Jij hebt een probleem, niet ik

Ik ga niet mee in therapie. Jij hebt een probleem, dus jij moet maar in therapie.

Boh wat was ik kwaad toen mijn ex dit zinnetje zei. Gelijk trok ik weer 3 muren erbij op. De afstand tussen ons werd alleen maar groter. Voor de duidelijkheid… We hadden toen nog een relatie.

Wat vond ik dat onrechtvaardig van hem. Hij wilde dus niet aan onze relatie werken. Hij wilde niet in relatietherapie. In zijn ogen was ik degene met een probleem dus ik moest ook maar hulp zoeken.

Het mooie was dat ik al bij een psychologe liep. Meer kon ik niet doen. Het was juist de psychologe die had voorgesteld om in relatietherapie te gaan. Maar meneer ging niet mee. Hij schoof de schuld op mij af dus ja… Wie was ik dan om  wel aan de relatie te werken? Het cirkeltje was rond. Dat was het punt dat ik het bijltje erbij neergooide.

Tot voor kort heb ik dit nog steeds gezien als zijn fout of iets dergelijks. Ik deed al het werk om maar bij elkaar te kunnen blijven en hij… Ja, eigenlijk stond hij al met 1 been eruit. Misschien al met twee op dat moment.

Echter hoe meer ik leer over mezelf en over de denkwijzes die wij hebben, hoe meer ik die opvatting niet meer geloof. Ik moet zelfs bekennen dat hij gelijk had op dat moment. Je kan niet happy in een relatie zitten als je zelf niet gelukkig bent. Dan stel je de ander verantwoordelijk voor jouw geluk. Je kan dan ook heel erg gaan pleasen om zo maar die liefde te mogen blijven ontvangen.
Als je “voor de relatie gaat”, dan ren je weg van jezelf. We hadden beiden kunnen “kiezen voor de relatie”, maar dan hadden we nog steeds met onszelf in de knoop gelegen.

Maar terug te komen op mijn ex…. Hij had wel gelijk. Ik had aan de bel getrokken, maar het was te laat geweest. Toen ik brak was het al te laat. Ik liep al een tijd mezelf voor de gek te houden. Ik dacht dat het niet veel voorstelde. Ik zou er zelf wel uitkomen. Ik had angst om mijn gevoelens te delen met de man waar ik zeven jaar bij was. Met de man die de vader is van mijn kind. Met de man waarmee ik een huis had gekocht en waarmee ik lief en leed had meegemaakt. Bij die man durfde ik niet mezelf te zijn. Domweg omdat ik niet eens wist wie ikzelf was, wat ik wilde. Ik dacht dat ik wilde wat ik had, maar gevoel liegt niet en ik had mijn gevoel te lang verstopt merkte ik. Opeens kwam alles eruit. En als je dan overloopt dat is er geen “wij” meer. Dan is de enige weg de weg naar jezelf. 

Ik had geen angst om alles te verliezen of om alleen te komen staan. Het was de angst om mezelf in de ogen te kijken. Onbewust had ik mezelf in de relatie verstopt. Ik had een fijn leven en deed wat ik wilde. Ik had mijn vrijheid. Ja het was leuk! Maar ik wist niet meer wie ik was. Mijn leven was de relatie. We hadden het goed. We waren de beste maatjes met dezelfde interesses en passie. Onbewust deed ik dus ook bijna alles voor de relatie maar niet voor Iris. Ik mocht de relatie niet laten vallen, maar ik was moe. Opeens was ik klaar met het klaarstaan. Met alles “alleen” te moeten doen terwijl ik het altijd het uit handen had genomen.

Ja, hij heeft al die tijd gelijk gehad. Het had geen zin gehad om aan de relatie te werken terwijl ik eigenlijk zo verlangde naar “mezelf”.
Dat hij ook werk aan de winkel heeft is terzijde. Het was gewoon de tijd om te vallen. Het was de tijd om te gaan leren. Het was tijd om die weg in te slaan. De weg naar mezelf. Ik hoor het overal om me heen. Er zijn zoveel mensen die in een relatie zitten maar niet weten wie ze zijn. Het gaat lekker en het is fijn, maar soms is daar een stemmetje die niet praat. De stem van de ziel die roept. Zo heb ik het ervaren. Het kwam diep vanuit binnen. Ik durfde niet te luisteren. Het kon ook niet want er waren geen woorden. Het was een gevoel. Dat gevoel had ik te lang weggeduwd en nu kwam het in alle hevigheid omhoog. Net zoals nu met heel veel mensen gebeurd. Het was zoveel makkelijker geweest om niet te hoeven luisteren of in mijn geval om de ander de “schuld” te geven en het voor jezelf goed te praten. Sommigen hopen dat de ander een fout maakt, of dat de ander de keuze maakt. Het zou zoveel makkelijker zijn. Maar als het makkelijk gaat, dan ga je niet diep genoeg. Het is mooi als je durft te luisteren naar die stem die geen woorden gebruikt.

Iris

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s