Een ontmoeting op zielsniveua

“Goedemorgen” ziet Mirthe opeens op haar telefoon staan. “Jij wilt mij zeker leren kennen omdat ik de vriend ben van Mike of niet?” Goedemorgen? Wie was dit denkt Mirthe bij zichzelf? Ze kent degene niet die ze nu op haar messenger ziet staan. Ze gaat even kijken wie het is. Tot haar verbazing is het een vriend van haar ex-vriendje. Wat moet die nu? En waarom leren kennen? Wat had ze gemist? Toch reageert ze beleefd en tot haar verbazing kwam ze erachter dat ze gisteren per ongeluk op het knopje “toevoegen” had geklikt i.p.v. gewoon te swipen.
Mirthe bood haar excuses aan en wilde het er verder bij laten. Mike was haar vriendje niet meer, dus om nu vrienden te worden met een goede vriend van Mike dat was wel raar.
Mike had niet genoeg gevoelens voor haar gehad. Dus ze hoefde ook geen contact met Jeroen, de vriend van Mike. Jeroen dacht er anders over. Hij wist blijkbaar helemaal niet dat het over was met Mike. Hij vond het wel gezellig. Och, dacht Mirthe, ik heb verder ook niet veel te doen. En zo kwam het dat het een gezellige chat werd. Al snel kwam Mirthe erachter dat ze veel gemeen hadden. Het was niet alleen gezellig, er was ook nog eens een enorme klik.

De dagen gingen voorbij en opeens zat Mirte uren te chatten. Iedere vrije minuut was opeens voor de telefoon waar Jeroen aan de andere kant zat. En toch zat Mirthe iets niet lekker. Jeroen was getrouwd. Ze maakte kenbaar dat ze het heel fijn vond, maar dat ze toch minder op de chat zou zijn. En daar ging het al fout. Het lukte gewoon niet. De aantrekkingskracht was zo groot dat ze geen afstand konden nemen. Och ja, het is gewoon gezellig zeiden ze tegen elkaar.

En hoe beter ze elkaar leerde kennen, des te meer kwam er toch een ander gevoel omhoog. Het gevoel om elkaar te zien. Wie zit er nu echt aan de andere kant van die telefoon? Dat was het eerste verlangen. En natuurlijk was het voor Jeroen niet makkelijk om iets af te spreken. Hij kon niet zomaar even zeggen dat hij Mirthe ging leren kennen. En Mirthe had maar 1x per 2 weken ”vrij”. Dan is haar zoontje weg. Toch kwam er een moment dat het kon. Mirthe vond het wel leuk. Het was gewoon iemand leren kennen waar het goed mee klikte. En daar stond hij. Hij was niet de man die ze zou aanklikken op Tinder, maar hij was wel de man bij wie ze zich gelijk op haar gemak voelde. Een man die ze niet in de ogen durfde te kijken omdat ze nu al wist dat ze zichzelf ging verliezen. Ze wilde hem aanraken, ze wilde tegen hem aankruipen. Jezus, wat was dit voor een gevoel?
Lang konden ze in ieder geval niet zitten. Hij was op doorreis. Dus al snel moest het afscheid komen. En daar begon het eerste gevecht tegen het woord “moeten”. Want ze wilde niet weg. Ze wilde blijven zitten. Ze wilde voelen wat ze voelde. En dat kon helaas niet. Dus ze namen afscheid. Haar voeten liepen weg, maar haar ziel rende terug. En toen was het duidelijk. Dit kon niet.

Ondanks het weten dat dit eigenlijk niet “goed” was, ging het appen door. Mirthes telefoon bleef haar grootste afleiding. Ze zaten soms uren achter elkaar door te appen. Ze vroeg zich wel eens af of hij wel echt getrouwd was. Hij had namelijk heel veel tijd om met haar door te brengen. Toch was die vraag niet belangrijk. Ze vond het allang fijn dat hij “er was”. Maar haar verlangen werd steeds groter. Het verlangen om hem te zien. Ze wilde hem strelen, hem liefkozen. Ze wilde hem vastpakken en nooit meer los laten. Ze wilde weten of hun lippen zouden samensmelten. Ze wilde zijn stem horen. Ze wilde alles wat niet kon. Hij bleef op veilige afstand. Hij bleef eerlijk. Hij zei heel vaak dat hij van zijn vrouw hield, maar Mirthe geloofde het niet. Hoe kan iemand nu zoveel tijd met haar doorbrengen en dit voelen en van zijn vrouw houden? Dat klopt toch niet?
Deze gedachtes speelde heel erg omdat Mirthe in een soortgelijke situatie had gezeten. Ze wist ook hoe het was om iemand anders leuk te vinden. Iemand anders dan degene die je partner is.
Mirthe voelde zich net zo’n blije puppy. Eentje die kwispelend naar de deur rende als ze het baasje hoorde aankomen, maar dat de deur dan dicht bleef. Ze knalde dus telkens tegen een dichte deur. En het deed pijn. Iedere keer deed het pijn, maar het leek ook net af ze het nonchalante van een puppy in zich had. Ze bleef maar doorgaan zonder uitgeput te raken.

