken om voor mezelf te beginnen? Natuurlijk deed ik dat. Deed ik werk wat velen zouden afkeuren? Het was mijn leven toch? Ik had ook niemand nodig. Ik deed alles wel alleen.
Dus ik liep toch nooit weg voor mezelf? Ik deed toch wat ik wilde doen? Dat is toch ook lief zijn voor jezelf? Ik leefde het leven dat ik wilde leven. Dat is toch juist niet weglopen voor jezelf?

Nu besef ik dat weglopen voor jezelf juist het doen van al deze dingen is.

Juist door druk te zijn of een bepaald imago aan te meten hoef je niet naar jezelf te kijken, want daarmee bedek je je eigen echte ik. Een vechtersmentaliteit aannemen om maar niet die pijnlijke plek in mezelf te hoeven zien. Voor iedereen is die pijnlijke plek anders. Ik heb hem bedekt met mijn “vrouw van de wereld” imago. Ik heb hem bedekt met liefde te blijven zoeken bij mannen. Het was namelijk veel makkelijker om daar liefde uit te halen dan die pijn te moeten voelen.

Nu besef ik dus dat ik nooit naar mezelf heb durven te kijken. Jeetje, wat is dan weer kijken naar jezelf? Misschien denk je dat dat zo moeilijk niet is toch? Je ziet jezelf toch iedere dag in de spiegel! Je weet toch ook wat je wilt bereiken in dit leven? Je hebt jouw doel voor ogen. Dat ben jij. Dat is toch jouw leven?

Maar vaak zijn onze doelen buiten onszelf gericht. Met stip op 1 staat natuurlijk het hebben van die mooie, fijne relatie. Daarnaast nog werk hebben dat je leuk vindt en je leven is al goed gevuld.

Toen mij werd verteld dat ik geen zelfvertrouwen had stuitte ik gelijk op weerstand in mezelf. Hallo! Ik was toch wel het voorbeeld van een vrouw met zelfvertrouwen of niet dan?
Zelfs mijn vriendin ziet mij als iemand die niet twijfelt aan zichzelf en dat ik goed voor mezelf zorg en lekker in het leven sta. En zo wil ik mezelf ook graag neerzetten en voelen. Maar voel ik dit ook ECHT? Ergens ben ik altijd op zoek geweest naar liefde van mannen om me zo te voelen. Ook ik heb alles buiten mezelf gezocht terwijl ik echt dacht het in mij te hebben.

Wat denk je wat er dan gebeurt als je iemand tegenkomt die jou wel ziet zoals je bent? Iemand die geen doel voor ogen heeft met jou. Dan hoef je niet te vluchten. Je hoeft jezelf niet anders voor te doen. En dat voelt fijn of zelfs geweldig. Alleen zo ervaar jij jezelf nooit omdat je dit altijd hebt bedekt met zelfafwijzingen. Je ervaart nu dat je wel mooi bent, dat je er wel toe doet. Maar die iemand die weet jou ook te raken op die pijnlijke plek. Die plek waar jij zelf nooit naar hebt durven te kijken en waarom je bent gaan wegrennen voor jezelf.

Juist door je eigen angst in de ogen te kijken en er niet voor weg te rennen zal het gevoel minder worden. Mijn zelfafwijzing zag ik nooit, maar nu ervaar ik hem wel. Ik voel het. Ik heb het nooit hardop durven uit te spreken, laat staan om het “te zien” bij mezelf, omdat ik dan het idee zou hebben dat ik altijd sterk moet zijn. Want die vrouw van de wereld is toch niet afhankelijk of wel soms! Nou weet je, dat ben ik dus wel. Niet omdat ik niet die kracht in mezelf heb, maar omdat ik altijd mijn geluk heb laten afhangen van anderen.

Het is zo, en een nieuw begin kan je pas maken bij een mooi einde.

Iris

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.