Ik hou van een getrouwde man

Wat riep deze titel bij je op? Voelde je afgunst? Heeft jouw partner je bedrogen? Schrok je? Zit jezelf in zo’n situatie? Werd je nieuwsgierig? Wat zal Iris erover te vertellen hebben? Want het is een taboe om te houden van iemand die in een relatie zit. Toch is het mij overkomen. En ik heb er geen spijt van, zeer zeker niet. Ik merk zelfs dat er heel veel vrouwen in een soort gelijke situatie zitten. Daarom heb ik dit stuk ook geschreven.

Het is best lang geworden. Ik denk het langste stuk dat ik tot nu toe heb geschreven. Houden van een getrouwde man is ook niet iets wat je even tussen de soep en de aardappelen overkomt. Ik kan je vertellen dat houden van een getrouwde man de grootste pijn is die je jezelf aan kan doen.
“Getrouwde man” kun je ook lezen als “getrouwde vrouw”. En of degene getrouwd is of “gewoon” niet bereikbaar, dat maakt geen verschil. Het enige dat telt is dat degene onbereikbaar is ook al staat de deur wijd open. Degen kan ook kiezen voor zijn ouders of zijn vrienden en niet voor jou. Je bent voor die persoon niet goed genoeg ook al ben je jezelf. En dat is een hele les om mee om te gaan.

Dit proces gaat in fases. En hoe meer ik erover schrijf, des te duidelijker wordt het ook dat het niet alleen om een relatie hoeft te gaan. Het kan gaan om alles wat niet bereikbaar is.

Geloof me, je denkt echt niet op een morgen als je wakker wordt: “Kom, laat ik eens gaan aanpappen met een getrouwde man”. Het overkomt je. Het is niet iets waar je voor kiest. Je weet soms helemaal niet of die ander getrouwd is. Het begint met praten en bij dat praten voel je dat je “thuiskomt”. Je weet niet wat je overkomt. Voor je het weet wil je niks anders meer. Mijn ervaring met een getrouwde man is heel heftigste (geweest). Dit is een verbinding waar ik zoveel pijnstukken heb gevoeld en nog steeds… Hij wist ze allemaal aan te raken. Het is daarom ook een hele mooie les (tot nu toe) geweest. Ik ben heel dankbaar voor alles wat ik hiervan heb geleerd over mezelf. Deze relatie is bijna altijd op een “veilige” afstand geweest. Een heel jaar lang ging alles via de telefoon. En niet een uur per dag. We zaten zowat vastgelijmd aan dat ding. En ondanks die fysieke afstand was er heel veel. Voor sommigen klinkt het misschien raar, maar we zijn van elkaar gaan houden door het gevoel. We hebben elkaar af en toe gezien, en dan denk ik dat we vier keer echt afgesproken hebben in een jaar tijd. En ja, na zo’n ontmoeting was er heel even rust, maar het riep ook gelijk zoveel op. Het is niet een man die ik op Tinder aan zou klikken en toch is het de mooiste man die ik ooit heb ontmoet. Er is nooit gemeenschap geweest, want het was gewoon niet de bedoeling dat dit zou gebeuren. Het was een onverwachte reis.

Maar wat doet een onbereikbare liefde met je? Wat is de les die je ervan mag leren? Ik hoor verhalen en lees soms frustraties van andere vrouwen die in een soortelijke situatie zitten. Ik hoor de woorden schreeuwen want je hebt zoveel onmacht. Het is soms een hel. Je staat letterlijk in brand en je kunt niet geblust worden.

In het begin ontken je het. Het contact is mooi, maar je wilt niet dat het iets zal worden. Dat is helemaal niet de bedoeling. Het voelt gewoon goed. Het is leuk en gezellig. Maar als jij een leegte in jezelf hebt… Dan gaat je deur vanzelf open want je wilt dat stuk opgevuld hebben. Je kunt er niks tegen doen. Het voelt TE goed. Maar hoe mooi het ook is, de ander blijft een dichte deur houden. Ja, ook al zet hij hem open.