Op zielsniveau, qua gevoel deed Jeroen echt geen deur dicht. Dat was er en dat bleef er. Het niet kunnen / willen afspreken was een ander verhaal. Dat was voor Jeroen gewoon geen optie. Hij was getrouwd. En natuurlijk respecteerde Mirthe dit. Het was ook niet haar bedoeling geweest om gevoelens te krijgen voor Jeroen. Dus ze nam zich voor om te genieten van wat was en niet verlangen naar wat er niet kon zijn.
Telkens werd ze voor haar gevoel teruggeduwd. Telkens viel ze. En telkens moest ze terug naar zichzelf. Weer die kracht vinden om alleen door te gaan. Om de liefde die ze zocht bij Jeroen, om die bij haarzelf te vinden.

Maar hoe mooi het ook allemaal was, er kwam een moment dat ze besloten om ieder hun eigen weg weer te gaan. De gevoelens werden teveel. Uit respect voor elkaar wilde ze dat niet via de telefoon doen. Er werd besloten elkaar dan toch nog een keertje te zien en dan voor goed alleen verder te gaan. Eigenlijk was alles al gezegd, dus toen ze elkaar zagen was het raar. Ze voelde zich ook allebei raar. Dit was het dan en het voelde alsof ze een blok beton in hun maag hadden. Mirthe kon het niet laten om over de tafel heen te kruipen en Jeroen een zoen op de lippen te geven. Ze deed het in een opwelling en schrok van zichzelf. Bij het gedag zeggen kwamen de tranen. Ze had nog gehoopt dat hij terug zou komen. Dat hij niet in zijn auto zou stappen. Dat hij zich om zou draaien en haar vast zou pakken en zou zeggen dat hij niet weg kon gaan. Ze had het gehoopt, maar hij ging.

En wat de afspraak ook was, het lukte niet om afstand te bewaren. Alles begon weer van voor af aan. De tranen waren voor niks geweest, want het was een afscheid dat er niet was.
Waarom lukte het haar toch niet om gewoon te stoppen met deze onzin? Ze werd kwaad. Mirthe merkte dat ze kwaad op zichzelf werd en dat ging ze projecteren op Jeroen.
Ze wilde dat ze hem nooit had ontmoet. Ze wilde rust. Waarom lukte haar dit niet ?En hij wilde zo graag van haar af. Althans, hij bleef maar zeggen dat ze lekker op stap moest gaan en iemand anders moest tegenkomen. En dat maakte haar niet alleen boos maar ook heel verdrietig. Want diep van binnen wilde ze niet dat hij dit zei. Ze wilde dat hij zou zeggen dat hij zijn verlangen naar haar niet meer kon bedwingen. Ze wilde horen dat hij haar wilde zien. Dat hij haar wilde kussen. Dat ze de hele nacht buiten zouden zitten en naar de sterren zouden kijken. DAT wilde ze dat hij zou zeggen. En het enige wat hij zei was dat ze plezier moest maken. Fuck hey, wat nou plezier maken?! Ze was gaan houden van een getrouwde man. Ja, ze hield van hem! Verdomme
Hij had makkelijk praten. Hij had een leuke avond met haar op de app en dan kroop hij lekker bij zijn vrouw in bed. Hij deed leuke dingen met zijn vrouw, niet met haar. Mirthe wilde ook met hem uit eten gaan. Hem in de ogen kunnen kijken. Ze wilde dat mooie gevoel weer ervaren. En nu botste alles. Ze merkte dat het echt tijd werd om zelf een keuze te maken.
Mirthe bestond niet in zijn leven. Ze was onzichtbaar. En dat gaf een heel laag gevoel.

Maar Mirthe kon geen keuze maken. Ze wist ook dat dit een hele grote les voor haar was. Alle angsten die ze in zich had werden aangeraakt. Bespeeld, gezien, ervaren.
Maar ze wilde rust. Dus in plaats van zelf een keuze te maken zei ze tegen Jeroen dat hij haar maar los moest laten. Hij moest maar eens duidelijk zijn, want dit kon gewoon zo niet langer. Maar wat kon eigenlijk niet langer? Mirthe was zelf degene die meer verlangde. Owww en Jeroen ook hoor. Dat wel. Ze voelde elkaar al zonder iets te hoeven zeggen. Als ze hun ogen dicht deden dan ging er een energie door hun lichaam dat niet te beschrijven was. Zelfs zo’n energie dat die zonder woorden heel veel passie opwekte. De aantrekkingskracht was op een gegeven moment enorm.

Mirthe begon te schreeuwen van binnen. Ze stond in brand en ze kon niet geblust worden. Er was zoveel onmacht. Telkens werd ze afgewezen. Ze was telkens niet goed genoeg, anders had hij haar wel vaker willen zien. Ze kon hem er niet meer gewoon laten zijn, zonder het verlangen. Haar ego werd te groot. Het kostte Mirthe zoveel energie om telkens terug naar zichzelf te moeten gaan dat ze op raakte. Privé gebeurde er ook nog eens zoveel. En ook daar kon hij haar niet mee helpen. Toch was het oké, want hij had haar nooit iets beloofd. Hij had haar nooit gezegd dat hij voor haar zou kiezen. Alleen was hij ook van haar gaan houden. Hij was te ver over zijn drempel gegaan, maar hij kon Mirthe niet over zijn drempel binnen laten stappen.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.