Liefde

In heb in vorige relaties vooral gezocht wat ik mezelf niet kon geven. Wat ik miste in mezelf. Ik zocht geborgenheid, zekerheid, vastigheid, iemand die er voor me was, iemand die ik kon vertrouwen, Iemand waar ik oud mee kon worden. Ik zocht veiligheid. Dat huis om in te schuilen. Deze veiligheid heb ik altijd verward met liefde. Ik kwam wel altijd “liefde” tegen, alleen toen durfde ik niet te kijken.
Zeker was er natuurlijk ook liefde
in mijn relaties, maar de veiligheid zorgde ervoor dat ik mij durfde te geven. Ik moest eerst die behoefte gevuld hebben in mij voor ik mij open kon stellen. Dat muurtje durfde ik dan pas af te breken. Maar ik brak het niet af. Ik stelde (onbewust) voorwaarden aan de liefde. Hij deed geven en dan kon ik ook terug geven. En zo bestond de relatie meestal uit behoeftes opvullen en voorwaarden scheppen. Echte diepe liefde heb ik hierdoor nooit ervaren.

Juist nu loop ik op een weg waar ik ervaar dat liefde niks heeft te maken met veiligheid. Alles waar ik ooit nooit naar verlangde is niet binnen handbereik en toch ervaar ik heel veel liefde. Liefde is niet je vertrouwd voelen bij iemand, het is niet iemand leuk vinden of weg kunnen kruipen in dat veilige huis. Liefde is niet iets over iemand vinden. Er is namelijk nooit een reden waarom we iemand leuk vinden. Als die er is dan is de liefde behoeftig en voorwaardelijk. Liefde overstijgt dit alles. Liefde is er gewoon.

Juist nu ervaar ik dat ik niet altijd krijg wat ik diep van binnen verlang. Iets wat ik mezelf (nog) niet kan geven. De ander raakt iets aan in mij en het is aan mij om te voelen wat dit met mij doet. Het zijn dingen die ik juist niet wil voelen. Dingen die ik altijd heb opgevuld met “de liefde” van een ander. Juist nu voel ik mij alleen, niet goed genoeg, dus onveilig. En dat terwijl er heel veel liefde is.

Juist wat ik niet wil ervaren daar heb ik weerstand tegen. Dan begint het gevecht in mij. Dit onveilige gevoel geeft die ander natuurlijk niet, maar zit nog diep in mezelf. Alleen zit ik nu in een situatie waar we beide niet wegrennen. Normaal rende ik weg als ik mij onveilig voelde. Ging de ander vreemd of dacht alleen maar dat hij contact had met een andere vrouw… Dan kwam er ruzie. Veiligheid was de basis van de relatie en diepe angst kwam omhoog als dit op instorten stond. De ander mocht mij nooit verlaten en dat is de grootste voorwaarde die je maar kan bedenken.
Nu “blijf” ik en de ander ook. Juist hierdoor doorvoel ik deze emoties en gevoelens. Ik bespreek ze en hierdoor wordt het zoveel lichter. Ze worden wel vaker aangeraakt, maar ik schiet niet meer gelijk in die weerstand.
Ja, soms voelt het nog makkelijker om de ander te wijzen op zijn “fouten”. Dus zijn gedrag waar ik mij onveilig bij voel.
Dat doorzie ik nu ook heel snel. En nee, ik oordeel niet over mezelf. Ik vind mezelf niet stom. Ik ben mens en ik leer. Iedere dag.

Toch is het IK die dit ervaart en die dit “toelaat”. Je komt niet voor niks iemand tegen. Alles is een spiegel. Ik kom steeds dieper tot bepaalde gevoelens. Als ik denk dat ik het nu wel “begrijp” dan komt er weer een diepere laag omhoog. Juist hierdoor leer ik mezelf heel goed kennen. Alles waar ik eerst maar vluchtig naar durfde te kijken wordt nu uitvergroot. Ik word me bewust van mijn eigen gevoelens. Daarom heet het ook het bewustwordingsproces. Door en met de ander leer ik mezelf kennen. Eigenlijk groeien we beide, maar ieder op afstand. Want ja, die fysieke veiligheid die ik altijd wilde ervaren is er gewoon niet. Ik moet het echt alleen doen. Die diepe angst komt telkens even omhoog. Maar ik leer hierdoor ook zoveel meer van mezelf te houden. Ik voel met ook steeds mooier worden van binnen. Telkens als ik denk dat ik niet meer dieper in mezelf kan graven, krijg ik weer een situatie voor mijn kiezen die mij weer laat wankelen. Weer verdriet en pijn komen omhoog. En de uitdaging is dan om nog dieper in mezelf te gaan kijken. Mijn schaduw in het licht gaan zetten.

Hierachter ligt liefde. Als die er niet was waren we al lang weggerend. Hadden we deze confrontaties niet aangekund. Het heeft niks te maken met die projecties. Ook niet met de projectie dat je in de ander een mooie versie van jezelf ziet. De ander raakt alleen dat mooie gevoel in jezelf aan. Hierdoor voel je de liefde voor jezelf stromen. Als je denkt dat de ander jou dit geeft dan kun je juist angst creëren voor de ander. Dan wil je de ander juist op afstand houden omdat het misschien “niet mag”.

De laag die hieronder ligt is pure onvoorwaardelijke liefde. Liefde waar je samen kan zijn zonder verwachtingen en oordelen. Zonder de behoefte in jezelf op te willen vullen. Liefde is een hele mooie verbinding van ziel tot ziel dat gevoeld wordt met het hart.

Iris

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.