Het voelt fijn, het voelt heerlijk en dan gebeurd het dat je verlangens krijgt. Je wilt de ander zien. Dan zal de spanning wel weg zijn denk je. Jullie zeggen allebei dat jullie het je verbeelden. En als je elkaar dan ziet dan bereik je juist het omgekeerde. Je wilt niet meer weg want het voelt zo fijn, maar je MOET. Het hele proces blijf je vechten tegen dat woordje “moeten”. Dan begint de strijd. Je moet toch afscheid nemen dus je loopt weg, terwijl je ziel terug wil. En dan is er op lichamelijk gebied niks gebeurd. Nee, dat mag niet. Maar het verlangen om elkaar te zien is nu niet weg. Je voelt het nu juist heftiger.Het verlangen om elkaar aan te raken. Je wilt vasthouden wat zo mooi is. Je wilt weten of jullie lippen samensmelten. Je wilt strelen. Je wilt dat de tijd stil staat en toch sta je al in de startblokken om weg te rennen. Nu heb je 1x gevoeld hoe het is om samen te zijn en je wilt meer, maar de ander trapt op de rem. Die trapt op de rem om elkaar te zien, maar de rest laat hij toe. Emotioneel kom je dus heel dichtbij, maar lichamelijk blijf je ver weg. In het begin probeer je om af te spreken. Je wilt zo graag samen zijn. Samen zijn met wat mooi voelt. Telkens ren je als een jonge puppy kwispelend naar die deur en net als je daar bent gaat die dicht. Bam, je stoot je hoofd. Keer op keer.

Toch blijf je hoop houden. Als je dan weer tot tien hebt geteld en de andere kant op loopt, gaat die deur weer open. En telkens wordt het verlangen groter. En er komt misschien een moment dat je op de drempel staat. Er komt een moment dat je echt binnen mag kijken. Maar dan slaat de paniek toe bij de ander en wordt je aan de kant gegooid. Telkens weer wordt je teruggeworpen. En het voelt alsof je achterover valt. Weer wordt je teleurgesteld. Weer ben je niet goed genoeg om gezien te worden. In werkelijkheid wordt je telkens teruggeworpen naar jezelf. Telkens moet je weer de kracht vinden om met een teleurstelling om te gaan. Ow, en ik was hardleers. Maar dat is wat deze verbinding met je doet. Terug naar jezelf gaan en daar kracht en liefde vinden.

Je kunt het wel met Tantra vergelijken. Tantra  is een hele mooie vorm om lust op te wekken zonder tot een orgasme te komen. Je kunt hier zo in opgaan, zonder een hoogtepunt te krijgen. Dus je ervaart de lust en de hunkering, maar je komt niet tot de climax. En zo voelt een onbereikbare liefde ook. Je hele lichaam hunkert en verlangt, maar telkens moet je terug naar jezelf. Telkens ga je kijken naar je eigen wensen, behoeftes, verlangens en ga je op onderzoek uit welke pijn nu weer aangeraakt wordt.

Je kunt het ook vergelijken met een verslaving. Je weet dat het niet mag, dat het slecht voor je is. Dit zeg je ook tegen jezelf. Je zegt het 9 keer en de 10e keer hou je het niet meer vol. Je blijft er namelijk mee bezig.

Dan komt het moment dat je geen pijn meer wilt voelen. De pijn van de afwijzing. Want telkens wordt jij afgewezen.  Dan begint de strijd tussen “het er mogen laten zijn” en “ik ben toch veel meer waard dan dit”
En ja, dat ben je! En ja, hij mag er ook nog zijn, maar nu is hij er nog steeds onder valse hoop. Valse hoop omdat de deur steeds open blijft gaan. Maar voor jou is een open deur een teken om binnen te lopen. voor hem is die open deur misschien gewoon beleefdheid. Hij wil jou heel dichtbij en toch houdt hij je op afstand. Hij heeft jou nooit gezegd dat hij bij zijn vrouw weg zal gaan, toch voelt het anders. Jij kan er met je verstand niet bij dat iemand van jou kan houden en toch gelukkig is bij zijn vrouw. Dus onbewust verwacht je iets en als je van iemand iets verwacht, dan kun je alleen maar teleurgesteld worden. Hij begint zelfs te zeggen dat je op zoek moet naar een ander. Dat je gelukkig moet worden.

