Laat liefde stromen

Ik heb altijd gedacht dat ik niet bang was om liefde toe te laten. Ik heb altijd gedacht dat ik toch altijd weer die deur open deed zetten voor de liefde, ook al was mijn hartje vaak gebroken geweest. Ik ben namelijk heel goed in liefde geven, dus dan ben ik toch ook goed in liefhebben – in de liefde?!
 
Toch had ik het mis.

 
Ik heb me nooit echt open gesteld voor liefde. Ik heb altijd een veilige afstand behouden. Mijn muurtje was altijd net hoog genoeg. En dezelfde liefde heb ik ook altijd ontvangen. Ik heb altijd iemand lief gehad met dezelfde afstand, met hetzelfde muurtje. En soms brak bij de één het muurtje af en werd bij de ander het muurtje hoger. En soms rende eentje weg en rende de ander er achteraan. Tot de rollen weer omgedraaid werden.
 
Inderdaad… Ik ben bang voor de liefde of…
 
Ergens ben ik mezelf verloren. Ergens ben ik zover bij mezelf vandaag gelopen dat ik mezelf niet waard vond om geliefd te worden. Ergens ben ik de hoop verlopen. En iedereen die wel echt liefde voor mij voelde, heb ik (on)bewust op een afstand gehouden.
 
En ik heb oprecht lief gehad. Mijn liefde was echt wel puur, alleen was ik telkens bang dat de ander het niet oprecht meende. Ik was te vaak teleurgesteld geworden.
Want hoe kun je nu tegen iemand zeggen dat je van haar houdt en haar daarna dood wensen?
Hoe kun je tegen iemand zeggen dat je liefde echt is, als je dezelfde dag nog je lichaam deelt met iemand anders?
Hoe kun je tegen iemand zeggen dat je onvoorwaardelijk van haar houdt terwijl de liefde alleen maar uit voorwaarden bestaat?
 
Waar het om gaat is dat we niet alleen maar liefde mogen geven om liefde te ervaren. Je moet ook in staat zijn om liefde te kunnen ontvangen.
Ontvangen zonder twijfel, zonder voorwaarden, zonder een ander te willen veranderen, zonder bang te zijn dat het niet gaat werken.
 
En natuurlijk is dat lastig als je al veel hebt meegemaakt. Ik weet zeker dat je nu alle slechte relaties even aan het oprakelen bent en je jezelf afvraagt hoe je nog in vredesnaam open kunt staan zonder twijfel, zonder bang te zijn, want wat jou toch allemaal is overkomen…. Nee, je gelooft er niet meer in.
 
En toch gaat het niet om bang zijn voor de liefde. Ik ben bang voor mensen. Mensen die hebben gezegd dat ze van mij hielden, maar dat de daden oppervlakkig waren. Soms wordt het zinnetje “Ik hou van jou” zo makkelijk gezegd, maar kleven er onderhuids zoveel voorwaarden aan vast. Alleen heb je het niet in de gaten.
 
Ik heb mannen aangetrokken die niet in staat waren om onvoorwaardelijk van mij te houden. Of ze kwamen net uit een relatie en hadden niks verwerkt, of ze zagen mij als redder in nood. Ik werd dus de hulpverlener in plaats van geliefde. Of ze zaten in een relatie. En hoe graag ik ook liefde wilde ontvangen, ik wist dat deze mannen op een veilige afstand zouden blijven.
 
Daarom was ik ook vaak “de jager”. Ik wilde de touwtjes in handen houden.
 
Ik heb altijd gedacht dat “liefde geven” zou betekenen dat ik dan iets waard zou zijn voor de ander. Het tegendeel was waar. Ik werd misbruikt omdat ik zo graag liefde wilde ontvangen.
 
Het klopt dat ik mezelf nooit echt heb laten zien in een relatie. Niet op emotioneel vlak. Ik durfde mijn eigen “ik” niet echt te benoemen. Ik deed het wel, maar er werd niet echt geluisterd. Dus ik ging maar weer door zoals altijd in de hoop wel gezien te worden. Ik gaf en ik gaf en ik gaf nog meer van mezelf. En als ik dan maar alles zou doen, dan zou ik gewaardeerd worden. Tot dat ik telkens op het punt kwam dat ik het uitschreeuwde van wanhoop. Want mijn werkelijke behoefde werd niet gevoel of gezien. Waarom moest ik altijd alles alleen doen? Waarom stond ik er in een relatie toch alleen voor? En het doet pijn om te beseffen dat ik het altijd zelf naar die situatie heb gemaakt. Ik heb telkens mijn eigen wanhoop gecreëerd.
 
Dit inzicht zat diep verstopt en het deed pijn om te graven. Zeker omdat ik mezelf in de laatste “relatie” wel heb opengesteld, maar dit niet echt een relatie kon worden. Waarschijnlijk heb ik de mooiste leermeester hiervoor gehad. Iemand die niet wegliep, wat ik ook zei. Ik heb geleerd mijn emoties te tonen. Ik heb geleerd me kwetsbaar op te stellen. Ik was niet op zoek naar liefde, dus ben er ook zonder voorwaarden ingestapt. Het was niet eens de bedoeling dat ik verder zou varen met deze man.
Hij was iemand die ook onbereikbaar was. Waarschijnlijk was het daarom voor mij ook makkelijker.
 
Waarom mij dit daarvoor niet lukte? Omdat ik iedereen al met een scheef oog aankeek. Ik stapte wantrouwend ergens in. Ik kon natuurlijk niet echt gekwetst worden als ik op voorhand al een muurtje had. Ik heb altijd een achterdeur open laten staan. De vluchtroute was al bekend.
 
En met dit inzicht gaat het er niet om dat je het allemaal weet. Het gaat er ook om dat je dit voelt. Dat het in je systeem doordringt.
 
Het vergt moed om je kwetsbaar op te stellen. Je hartje open te zetten en te vertrouwen dat het met liefde wordt behandeld.
Besef dat alleen jezelf je eigen geluk in handen hebt.
Ik weet nu ook dat er niks mooiers is om jezelf te delen. Om op te gaan in een ander, zonder voorwaarden, zonder iets.
Gewoon ZIJN.
 
Twee zielen die elkaar raken en bewust kiezen om samen verder te dansen.
Je hoeft geen liefde te zoeken. Het gaat erom dat je je eigen muurtjes en vluchtroutes vindt die alle liefde tegenhoudt. Deze mag je afbreken en afsluiten. Zo kan liefde de goede kant opstromen.
 
Iris ❤

 

Advertenties

2 gedachtes over “Laat liefde stromen

  1. Het lijkt wel alsof ik mijn eigen verhaal lees, Ik had het idee dat ik iemand moest redden. En gaf en gaf en gaf maar. Waarschijnlijk te veel zodat het voor de ander beklemmend werd (denk ik). Nu ben ik weer alleen en zeg nu ik wil nooit meer een relatie het brengt alleen maar pijn.

    Like

    • Ik begrijp dat je nu denkt dat je nooit meer een relatie wil. Besef echter dat het niet de relatie was die jou pijn heeft gedaan. Dan ben jezelf geweest. Je hebt jezelf in die positie gezet. Waarschijnlijk omdat je dacht zo liefde en genegenheid van de ander te krijgen. Echter is een ander nooit verantwoordelijk voor jouw geluk. Jij bent daar zelf voor verantwoordelijk.
      Dat ze pijnlijke ervaring een mooie weg mag zijn naar jouw een “ik”. Heel veel sterkte Noortje

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.