Vliegen zonder vleugels

Je zit in een proces. Een proces naar zelfliefde. Een proces naar “wie ben ik”. Een proces om alles te transformeren wat je heeft gemaakt zoals je nu bent. Een proces dat laag voor laag alle pijnen aanraakt. Een proces dat steeds dieper gaat. Een proces dat steeds meer tot de kern komt. De kern van JOU!

Om tot je eigen kern te komen heb je veel kracht nodig. Er komt veel verdriet boven. Alles wat je mee hebt gemaakt en wat je heeft gevormd tot nu, beleefd je keer op keer. In het begin heel heftig en daarna wordt het milder. Het wordt milder omdat je al inzichten hebt gekregen. Je weet waar het allemaal om draait en hoe je er naar mag kijken.

Je weet dat je al heel hoog bent geklommen. Die berg die eerst onbereikbaar was (of die je gewoon niet zag omdat je hem niet wilde zien), die berg ben je al heel hoog beklommen.

Maar soms… soms ben je die berg kotsbeu. Je hebt geen zin meer om te klimmen. Het liefste zou je weer de gemakkelijk weg kiezen. De weg naar beneden.
Je kijkt omhoog en die top van de berg lijkt nog zover weg. Je wordt boos! Waar doe je het toch allemaal voor. Je bereikt nooit die top! Waar ben je toch in vredesnaam aan begonnen (net of je een keuze hebt gehad). En opeens wordt je zo boos! Je hebt geen zin meer om te wachten. Je denkt dat je de kracht niet hebt om de top te bereiken. Je gaat op de richel staan. Tegen jezelf zeg je dat je hard genoeg hebt gewerkt. Je hebt al tegen zoveel demonen uit je verleden gevochten dat je nu wel een engel moet zijn. Je moet nu toch wel vleugels hebben om te kunnen vliegen? Om te genieten van alles wat je hebt bereikt!? Het kan toch niet anders. Dus zonder er verder bij na te denken spring je. Je probeert letterlijk te vliegen zonder vleugels.

De vleugels waren er wel, maar niet groot en sterk genoeg om je tot over de top te laten vliegen. Je valt. Je fladdert. Je probeert te genieten want dat is wat je wilde. Je wilde plezier hebben na al die tijd. Alleen de top bereik je niet. Je komt weer een paar meter lager op de berg. Gelukkig ben je niet zo hard naar beneden gestort zodat je aan de voet van de berg terecht kwam!

vliegen-zonder-vleugels

Heb geduld! De vleugels groeien. De vleugels worden sterker. Ook jij zal straks hoog over die top vliegen. Over alle bergen. Zwevend alsof je nooit anders hebt gedaan, maar probeer niet te vliegen zonder vleugels. Alles heeft tijd nodig. Voor jou als mens duurt het lang, maar je ziel heeft alle tijd. Je ziel heeft alle tijd om te overwinnen en ervan te leren wat je mag leren!

Iris

3 gedachtes over “Vliegen zonder vleugels

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.