Nu ga je in een fase komen dat je boos wordt. Je wilt nu zelfs dat je hem nooit had ontmoet. Dan was het zoveel makkelijker geweest. Hij heeft het beste met je voor. Uit ervaring weet je dat dat onvoorwaardelijke liefde is. Maar hey, hij heeft makkelijk lulle. Hij zit lekker bij zijn vrouwtje. Je wilt helemaal niet horen dat hij jou iemand anders gunt. Je wilt graag horen dat hij jou wilt zien. Dat hij verlangt naar jou! Waarom houdt hij niet van mij en wel van haar? Ben ik niet goed genoeg? Hij heeft weer een leuke avond op de app gehad met mij en kruipt bij zijn vrouw in bed. En ik? Ik zit hier verdomme weer alleen! Hij doet thuis net of er niks aan de hand is. Ik besta helemaal niet. Nergens niet! En je wordt bozer en bozer.
In principe projecteer jij je eigen frustratie en woeden op hem!

En alsof al die verwijten nog niet genoeg zijn ga je ook nog eens dingen verlangen die je samen met hem wilt doen. Je mind begint spelletjes met je te spelen. Hij gaat uit eten met zijn vrouw. Jij wilt ook wel eens met hem aan één tafeltje zitten en hem diep in de ogen kijken. Ik wil ook met hem op de bank hangen ga je denken. Je gaat in de slachtofferrol terecht komen. Nu ga je dus echt verlangen naar dingen die jij nooit met hem zal meemaken. Je hoopt het. Je hoopt nog steeds dat zijn liefde voor jou zo groot is dat hij het niet kan weerstaan, maar de deur blijft dicht. Je begint te verdrinken in je eigen verdriet.

Het enige wat je in deze fase doet is hem een ultimatum te stellen. Zelf wil je het niet, dus hij moet maar een keuze maken. Hij moet maar zeggen dat hij jou niet meer wilt. Maar helaas, dat doet hij niet. Want ook hij voelt hoe mooi het is en kan het niet loslaten. Hij wil jou geen pijn doen. Het liefst zou hij in de grond weg willen zakken en aan de andere kant van de wereld eruit kruipen.

Het gaat dus door, want na die woede en frustratie komt ook weer begrip. Je bent weer terug naar jezelf gegaan en je kunt “hem wel weer aan”. Toch blijft het gevecht aanwezig. Het gevecht dat jullie allebei weten dat het niet kan, dat het moet stoppen en ieder zijn eigen weg moet gaan. Toch lukt het niet. Je zegt tegen jezelf dat het contact te leuk is om te stoppen. Dus je moet van jezelf accepteren dat dit het is. Maar je ego wilt meer. Die stem zal blijven schreeuwen. Je wilt toch samensmelten? Dat verlangen is te groot om te stoppen. Je hebt geen rust. Je wilt die energie voelen, maar juist door die te willen voelen stroomt alle energie uit je want je verlangt naar iets wat niet bereikbaar is.

Dan komt het punt dat je elkaar steeds meer pijn gaat doen. Eentje breekt en de ander is dagen achter elkaar aan het huilen. Dan komt het besef er dat hoe mooi het ook is, dit niet kan. De ene houdt vast waar hij ooit voor gekozen heeft en jij blijft in gevecht tegen je gevoel. Je gevoel brengt je telkens bij hem, maar daar kun je niet naar binnen. Dit gevecht kun je niet winnen. Je kunt de ander niet lostrekken met brute kracht. En hij vraagt zich echt af waarom dit op zijn pad komt.

Ondertussen gaat ook hij kapot van binnen. Hij kan met niemand iets delen. Hij blijft alles opkroppen. Hij houdt van iemand anders dan zijn vrouw! Hij is over zijn eigen grens gegaan, en ook hij kon er niks aan doen.
Je keel wordt dichtgeknepen, je krijgt geen lucht. Hoe heeft het zover kunnen komen vraag je jezelf af? Hij heeft jou nooit iets beloofd, hij is altijd eerlijk geweest en toch heeft hij jou heel dichtbij laten komen. Hij heeft geproefd van jou, maar hij durft jou niet tot zich te nemen. Hij heeft geen idee wat hem te wachten staat. Als jullie energie samen zou komen, dan zouden jullie allebei anders worden.
Jij verdrinkt bijna in onmacht en hij kan zich niet mee laten trekken door jou. Hij kan niet kopje onder gaan, want hij weet niet of hij sterk genoeg is om boven water te komen. Zijn verstand wint het van zijn gevoel. En dan… Uiteindelijk wordt er een knoop doorgehakt. Want hij wil thuis niet door de mand vallen en dat zal gebeuren als hij zo diep blijft vallen. Tevens krijgt hij steeds meer schuldgevoelens. Hij voelt zoveel, maar keuzes worden puur met het verstand gemaakt. Want wat het gevoel allemaal doet en laat voelen, dat kan niet. En dan komt het volgende breekpunt.  Het punt dat je moet gaan accepteren. Accepteren dat je hem vrij mag laten.

