Tijd alleen is helend

Afgelopen twee weken was mijn zoontje bij mijn ex. Ik zag er eigenlijk wel tegenop. Twee weken… best lang toch?! Geen gelach in huis. Geen “goeiemorgen mama”. Geen geknuffel. Geen vrolijk ventje dat mij even terug zet in het nu. Helemaal niks.

Ik weet nog toen ik net alleen was, het eerste jaar (of wel anderhalf jaar) was vaak een hel als mijn zoontje naar mijn ex ging. Hij was nog niet de deur uit en ik begon in huilen uit te barsten. Niet omdat ik hem miste, maar wat hij opvulde ging weg.

Ik voelde mij letterlijk leeg. En met die leegte werd ik helemaal teruggeworpen op mezelf. En liet ik nu net niet zo’n goede vriendjes met mezelf zijn.

In mijn relatie met mijn ex deed ik ook veel alleen, althans dat dacht ik. Eerst deden wij heel veel samen. Hij was niet alleen mijn vriend maar ook mijn medewerker. En later kreeg ik mijn zoontje en al snel was hij mijn metgezel. Ik werkte vanuit huis, dus er was altijd wel iemand thuis. Ik was nooit echt alleen.

Er heerst ook een soort taboe op het alleen zijn. Als je op stap gaat en je bent met een vriendin die dan even naar de wc moet, dan kijk je eerst even om je heen en al snel pak je je telefoon. Net of je wilt zeggen dat je wel vrienden hebt, ook al sta je alleen. En toen ik rookte was het eerste wat ik deed een sigaret opsteken. Net of je zo niet alleen bent. Het zijn allemaal opvullingen.

Want wie ben je echt? Het lijkt wel of we bang zijn geworden om tijd met onszelf door te brengen. Wie kom je tegen daarbinnen? Weet jij het?
Toen ik mij telkens zo alleen voelde als mijn zoontje weg ging, dacht ik dat dat normaal was. Het went wel. Maar ik merkte dat het niet wende. Dus ik ging op rondreis in mezelf. Waar kwam die pijn vandaan? Waarom kon ik niet alleen zijn? En tussendoor ging ik ook weer opvulling zoeken. Ik ging op datingsites staan. Dat is natuurlijk leuke afleiding. Ik wilde geliefd worden want alles wat mij liefde gaf was weg. Mijn partner, mijn kind. En ik… Ik kon mezelf die liefde niet geven. Dus ik zocht het buiten mij om. Toch merkte ik dat mijn rondreis in mezelf wel prettig was. Reizen is leuk. Nieuwe dingen ontdekken is spannend.

Na een jaar kon is soms nog steeds mezelf leeg voelen. Zeker als ik weer iets aan het verwerken was. Maar ik kon mezelf de tijd geven om te huilen, om te schreeuwen en om te schrijven. Ik hoefde niet door te gaan. Ik had twee van de veertien dagen om mezelf over te geven aan die open wond. Natuurlijk zou ik ook graag iets leuks gaan doen, maar ik besefte ook dat ik niet altijd hoefde te GE-NIE-TEN. Want soms wil je genieten en lukt het niet omdat je verdrietig bent. Dan kun je dus eerst beter dat stukje helen en dan weer open staan voor de leuke dingen. En wandelen en praten met een vriendin was ook al heerlijk om te doen.

Nu merk ik dat ik enorm gegroeid ben. Ik kan nu achterom kijken en zien hoever ik al gekomen ben.
En het is helemaal niet erg om je eenzaam te voelen. Juist hierdoor komen je diepste emoties omhoog. Je grootste angsten. Het is een heftige confrontatie. Besef wel dat eenzaamheid en alleen zijn, twee verschillende dingen zijn.

Door tijd met jezelf door te brengen ga je jezelf begrijpen. Wat is je kracht, wat vertellen je gedachtes jou, wat zijn je zwakheden. Je leert jezelf kennen.
Als je alleen bent kun je ook de dingen doen die je graag wilt. Vanuit passie. Door je drukke leven heb je vaak geen tijd om daaraan toe teven. Ben je alleen, dan kun je alle tijd voor jezelf nemen. En door je passie te volgen, ga je langzaam ook je doel voor ogen zien.

Je kunt doen wat je wilt als je alleen bent. Je hoeft niet eerst iets te overleggen, je hoeft je niet schuldig te voelen. Je kunt gaan en staan waar je wilt.

Je kunt alle verwachtingen loslaten. Je vindt rust en in rust kun je groeien. Dingen worden helder.

Tevens leer je te vertrouwen op jezelf. Jij bent degene die beslissingen maakt. Je leer t vertrouwen op je intuïtie. Zonder invloed van buitenaf ga je voor iets of niet. Je wordt sterker en je leert te vertrouwen op in intuïtie.

Als je echt tijd met jezelf doorbrengt kun je groeien. We nemen ons daar vaak de tijd niet voor. Hierover volgt binnenkort een andere blog.

Je kunt dus wel zeggen dat mijn scheiding met mijn ex een hele grote zegen is voor mezelf. Het klinkt hard of zelfs cru, maar anders was ik door blijven gaan zoals ik altijd heb gedaan. De keuze om uit elkaar te gaan was niet een bewuste keuze. Het overkwam ons. Ik heb me er nog tegen verzet. Ik heb geprobeerd anders te laten zien. Toch was het te laat.
En daarna zijn het twee bewogen jaren geweest. Maar juist door de kracht van het alleen zijn, door de reis in mezelf te maken, sta ik nu hier.

Afgelopen twee weken zijn ook omgevlogen. Ik voelde me niet verdrietig omdat ik alleen “moest” zijn. Ik heb genoten van het alleen zijn. Ik heb gedaan wat en wanneer ik het wilde. En dan heb ik het niet over grote dingen, maar de fiets pakken om te gaan fietsen wanneer ik het wilde. Schrijven als er iets in mij opkwam. Eten wanneer ik er zin in had. Huilen als het nodig was. Lachen om de kleine dingen. Ik heb twee weken met mezelf doorgebracht en ik vond het heerlijk. En de dagen waren nog vaak te kort.
Er wordt je wel eens de vraag gesteld of je iemand bent waar je graag mee zou daten…
Ja, ik ben nu een mens waar ikzelf heel graag mee date!

Iris ❤

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.