Hij beslist dit puur op het verstand. Dus jij voelt je totaal afgewezen. En gelijk komt jouw schild omhoog. Jouw ego begint te roepen. “Hoe kan hij zo sterk zijn om mij te vergeten?” “Heeft hij dan helemaal niks voor mij gevoeld?” “Ik ben zoveel voor hem , hoe kan hij zomaar weglopen”? Ik heb mezelf helemaal gegeven en hij…?” Je begrijpt het niet. Je begrijpt er helemaal niks van. Hij voelt opeens as cold as ice terwijl jij het nooit warm genoeg kan hebben.

Je keel wordt letterlijk dichtgeknepen omdat er nu geen contact is. Het stroomt niet meer. Jullie energie is weg. Zo voelt het. En je houdt dit ook even vol. Weer op die wilskracht want het was de afspraak.

Geloof me, al was je de mooiste, knapste, liefste en rijkste vrouw op deze aardbol, dan nog zou hij niet kiezen voor jou. Ai!!! En ben daar blij om! Hij zit nog zo in zijn hoofd. Hij is er niet klaar voor. Meestal is hij ook omringd door mensen die alles zwart/wit zien. Die bang zijn voor de gevolgen om het hart te volgen. Daar kun jij niet tegenop. Ieder heeft zijn eigen les te leren en je komt er erachter welke dat voor jou zijn. Sta er open voor. Omarm ze en ga je daarna focussen op jezelf. Het enige wat je kunt doen is het accepteren. En ja, je voelt veel en je voelt waarschijnlijk ook dat hij andere woorden zegt, dan wat er in hem speelt. Je voelt zijn worsteling, maar geloof me. Het is zijn les. Je wilt zo graag helpen, want jeetje, wat heeft hij jou (on)bewust mooie lessen laten zien. En je bent nu eenmaal een gevoelsmens dus je hebt het beste met hem voor. Maar laat het los. Je kunt hem niet verder helpen. Jij hebt het zaadje geplant, hij mag het zelf water geven. En vertrouw erop dat hij wilt bloeien en groeien. Het is een akelige weg voor hem. En misschien wel een eenzame weg omdat hij een leven leeft met mensen die niet zo zijn zoals hij werkelijk is. Maar hij zal niet willen sterven daar in de grond. Hij zal willen groeien.

En die les die daar uit voort komt, dat is zijn les

En de les voor jou is om te gaan houden van jezelf. Je bent het wel waard om geliefd te worden. Je bent het wel waard om gezien te worden. Je bent alles dubbel en dik waard. Vindt die kracht in jezelf. Ga aan de slag met alle pijnstukken die je hebt gevoelt. Hoe komt het dat jij je verliest in iemand die jou op afstand houdt? Waar zit jouw pijn echt?! Ga dwalen door je ziel. Maak uitstapjes. Geniet van wat je voelt en ziet. Verwonder je en bovenal… Bewonder jezelf!
Wat is jouw kracht? Wat is jouw passie? Waarom mag jij dit meemaken? Wat is jouw levensdoel. Waarmee kan jij anderen helpen? Welk verhaal wil jij de wereld ingooien?

Heb jezelf lief !!!

Iris ❤


 

 

Advertenties

5 gedachtes over “Ik hou van een getrouwde man

  1. Tranen van herkenning.
    En bijzonder dat ik deze tekst vandaag mag ontvangen, Iris. Op 5 augustus werd alles anders en was ons contact voorbij.
    Maar voor altijd in mijn 💙!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.